บทที่ 61 ชะตาของหมู
“แกมันบ้าจริง ๆ...” เหล่ลวี่ตกใจจนแทบยืนไม่อยู่ “ก็แค่ชนะเต๋าจากแกไปสิบชิ้นเอง ต้องเล่นกันใหญ่โตขนาดนี้เลยหรือไง?”
“พวกแกคิดว่าฉันอยากใช้ชีวิตอยู่ในนรกนี่ในสภาพหมูตัวหนึ่ง ต้องพึ่งดวงทุกวันเพื่อเอาตัวรอดหรือไง?”
คนหมูยื่นมือไปลูบปากหมูบนหน้ากาก แม้หน้ากากจะไร้สีหน้า แต่เขากลับทำให้คนรู้สึกถึงความบิดเบี้ยวอำมหิตอยู่เสมอ
“พวกแกไม่เข้าใจฉันหรอก... มีแต่การพนันด้วยชีวิต... มีแต่การเดิมพันชีวิตกับคนเก่ง ๆ ชีวิตที่นี่ถึงจะมีความหมาย”
แววตาของคนหมูทำให้ฉีเซี่ยรู้สึกว่า—เขาแสร้งทำเป็นหมูมาตลอด เพื่อรอสักวันจะได้กินเสือ
“บ้าจริง ๆ...” เหล่ลวี่มองฉีเซี่ยอย่างลำบากใจ คนหมูตรงหน้าระบุชื่อเขาให้เดิมพันชีวิตด้วย ต่อให้หนีตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว
“คนหมู เปลี่ยนวิธีได้ไหม” ฉีเซี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูด “ฉันอยู่ที่นี่เดิมพันชีวิตกับแกคนเดียว ไม่ต้องให้สองคนนั้นช่วย”
“หา?” เหล่ลวี่กับหลินฉินชะงักพร้อมกัน
“ไอ้หนุ่ม แกทำอะไรของแก?” เหล่ลวี่อึ้งไป “เกมนี้ฉันเป็นคนลากแกมาเอง แล้วแกจะอยู่เดิมพันชีวิตคนเดียวได้ยังไง?”
ฉีเซี่ยมองเหล่ลวี่อย่างงุนงงเช่นกัน ก่อนจะพบว่าที่ผ่านมาเขามีอคติต่ออีกฝ่ายอยู่บ้าง คิดไม่ถึงว่าในช่วงเวลาคับขัน เหล่ลวี่จะพึ่งพาได้อย่างคาดไม่ถึง