ตอนที่ 136 ลอยคว้าง
“ผมเลือกไม่เดินเส้นทางนี้ก็ได้” ผมตอบ “ขอแค่ได้ตามคุณไป จะให้ผมเดินเส้นทางไหนก็ได้ทั้งนั้น”
สีหน้าท่านหรงเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะพูดอย่างหงุดหงิดว่า “อาจิ้น ฉันไม่ต้องการให้ใครตามฉันอีกแล้ว เงินของฉันมีพอใช้ไปจนตาย! นายกำลังเป็นภาระฉัน รู้ไหม?!”
“ผม...” คำพูดของท่านหรงทำให้ผมรู้สึกแย่จนบอกไม่ถูก
บางทีอาจเป็นเพราะผมดื่มเหล้ามากเกินไป ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้ผมก็ไม่เคยรู้สึกแย่ขนาดนี้
ท่านหรงไม่ต้องการผมอีกแล้ว เกาไจ้ก็ไม่ต้องการผมอีกแล้ว
ผมกลายเป็นกำปั้นที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ไร้ทั้งร่างกายและสมอง
ผมควรตกลงตรงไหน? แล้วควรเอาตัวเองไปวางไว้ที่ไหน?
“ผมเข้าใจแล้วครับ” ผมพยักหน้า รู้สึกแสบจมูกแสบตา “ท่านหรง ผมจะไม่สร้างปัญหาให้คุณ พรุ่งนี้พอฟ้าสางผมก็จะไป”
กลับมาถึงบ้านท่านหรง ผมนอนอยู่บนโซฟา แต่ยังไงก็หลับไม่ลง
ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ทำไมทุกอย่างถึงเปลี่ยนไปหมด?
“สมอง” โง่ ๆ คนนั้น พอ “กำปั้น” ไม่อยู่แล้ว ไม่กลัวว่าตัวเองจะหนีไปหรือไง?
ทำไมถึงต้องเอาตัวเองไปเสี่ยงด้วย?
ความฉลาดที่เคยมีหายไปไหนหมด?
ให้ตายสิ ผมว่านายไม่ใช่ “สมอง” หรอก นายมันก็แค่คนโง่คนหนึ่ง
ยิ่งคิดผมก็ยิ่งรู้สึกแย่ ดึกดื่นขึ้นเรื่อย ๆ แต่ใจผมกลับสงบลงไม่ได้อีกแล้ว
แค่หลับตาลง ใบหน้าของเกาไจ้ก็ผุดขึ้นมาตรงหน้า
คำพูดไร้สาระที่เขาเคยพูดเหมือนผายลม ตอนนี้ผมกลับจำได้ชัดเจนอย่างน่าประหลาด
“อาจิ้น ถ้าไม่มี ‘สมอง’ อย่างฉัน นายจะทำยังไง?”
“อาจิ้น นายต้องยิ้มให้บ่อย ๆ หน่อย ตอนนี้ดูเหมือนท่อนไม้เลย”