แค่คิดว่าในอนาคตเฮ่อหลินโจวจะใช้เสียงอ่อนเสียงหวานออดอ้อนนางเอกเหมือนกัน อวี๋ฮว่าก็รีบเก็บความใจอ่อนที่เกินจำเป็นกลับไปทันที นางผลักคนที่ซุกหน้าอยู่ตรงซอกคอออกอย่างแรง ก่อนเงื้อมือตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง
เสียงเพี๊ยะดังขึ้น เฮ่อหลินโจวมองอวี๋ฮว่าอย่างเหม่อลอย ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
“ฉันไม่มีทางเชื่อคำพูดเหลวไหลพวกนี้ของคุณหรอก! คำพูดจากปากผู้ชายอย่างพวกคุณมีประโยคไหนจริงบ้าง? มุกหลอกให้คนใจอ่อนแบบนี้ฉันฟังมาจนเบื่อแล้ว เลิกมาพูดจาหว่านล้อมฉันเสียที!”
เมื่อหน้ากากดอกไม้งามบนยอดเขาถูกกระชากออกจนหมด อวี๋ฮว่าก็เลิกเสแสร้ง พูดจาร้ายกาจที่สุดเท่าที่จะร้ายได้ ราวกับกำลังสวมบทบาทใหม่เป็นคนที่เกลียดผู้ชายทุกคนบนโลกอย่างถึงที่สุด
เฮ่อหลินโจวซึ่งเชื่อมาตลอดว่าคนรักของเขาเป็นโรคเกลียดผู้ชาย ยิ่งมั่นใจมากขึ้นในตอนนี้
เขานั่งคุกเข่าอย่างว่าง่ายอยู่บนเตียง ดวงตาสีเขียวเปี่ยมเสน่ห์ชื้นแดงขณะจับจ้องอวี๋ฮว่า ก่อนจะเอื้อมมือมาหมายยกศีรษะของเธอขึ้น
อวี๋ฮว่าที่ไม่รู้เรื่องนึกว่าเขาจะลงมือบีบคอฆ่าเธอเพื่อแก้แค้นที่โดนตบเมื่อครู่
เธอถึงกับให้ความร่วมมือด้วยการยืดคอให้ยาวขึ้น ทว่าอีกฝ่ายเพียงประคองศีรษะเธอขึ้น มืออีกข้างค่อย ๆ สางเส้นผมที่ถูกทับให้พ้นแก้มอย่างระมัดระวัง
เฮ่อหลินโจวสบเข้ากับแววตาฉงนของอวี๋ฮว่า เขาหลบตาแล้วอธิบายอย่างไม่รู้ตัวว่า
“ผมคุณถูกทับอยู่ ฉันเลยช่วยจัดให้เรียบร้อย”
ผมของอวี๋ฮว่ายาวมาก ทั้งดำขลับและนุ่มลื่นราวกับผ้าแพรชั้นดี
ตอนที่ยังคบกัน เฮ่อหลินโจวทะนุถนอมผมยาวของเธอมาก ทุกครั้งที่อยู่บนเตียง เขาจะช่วยจัดผมให้อวี๋ฮว่าอย่างใส่ใจ