มหาจิ้น เปิ้งโจว
ก่อนรุ่งสาง ณ ด้านข้างจวนผู้ว่าราชการหลินอาน มีรถม้าหลายคันจอดอยู่ ราชรถหรูหรา ตัวรถเปล่งประกาย ประชาชนทั่วไปที่อยู่ไกลออกไปเห็นเหตุการณ์นี้ก็ถึงกับยืนตะลึงอยู่กับที่
"แม่เจ้าโว้ย! ตระกูลเจ้าแห่งชิงเหอ ตระกูลหวังแห่งชิวซาน ล้วนเป็นตระกูลใหญ่ชั้นหนึ่งของเปิ้งโจวทั้งนั้น!"
"เหตุใดจึงมาชุมนุมกันที่นี่เล่า หรือว่าจะมาขอพบท่านหลิว?"
"ไม่ใช่แน่นอน! แม้ท่านหลิวจะชื่อเสียงก้องไปหลายแคว้นทางเหนือของเทือกเขา แต่ก็ไม่ถึงกับให้หัวหน้าตระกูลใหญ่หลายตระกูลมารอเข้าพบขนาดนี้!"
"ฮึ่ม! ดูท่าข่าวลือนั้นจะเป็นจริงแล้วสิ..."
"พี่ชายที่รัก รีบบอกทีสิ! ข่าวลืออะไร?"
"ได้ยินว่าไอ้หนูทายาทราชันย์เหนือจากเมืองหลวง ได้เข้ามาในเปิ้งโจวแล้ว และกำลังจะมาเยือนหลินอานจวิน!"
พูดจบ ฝูงชนที่กระซิบกระซาบกันก็พากันเงียบงัน หัวใจพลันปั่นป่วน ดวงวิญญาณแทบลอยออกนอกร่าง
ราชันย์เหนือ... ทายาทงั้นรึ?
ทายาทท่านนั้นแห่งเมืองหลวงงั้นรึ?!
ผู้นั้นเป็นผู้ที่สูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้า เป็นผู้ที่สามารถสนทนาอยู่เบื้องพระพักตร์พระนางได้อย่างเปิดเผย และเป็นผู้ที่สามารถเตะหัวผู้ว่าการแคว้นต่างๆ ได้ราวกับลูกบอล!
ถึงแม้ชาติกำเนิดของเขาจะไม่ใช่เชื้อพระวงศ์ แต่ในสายตาของผู้คนมากมาย ความสูงศักดิ์ของเขานั้นก็ไม่ต่างจากเหล่าเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงแห่งพระราชวังต้องห้ามแม้แต่น้อย
ชายหนุ่มผู้นุ่งห่มเสื้อคลุมขนเซเบิลมีท่าทีเย่อหยิ่ง เมื่อเห็นความเงียบงันไปทั่วทั้งงาน สายตาของเขาก็ยิ่งแสดงความภาคภูมิใจออกมาอีกสามส่วน
"ท่านหลิว ผู้ว่าการทหารเปิ้งโจวของเรา ในอดีตเคยเป็นหนึ่งในแม่ทัพใต้บัญชาของท่านโหวเหนือ ครั้งนี้ทายาทเสด็จมา ก็คงจะมาเยี่ยมทหารเก่าแทนบิดา"
เป็นเช่นนี้นี่เอง!
