วินาทีที่ได้ยินเสียงของหลินเหวินจิ้ง คราวนี้เติ้งเคอกลับไม่ลังเลหรือกระวนกระวายใจอีก ตรงกันข้าม เขารู้สึกโล่งใจอย่างยิ่ง
ที่เขาโทรหาหลินเหวินจิ้ง ไม่ใช่เพราะต้องการเลิกกับเธอ แค่หลังจากคิดตกแล้วก็อยากโทรคุยกับเธอสักหน่อย
“ที่รัก พรุ่งนี้ฉันจะไปหาเธอนะ”
เติ้งเคอยิ้มร่า คิ้วที่เคยขมวดมุ่นด้วยความหม่นหมองกลับคลายออกและดูสดใสขึ้นอีกครั้ง
“คิดถึงเธอจังเลย~”
เขาทำเสียงออดอ้อน พูดจาฉอเลาะกับเธอ
“พรุ่งนี้จะมาเหรอ?”
หลินเหวินจิ้งประหลาดใจเล็กน้อย “ช่วงหลายวันนี้เธอแทบไม่คุยกับฉันเลย ฉันนึกว่าเธอเบื่อฉันแล้วเสียอีก”
ได้ยินเช่นนั้น เติ้งเคอก็ตกใจ รีบส่ายหน้าชี้แจง
“ไม่ใช่นะ ฉันจะเบื่อเธอได้ยังไง?”
“งั้นเหรอ?”
หลินเหวินจิ้งมองเติ้งเคอที่กำลังร้อนรน ก่อนยิ้มอย่างมีเลศนัย แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้น
“ฉันนึกว่าเธอโทรมาเพราะอยากเลิกกับฉันเสียอีก”
หัวใจของเติ้งเคอพลันเต้นถี่ขึ้น ความตื่นตระหนกผุดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
“เปล่า ฉันไม่เคยคิดจะเลิกกับเธอเลย”
ถึงจะลังเลเพราะซ่งจวินหย่า เขาก็ไม่เคยคิดจะเลิกกับหลินเหวินจิ้งเด็ดขาด
เขาแค่...แค่ไม่อยากทำร้ายซ่งจวินหย่า อย่างไรเสียพวกเขาก็เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่ยังเด็ก แม้ไม่ได้เป็นคนรัก ก็ยังมองกันเป็นเหมือนพี่น้องได้
“อ้อ...อย่างนั้นเอง”
เธอไม่ได้บอกว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องถามว่า
“แล้วช่วงหลายวันนี้ทำไมเธอถึงทำตัวแปลกไปขนาดนั้น?”
หลินเหวินจิ้งจ้องมองเขา ราวกับต้องการมองทะลุเรื่องที่เขาซ่อนไว้ในใจ