บทที่ 76 ฉลาดเอาตัวรอดในช่วงคับขัน
“ไอ้แก่เจ้าเล่ห์ แกฉลาดไม่เบาเลยนี่” สีหน้าอามู่พลันหม่นลง
“แน่นอน... ถึงเวลาคับขัน ฉันฉลาดมากอยู่แล้ว” เหล่ลวี่ยิ้มเจื่อน ๆ
“อยากให้เพื่อนร่วมทีมแกมาเห็นสีหน้าแบบนี้จริง ๆ” อามู่ล้วงหยิบเต๋าห้าชิ้นออกมาจากอก แล้วโปรยลงพื้นราวกับให้อาหารนกพิราบ
เหล่ลวี่รีบหมอบลงกับพื้น เก็บเต๋าทีละชิ้น ก่อนจะยัดใส่กระเป๋า
“ฮึ ๆ... เพื่อนร่วมทีมฉันต้องเข้าใจอยู่แล้ว” เหล่ลวี่ปัดฝุ่นออกจากมือ “ฉันเตือนพวกเขาไว้ตั้งนานแล้วว่า ‘ถึงเวลาคับขันฉันฉลาดมาก’ พวกเขาเองที่ไม่คิดว่าฉันจะหักหลัง ฉันก็ช่วยไม่ได้หรอก”
อามู่ทำหน้ายิ้มไม่ถึงตา แล้วยื่นกล่องที่ล็อกอยู่พร้อมกุญแจสีทองให้เหล่ลวี่
“เรื่องต่อจากนี้ก็ฝากแกด้วย”
……
อีกด้านหนึ่ง ในห้องของ「ผู้รับสาร」
ฉีเซี่ยนั่งหลับตาพักอยู่บนเก้าอี้
“「สถานการณ์นักโทษ」งั้นเหรอ?” เขาพึมพำกับตัวเอง “ไม่สิ น่าจะเป็น「กฎถังไม้」...”
“สมาชิกที่อ่อนแอที่สุดจะเป็นตัวกำหนดความแข็งแกร่งโดยรวมของทีม...” นิ้วของฉีเซี่ยเคาะโต๊ะเบา ๆ ขณะจับเวลาอยู่ในใจ “แต่แผ่นไม้ชิ้นไหนกันแน่ที่เป็นของถังไม้ทีมเรา...”
“ไส้ศึกของทั้งสองฝ่ายน่าจะได้เจอกับ「ผู้ส่งสาร」แล้ว” เขายังคงหลับตา พยายามจำลองภาพตอนทั้งสองฝ่ายพบกันในหัวให้ได้มากที่สุด
“ผ่านไปราว 10 นาทีแล้ว ไส้ศึกของเรายังไม่เอาจดหมายมาให้ แสดงว่าหลินฉินเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ อย่างไรเสีย ผู้หญิงที่กำลังมีความรักก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะลงมือฆ่าคนรักของตัวเอง”