ผู้คนเข้าใจแจ่มแจ้ง แต่หัวใจก็ยังเต้นไม่หยุด
ความทรงจำเกี่ยวกับทายาทผู้นั้นผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน
ทายาทราชันย์เหนือ เพ่ยซู ฉายาจิ่วหมู่ ว่ากันว่าแต่กำเนิดมีตราประทับเซียนติดตัว เป็นร่างทรงของเซียนแท้จริง มีกิริยาท่าทางของเซียน
พรสวรรค์ของเขาก็ล้ำเลิศเหนือผู้ใดในเก้าภูมิ เมื่ออายุเพียงสิบเก้าปีก็บำเพ็ญถึงขีดสุดของขั้นเสวียนหยวน หลวงจีนใหญ่แห่งมหาจิ้น ชิงอ้ายทงเสวียนจวิน เคยกล่าวไว้ว่า อนาคตของจิ่วหมู่นั้น ภายในหนึ่งรอบปีศักราชหกสิบปี จะต้องเข้าสู่ขั้นฟาป้าเทียนเหรินอย่างแน่นอน
······
บนเส้นทางหลินอาน
เสียงกีบม้าดังราวฟ้าผ่า อัศวินชุดเกราะดำเจ็ดนายขี่ม้าเลือดแดง นำหน้าด้วยราชรถสีแดงสดคันหนึ่ง
ตัวรถใช้ไม้จันทน์แดงเหลียงโจวเป็นโครง แกะสลักลายมังกรเมฆ ด้านหน้ารถมีบังเหียนผ้าขาวประดับหยกต่างแดนจากทะเลทรายตะวันตก
ภายในรถ ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังพักผ่อน
ใบหน้างดงามดั่งหยก กิริยาท่าทางสูงศักดิ์เกินหยั่งถึง สิ่งที่สะกดใจผู้คนที่สุดคือดวงตาคู่นั้น หางตายาวขึ้นเล็กน้อย ประกอบกับใบหน้าขาวสะอาดหล่อเหลา ใครเห็นเป็นครั้งแรกก็ต้องเดาได้ว่าชายหนุ่มรูปงามผู้นี้มีชาติกำเนิดสูงศักดิ์เพียงใด
ข้างกายเขายังมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ สวมชุดกระโปรงหลิงหลงสีฟ้าขาว ใบหน้างดงามเป็นเลิศ
ผิวขาวดั่งกระเบื้องเคลือบละเอียด ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มเป็นสัดส่วน ผมเกล้าสูง ประดับด้วยปิ่นหยกขาวมณี
นางมองดูชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์ที่กำลังหลับพักผ่อน แอบซ่อนความหลงใหลไว้ในใจ แล้วเอ่ยเสียงเบา:
"ฝ่าบาททายาท ถึงจวนผู้ว่าการหลินอานแล้วเพคะ"
ท่าทาง น้ำเสียง และสีหน้าของนาง ล้วนเป็นตำแหน่งสาวใช้ แต่ว่าคุณงามความดีและรูปโฉมของนาง กลับเหนือกว่าบุตรีของขุนนางผู้ใหญ่เสียอีก
เพ่ยซูค่อยๆ ลืมตาขึ้น เปิดม่านแดงมองดูนอกรถ สายตาลึกล้ำเกินจะหยั่งถึง
เขาฝันถึงชาติก่อนอีกแล้ว คิดไปคิดมา นับเวลาที่ข้ามมิติมา ก็สิบเก้าปีแล้ว...
อุบัติเหตุครั้งหนึ่งในชาติก่อน ทำให้เขากลับชาติมาเกิดในโลกของราชวงศ์แฟนตาซีแห่งนี้
ราชวงศ์มหาจิ้นที่เขาอยู่นี้ พลังมังกรทั้งเก้ารวมตัวกัน อายุราชยืนยาวนาน มหาอาณาจักรนับร้อยมาสวามิภักดิ์ แข็งแกร่งถึงขีดสุด
เพียงแต่ว่า เบื้องหลังความแข็งแกร่งของประเทศที่รุ่งเรืองนี้ คือตระกูลใหญ่ที่ซับซ้อน แย่งชิงอำนาจทางการเมืองการทหารสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน รากฐานของตระกูลใหญ่เหล่านั้นลึกซึ้งจนสั่นคลอนรากฐานของประเทศ
ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องด้วยมีผู้บำเพ็ญเพียรอยู่ บุตรหลานตระกูลยากจนจึงยากที่จะปีนป่ายขึ้นไปได้ ในขณะที่บุตรหลานตระกูลใหญ่กลับสามารถสืบทอดตำแหน่งสูงได้ แม้แต่ในโลกแฟนตาซีต่างมิติก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสภาพการณ์เช่นนี้ได้
แต่เพ่ยซูไม่ใส่ใจ เพราะในชาตินี้ ชาติกำเนิดของเขานั้น ใหญ่โตที่สุดในใต้หล้า——
ตระกูลเพ่ย ตระกูลโบราณ!
