“ชิ พูดมาสิ”
เฉินเยว่ฉีพูดอย่างหงุดหงิด
หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ เสียงแหบพร่าของหลินเหวินจิ้งก็ดังขึ้น
“คุณพูดถูก ฉันมันน่าสมเพชจริง ๆ”
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบของบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นใส่มือเขา
อะไรน่ะ? เฉินเยว่ฉีบีบของในมืออย่างสงสัย
หลินเหวินจิ้งไม่ได้พูดอะไรอีก ภายใต้สายตาของเฉินเยว่ฉี เธอก้าวข้ามระเบียงกลับไปยังห้องของตัวเอง
เฉินเยว่ฉีชะงัก เดิมทีเขาคิดว่าเธอจะหน้าด้านอยู่ต่อเสียอีก ไม่คิดว่าเธอจะกลับไปแบบนี้
แต่...เมื่อกี้เธอเหมือนจะร้องไห้หรือเปล่า?
แสงสว่างไม่ชัดนัก เขาจึงไม่แน่ใจว่าตัวเองตาฝาดไปหรือไม่
แต่หลินเหวินจิ้งจะร้องไห้เนี่ยนะ? คนอย่างเธอจะร้องไห้เป็นด้วยหรือ? เฉินเยว่ฉีหัวเราะเยาะในใจ
“ให้ของอะไรมา?”
เขาพึมพำ
สายลมพัดผ่าน เมฆดำหนาทึบค่อย ๆ กระจายออกเล็กน้อย แสงจันทร์ส่องลอดช่องว่างระหว่างหมู่เมฆลงมาอาบผืนดิน เฉินเยว่ฉีจึงมองเห็นของในมือชัดเจน
ลมหายใจของเขาสะดุดไปชั่วขณะ ร่างกายราวกับถูกคาถาที่มองไม่เห็นสะกดไว้
ของในมือเขาเป็นเพียงช็อกโกแลตแท่งหนึ่งเท่านั้น
“...ทำไม?”
แววสับสนวูบผ่านดวงตาของเฉินเยว่ฉี
เขาก้มลงมอง บนพื้นไม้มีรอยเปียกชื้นเล็ก ๆ อยู่ แม้จะไม่เด่นชัดนัก แต่เขาก็ยังสังเกตเห็น มันอยู่ตรงหน้าเขา ตรงที่หลินเหวินจิ้งยืนอยู่เมื่อครู่
เขาย่อตัวลง ใช้นิ้วแตะดูอย่างไม่แน่ใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงความชื้น เขาจึงเข้าใจว่าหลินเหวินจิ้งร้องไห้จริง ๆ เมื่อครู่หยดน้ำตาของเธอร่วงลงมาตอนก้มหน้า