ไม่รู้ว่าใครไปยั่วโมโหเขาเข้า ถึงได้ทำให้เขาโกรธขนาดนั้น
แต่เดาไม่ยากเลย นอกจากเพื่อนสนิทกับซือเจิ้งแล้ว ก็มีแค่ซ่งเจียอินที่ทำให้เขาโกรธได้ ถึงอย่างไรก็เป็นคนกำลังมีความรักนี่นา
เมื่อสังเกตเห็นว่าเย่ซินขุยมองมา เขาก็เลิกคิ้วขึ้น ดวงตาสีอำพันฉายแววหงุดหงิดและดูแคลน
“ใครอนุญาตให้มองฉัน?!”
ซืออิ๋นอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก นับตั้งแต่มารดาเสียไป ก็ไม่มีใครควบคุมเขาได้อีก
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ค่อยชอบน้องสาวต่างแม่คนนี้อยู่แล้ว ทั้งวันเอาแต่ทำหน้าหม่นหมองเหมือนผีผู้หญิง ไม่พูดไม่จา แถมยังชอบแอบมองเขาอยู่เรื่อย ชวนให้ขยะแขยง
เย่ซินขุยรีบเบือนสายตากลับมา ราวกับถูกทำให้ตกใจ แม้แต่โทรศัพท์ก็ไม่กล้าดูอีก กลัวว่าซืออิ๋นจะดุเธอ
เห็นอย่างนั้น ซืออิ๋นก็หัวเราะเยาะเบา ๆ อย่างไม่คิดจะสนใจเธอ
ถ้าน้องสาวต่างแม่คนนี้เป็นที่ชื่นชอบกว่านี้สักหน่อย เขาอาจจะยอมพาไปเที่ยวเล่นด้วยก็ได้ แต่ทำหน้าเหมือนคนตายแบบนี้ อย่าว่าแต่พาเข้าแก๊งเลย แค่เห็นหน้าก็ชวนหงุดหงิดแล้ว
จนกระทั่งซืออิ๋นขึ้นชั้นบน เย่ซินขุยถึงค่อยมองตามไปทางที่เขาเดิน
ซืออิ๋นปฏิบัติต่อเจ้าของร่างเดิมไม่ค่อยดีจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้จงใจกลั่นแกล้งหรือกดขี่เธอในบ้านหลังนี้ เพียงแต่ทุกครั้งที่เจ้าของร่างเดิมอยากคุยด้วย เขาก็มักไม่ค่อยสนใจ
ดูท่าสถานการณ์จะไม่ได้เลวร้ายเกินไปนะ เย่ซินขุยคิดอย่างสบายใจ
พรุ่งนี้ค่อยลองหยั่งท่าทีของคุณชายใหญ่ดูอีกที
เมื่อนึกแผนสำหรับวันพรุ่งนี้ได้แล้ว เธอก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ก่อนกลับเข้าห้อง