เป็นหนึ่งในเจ็ดตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง ยืนอยู่เหนือสิ่งอื่นใด มองดู风云变幻เบื้องล่าง ความรุ่งเรืองและเสื่อมถอยของราชวงศ์
ต้นไม้ใหญ่รากลึก พรรคพวกมากมาย ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ยังถูกผู้มีจิตคิดร้ายในยุทธภพตั้งฉายาให้ว่า "เพ่ยครึ่งราชสำนัก" เพื่อเสียดสีว่าลูกศิษย์ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขากระจายอยู่ทั่วราชสำนัก
ไม่เพียงเท่านั้น บิดาของเขายังเป็นแม่ทัพใหญ่ที่เก่งกาจที่สุดในราชสำนัก เมื่อยี่สิบปีก่อนได้รับตำแหน่งเป็นราชันย์เหนือ ประจำการอยู่ที่ด่านเทียนชั่ว
ปู่ของเขาเป็นอัครเสนาบดีแห่งราชสำนัก จูกั๋วกง ชั้นเอก ตำแหน่งสูงสุด ซีเหล่าผูเช่อ ถืออำนาจเต็มที่ อำนาจล้นฟ้า
ในฐานะบุตรชายคนโตของสายตรงตระกูลเพ่ย ตระกูลใหญ่ที่สุดแห่งมหาจิ้น เมื่อพูดถึงความสูงศักดิ์ของฐานะแล้ว ในใต้หล้านี้ก็แทบจะไม่มีใครเทียบได้!
ยิ่งไปกว่านั้น พรสวรรค์การบำเพ็ญและความเข้าใจของเขานั้น ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่ชื่นชมว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของโลก......
"ฝ่าบาททายาท อีกประมาณสามชั่วยาม ก็จะถึงจวนผู้ว่าการหลินอานแล้วเพคะ"
เพ่ยซูมิใช่เชื้อพระวงศ์ แต่ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขากลับเรียกเขาว่าฝ่าบาท แม้จะไม่ค่อยถูกระเบียบ แต่ก็ไม่มีใครกล้าทักท้วง มีแต่เพียงในใจเท่านั้นที่อดนึกถึงความยิ่งใหญ่ของตระกูลเพ่ยไม่ได้
เพ่ยซูหันกลับมา พยักหน้า
เมื่อสามวันก่อน รถม้าผ่านเขาเฉียวซานเข้ามาในเปิ้งโจว และในเวลาเดียวกันก็ได้ส่งสาส์นวิญญาณไปแจ้งแก่หลิวกงอวิ๋น ผู้ว่าการเปิ้งโจว คิดว่าเวลานี้ เขาคงเตรียมการไว้พร้อมแล้ว
สีหน้าของหญิงสาวพลันจริงจังขึ้น แล้วเอ่ยเสียงเบา:
"หลิวกงอวิ๋น当年เป็นแม่ทัพใต้บัญชาของบิดาท่านทายาท ครั้งนี้มีตระกูลหลิวช่วยเหลือ คงจะสามารถจับตัวรองแม่ทัพผู้นั้นได้แน่นอน......"
ได้ยินดังนั้น เพ่ยซูเหลือบตามองไปทางไกล พึมพำเบาๆ
"โจรขโมยกระบี่ เซียวจงหยง......"
