ตอนโจวจินสุ่ยกับเฉินเยว่ฉีกลับมา หลินเหวินจิ้งยังนั่งเหม่อลอยอยู่ที่เดิม
กระทั่งโจวจินสุ่ยเรียกเธอเบา ๆ
“เหวินจิ้ง”
“หือ?”
หลินเหวินจิ้งเงยหน้า สายตาเลื่อนลอยสบเข้ากับสายตาของทั้งคู่
ดวงตาหงส์ที่ปกติเต็มไปด้วยความยินดีและรอยยิ้ม บัดนี้กลับมีเพียงความสับสนและทำอะไรไม่ถูก
เฉินเยว่ฉีสังเกตเห็นว่าขอบตาของเธอแดงอยู่เล็กน้อย คงร้องไห้มาแล้ว
“อ้อ พวกคุณกลับมาแล้วเหรอ?”
เธอฝืนยิ้มออกมา ขอบตาที่แดงก่ำกับรอยยิ้มฝืน ๆ ทำให้เธอดูราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
เฉินเยว่ฉีที่เดิมทีตั้งใจจะเยาะเย้ยเธอ กลืนคำพูดที่ค้างอยู่ในใจลงไป
ถึงจะไม่ชอบเธอ แต่ตอนนี้เธอกำลังเสียใจขนาดนี้ เขาจะซ้ำเติมเธอไปเพื่ออะไร
“เมื่อกี้นั่งอยู่ตรงนี้ตลอดเลยเหรอ?”
โจวจินสุ่ยถามเธอ
“อืม เพราะไม่รู้ว่าควรทำอะไรดี”
พูดจบ เธอก็ก้มตาลง น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงความน่าสงสาร
โจวจินสุ่ยถอนหายใจ ไม่รู้ควรพูดว่าหลินเหวินจิ้งสมควรแล้วหรือน่าเห็นใจกันแน่
ถึงอย่างไร ตั้งแต่วินาทีที่อีกฝ่ายคิดจะยั่วยวนเฉินเยว่ฉี พวกเธอก็ไม่ได้เป็นเพื่อนกันอีกต่อไปแล้ว
“ไปเดินเล่นกันไหม?” เธอเสนอ
“ไม่ล่ะ”
หลินเหวินจิ้งส่ายหน้า มือวางอยู่บนโต๊ะ ขวดเหล้ากลิ้งไปสองสามครั้งตามแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ
ทั้งสองคนถึงได้รู้ว่าหลินเหวินจิ้งดื่มเหล้ามา
“พวกคุณกลับไปก่อนเถอะ”
“ฉันอยู่ดื่มเป็นเพื่อนเธอสักพักแล้วกัน”
โจวจินสุ่ยนั่งลงข้างเธอ ก่อนจะมองเฉินเยว่ฉีอย่างหยั่งเชิง
“ฉี คุณกลับไปก่อนดีไหม? เดี๋ยวฉันคงต้องดูแลเหวินจิ้ง”