บทที่ 72 การ์ดสถานะ
หลังจากจัดการธุระเล็ก ๆ น้อย ๆ เรียบร้อย ทุกคนก็ตามเหล่าลวี่ไปยังสถานที่จัดเกม
บางทีอาจเป็นอย่างที่เหล่าลวี่พูด เพราะเขาตั้งแผงขายของริมถนนมานาน จึงคุ้นเคยกับตรอกซอกซอยวกวนในเมืองเป็นพิเศษ
ทุกคนเดินตามเขาลัดเลาะไปตามตรอกเล็กตรอกน้อย ฉีเซี่ยหลงทางไปหลายครั้ง
แต่เหล่าลวี่กลับเดินทอดน่องอย่างสบายใจ เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาไปเรื่อย
ระหว่างทาง ฉีเซี่ยเห็น «ตัวเลข» ที่เหล่าลวี่พูดถึงอยู่หลายครั้ง นอกจาก «52» ที่เคยเห็นก่อนหน้านี้แล้ว ยังเห็น «19» กับ «34» ด้วย
เขาเดาว่าเหล่าลวี่อาจพูดถูก ตัวเลขเหล่านี้คงเป็นสัญลักษณ์ที่ใครบางคนเขียนไว้เพื่อใช้จำทาง
ราว 20 นาทีต่อมา ทุกคนก็มาถึงหน้าโรงแรมเก่าโทรมแห่งหนึ่ง
«สุนัข» ยืนอยู่ตรงประตู ดูเหมือนกำลังคุยกับคนหลายคน
ฉีเซี่ยทั้งสี่เดินเข้าไปใกล้ พอเห็นชัด ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
หน้ากาก «สุนัข» ตรงหน้าดูสมจริงจนน่าขนลุก เป็นใบหน้าของสุนัขพันธุ์บูลด็อกตัวใหญ่ สูทของมันดำมันวาว ส่วนเสื้อเชิ้ตที่แนบลำตัวก็สะอาดไร้ฝุ่น
“นั่นหมาปฐพี...” ฉีเซี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง
จางเฉินเจ๋อกะพริบตาเล็กน้อย ก่อนถามว่า “หมาปฐพีหมายความว่ายังไง ไม่ใช่หมามนุษย์เหรอ?”
“หมาปฐพีสูงกว่าหมามนุษย์หนึ่งระดับ...” ฉีเซี่ยลูบคางพลางตอบ “ในเกมระดับปฐพีมีคนตายจริง ๆ”
“คนตาย...” จางเฉินเจ๋อชะงัก “ถ้าอย่างนั้นเรายังจะเข้าร่วมไหม?”