การมาเยือนเปิ้งโจวอย่างกะทันหันของทายาทราชันย์เหนือ ผู้คนล้วนคิดว่าเขามาเยี่ยมทหารเก่าแทนบิดา แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ในใจ ว่าที่เขาย้ายจากชิงโจวมาที่เปิ้งโจวนั้น เพราะรับคำสั่งจากปู่
จุดประสงค์ที่แท้จริง ก็คือการตามล่าโจรที่หลบหนีมานานถึงยี่สิบปี คนผู้นั้นชื่อเซียวหลิน
เซียวหลิน ฉายาจงหยง เกิดจากตระกูลเซียวแห่งก้านโจว อดีตทหารองครักษ์พระราชวัง
ยี่สิบปีก่อน ราชาอี๋แห่งแดนเหนือคิดจะบุกใต้เพื่อก่อกบฏ สร้างความตกตะลึงไปทั่วราชสำนัก เพ่ยจวิ้นได้รับตำแหน่งเป็นราชันย์เหนือ ต่อสู้กับกองทัพของราชาอี๋ที่ด่านเทียนชั่ว การต่อสู้ครั้งนั้นเลือดนองแผ่นดิน ศพนับหมื่นเรียงราย ภูติผีปีศาจร่ำไห้
ราชสำนักมีคำสั่งให้กองทหารองครักษ์ซ้ายนำพาจ้าวกระบี่เทียนเต๋อไปส่งที่ด่านเทียนชั่ว มอบให้ราชันย์เหนือ เพื่อใช้ตัดศีรษะเฉินมั่ง ผู้ก่อกบฏ
แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า รองแม่ทัพองครักษ์เซียวหลิน กลับไปสมคบคิดกับปีศาจที่ด่านเทียนชั่ว ฆ่าเพื่อนร่วมงาน ชิงกระบี่หลบหนีไป นับถึงวันนี้ก็กว่ายี่สิบปีแล้ว
การลักขโมยกระบี่เทียนเต๋อครั้งนี้ สร้างความโกรธแค้นให้ราชสำนักเป็นอย่างมาก ในขณะนั้นเพ่ยเจ้า อัครเสนาบดีได้รับคำสั่งให้สืบสวนเรื่องนี้ ลงโทษประหารทั้งตระกูลเซียวแห่งก้านโจว และประกาศล่าตัวไปทั่วหล้า
ในยุทธภพ ผู้ที่โลภในกระบี่วิเศษและแอบค้นหาอยู่นั้นก็มีไม่น้อย แต่ยี่สิบปีผ่านไป ก็ยังไม่มีข่าวคราวใดๆ
"ข้า เพ่ยฟู่ ชีซื่อ ได้อาศัยการโคจรดวงดาวในยามราตรี เพิ่งจะคำนวณหาตำแหน่งของเซียวหลินได้ เมื่อเร็วๆ นี้ รองแม่ทัพเซียวที่ราชสำนักตามหามาเป็นเวลายี่สิบปีไม่พบ......"
เพ่ยซูหัวเราะเยาะออกมา
"กลับซ่อนตัวอยู่ในเปิ้งโจวที่ไม่มีใครสนใจได้!"
ลมหนาวพัดกระโชก รถม้าแล่นอย่างรวดเร็ว ทิ้งกลิ่นอายฤดูใบไม้ร่วงที่หนาวเย็นลงเรื่อยๆ บนเส้นทางสู่เปิ้งโจว
......
ใต้หล้าแบ่งเป็นเจ็ดสิบสองแคว้น
เปิ้งโจวตั้งอยู่ทางเหนือของมหาจิ้น ทิศเหนือติดกับด่านเทียนชั่ว ทิศตะวันตกติดกับเทือกเขาไท่หัง ทิศใต้ติดกับเขตเหอหลัว ทิศตะวันออกติดกับลุ่มแม่น้ำเฟิน
ตั้งแต่สิบแปดปีก่อน เมื่อหลิวกงอวิ๋นแห่งตระกูลหลิวได้รับตำแหน่งเป็นผู้ว่าการทหารและผู้ว่าการเปิ้งโจว เปิ้งโจวก็พัฒนารุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ เปิดเส้นทางการค้าระหว่างเหนือใต้ ทำให้การค้าขายเจริญรุ่งเรือง และค่อยๆ กลายเป็นป้อมปราการสำคัญในการส่งกำลังบำรุงไปยังชายแดนภาคเหนือ
ว่ากันว่าเมื่อสามปีก่อนในการประชุมราชสำนักที่เมืองหลวง พระนางเองก็ตรัสชมเชย สร้างความดีใจให้ชาวเมืองเปิ้งโจวในวันเหล่านั้นราวกับเป็นเทศกาล
ชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านดีขึ้น คนแรกที่ต้องขอบคุณก็คือท่านผู้ว่าหลิว
ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ในกระถางทองสัมฤทธิ์ข้างจวนผู้ว่าการหลินอาน เมืองเอกของเปิ้งโจว ธูปไม่เคยดับ มีประชาชนมาชุมนุมกันทุกวัน วางเครื่องสักการะไว้ใต้ต้นจันทน์หอมอายุร้อยปีหน้าจวน
ถึงแม้ส่วนใหญ่แล้วประตูสีเขียวเทาจะปิดสนิท มีเพียงสิงโตทองสัมฤทธิ์สองตัวยืนอยู่สองข้าง
สิงโตทองสัมฤทธิ์สีเขียวเข้มโบราณ ท่าทางดุร้ายยิ่งนัก เป็นสัญลักษณ์แห่งความยิ่งใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุดของผู้ปกครองแคว้น
······
มองเห็นด่านหลินอานจวินใกล้เข้ามาแล้ว ปรากฏอยู่ไกลๆ
เพ่ยซูยิ้มเบาๆ:
"หลิวกงอวิ๋น当年เป็นแม่ทัพในสนามรบ ไม่คิดว่าหลังจากเข้ารับราชการเป็นผู้ว่าการแคว้นแล้ว จะปกครองบ้านเมืองได้ดีไม่เบา"
หญิงสาวก็พยักหน้าเห็นด้วย:
"นายร้อยธนูแห่งจวนราชันย์เหนือผู้สร้างความตกตะลึงให้กองทัพราชาอี๋ 可惜断了手臂之后 心气不再 จึงลาออกจากสนามรบ มาเป็นหัวหน้าแคว้นหนึ่งก็เป็นเรื่องดี"
เพ่ยซูไม่ได้ตอบอะไร แต่เพียงมองดูทิวทัศน์เบื้องหน้าอย่างสงบ คิดถึงจุดประสงค์ของการเดินทางครั้งนี้
ยี่สิบปีก่อนเซียวหลินชิงกระบี่หนีไป ทั่วโลกต่างตกตะลึง แต่เพ่ยซูกลับรู้สึกคลุมเครือว่า การลักขโมยกระบี่วิเศษครั้งนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็นภายนอก
ดูเหมือนว่า เซียวหลินผู้นั้น ขณะ护送กระบี่เทียนเต๋อขึ้นเหนือ กลับค้นพบความลับอันยิ่งใหญ่ที่ตระกูลเพ่ยพยายามปกปิดไว้
การที่เขามาที่เปิ้งโจว มิใช่เพื่อรับจับผู้ร้ายแทนราชสำนัก แต่เพื่อตระกูล ฆ่าปิดปาก
——
PS: ①【ขั้นการบำเพ็ญ】： ไคไม - หลิงไถ - รู่เต้า - เสวียนหยวน - กุยอี - ตี้ซา - เทียนกง - ฟาป้า - ???
②【กระบี่เทียนเต๋อ】： ว่ากันว่าเป็นกระบี่วิเศษที่สร้างจากเหล็กอุกกาบาตนอกพิภพ ประกอบด้วยวิญญาณของนกเทียนเต๋อ เดิมทีเป็นสมบัติล้ำค่าของหุบเขาตัดจันทร์ ต่อมาถูกราชสำนักยึดได้ และในปีที่สามร้อยสิบสี่แห่งมหาจิ้น ถูกเซียวจงหยงขโมยไปจนมีชื่อเสียงไปทั่วโลก
③【ด่านเทียนชั่ว】： ด่านสำคัญทางตอนเหนือของมหาจิ้น หนึ่งใน "สิบเจ็ดด่าน" ตัวด่านยิ่งใหญ่ตระการตา ก่อด้วยอิฐหิน แบ่งเขตจีนและชนต่างชาติ เป็นด่านสำคัญทางภาคเหนือ เนื่องจากสงครามนองเลือดเมื่อยี่สิบปีก่อน จึงถูกผู้คนในยุทธภพเรียกอีกชื่อว่า "ประตูนรก"