ขณะที่เหล่านักเรียนต่างพากันอุทานด้วยความตื่นตะลึง บทกลอนสองวรรคที่เย่เทียนเขียนไว้ก็ทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าอย่างรวดเร็ว พลันดึงดูดแสงวรรณศิลป์อันเจิดจ้าสายหนึ่งให้พุ่งหล่นลงมาอย่างกึกก้อง!
แสงวรรณศิลป์นั้นเจิดจ้าและพร่างพราวอย่างยิ่ง ยามที่แสงสว่างแผ่กระจาย มันกลับส่องลงบนพื้นโดยตรง ก่อเกิดเป็นเส้นทางวรรณศิลป์อันเจิดจ้าสายหนึ่ง
ทว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น จากนั้นม้วนกระดาษข้อสอบที่เย่เทียนเขียนข้อความว่า “เป่ยหมิงมีปลา ชื่อของมันคือคุน คุนมีขนาดใหญ่ ไม่รู้ว่ามีกี่พันลี้...” ก็ปรากฏขึ้นกลางฟ้าดิน
โดยเฉพาะข้อความ “เป่ยหมิงมีปลา ชื่อของมันคือคุน” ตัวอักษรที่เขียนอย่างพลิ้วไหวดุจมังกรเหินหงส์ร่ายรำ ชวนให้รู้สึกตื่นตะลึงอย่างยิ่ง
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เพียงนักเรียนด้านล่างอ่านถ้อยคำเหล่านั้นอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาก็พลันรู้สึกได้ว่าทั่วร่างเปี่ยมด้วยพลังอันแข็งแกร่ง ราวกับมีเรี่ยวแรงมหาศาลอยู่ในกาย
แม้แต่เหล่าอาจารย์อย่างอาจารย์หวัง ผู้มีความเชี่ยวชาญด้านเวทมนตร์อยู่บ้าง ก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังจิตอันยิ่งใหญ่จากบทกลอนอย่างชัดเจน...
พลังลึกลับที่เหนือกว่าเวทมนตร์ เหนือกว่าสายธารวรรณศิลป์ตะวันตก และเหนือกว่าทุกสิ่ง!
พลังลึกลับที่เป็นของสายธารวรรณศิลป์ตะวันออกโดยแท้!
“นี่...นี่มันเกิดเรื่องอะไรกันแน่...”
ขณะที่ทุกคนยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ม้วนกระดาษข้อสอบก็กลับกลายเป็นแสงสว่างและหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน
ทว่าในชั่วพริบตาที่ทุกคนคิดว่าเรื่องราวจบลงแล้ว บนท้องฟ้าสีขาวพลันปรากฏบัญชีวรรณศิลป์ขนาดมหึมาขึ้นมา
บัญชีนั้นเปล่งประกายสีทองเจิดจ้า มองจากระยะไกลคล้ายบัญชีวรรณศิลป์ที่วิถีสวรรค์ประกาศไว้ ชวนให้ตื่นตะลึงและสะกดสายตาอย่างยิ่ง!
“รีบดูเร็ว! บนบัญชีวรรณศิลป์มีชื่อเย่เทียนด้วย!”
“บ้าจริง รีบดูบัญชีวรรณศิลป์เร็ว!”
ท่ามกลางความตื่นตะลึง จู่ ๆ นักเรียนคนหนึ่งก็ร้องขึ้น เมื่ออาจารย์หวังและคนอื่น ๆ หันมามอง พวกเขาต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก
สาเหตุเรียบง่ายมาก ผลงานท่องเที่ยวอิสระที่เย่เทียนเขียน ติดอันดับที่ 500 บนบัญชีวรรณศิลป์!
ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นเพียงวรรคหนึ่งของผลงานท่องเที่ยวอิสระเท่านั้น!
อย่าได้ดูแคลนอันดับนี้เชียว ต้องรู้ว่า นับตั้งแต่ปราณวิญญาณฟื้นคืนและสำนักเวทมนตร์ต่าง ๆ ผงาดขึ้นมา ผลงานของเหล่าอัจฉริยะทั่วโลกนับไม่ถ้วนได้รวมกันเป็นบัญชีวรรณศิลป์อันยิ่งใหญ่!
มองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าอันดับที่ 499 บนบัญชีวรรณศิลป์คือผลงานชื่อดังจากตะวันตกอย่างแฮมเล็ต ซึ่งประพันธ์โดยเชกสเปียร์
ในอดีต เชกสเปียร์อาศัยผลงานแฮมเล็ตเล่มนี้สร้างความตื่นตะลึงไปทั่วโลก และวางรากฐานให้สายธารวรรณศิลป์ตะวันตก!
ทว่าวรรคหนึ่งจากผลงานท่องเที่ยวอิสระที่เย่เทียนเขียน กลับมีอันดับต่ำกว่าแฮมเล็ตเพียงหนึ่งอันดับเท่านั้น!
“อันดับ 500!”
“ข้าจำได้ว่าอาณาจักรมังกรของเรามีคนติดอันดับอยู่เพียงไม่กี่คน ไม่นึกเลยว่าเย่เทียนจะติดอันดับด้วย!”
เหล่านักเรียนพากันวิพากษ์วิจารณ์ สายตาที่มองเย่เทียนในยามนี้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ท่าทีของพวกเขาพลิกผันไปหมด
ส่วนอาจารย์หวังและคนอื่น ๆ ยิ่งตื่นตะลึงจนแทบเกินบรรยาย
ต้องรู้ว่า นับตั้งแต่ปราณวิญญาณฟื้นคืน แม้อาณาจักรมังกรจะมีประชากรนับพันล้านคน แต่จนถึงวันนี้ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ขึ้นสู่บัญชีวรรณศิลป์
ยิ่งไปกว่านั้น บัญชีวรรณศิลป์ไม่ได้แสดงเพียงอันดับของผลงานเท่านั้น แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ถึงศักยภาพอันเหนือสามัญของผู้ประพันธ์อีกด้วย...
กล่าวคือ การที่เย่เทียนติดอันดับย่อมหมายความว่าศักยภาพของเขาเหนือกว่านักเรียนทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้มาก กระทั่งมีโอกาสกลายเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเอสในตำนานก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้!
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้อาจารย์หวังประหลาดใจที่สุดคือบทกลอนที่เย่เทียนเขียน ไม่ว่าจะเป็นการเลือกใช้ถ้อยคำ การเรียบเรียงประโยค หรือจังหวะของวรรค ล้วนเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ผลงานจากตะวันตก...
แต่กลับมีกลิ่นอายตะวันออกอย่างยิ่ง
“เร็วเข้า รีบไปเชิญผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษามา!”
เมื่อคิดได้ดังนั้น อาจารย์ใหญ่หวังก็รีบหันไปกล่าวกับอาจารย์คนหนึ่ง
ทว่าในขณะที่อาจารย์คนนั้นกำลังจะมุ่งหน้าไปยังสำนักงานการศึกษา นักเรียนอีกคนก็อดร้องขึ้นมาไม่ได้ “เร็วเข้า ดูนั่น!”
เหตุผลที่เขาร้องขึ้นมานั้นเรียบง่ายยิ่ง ผลงานท่องเที่ยวอิสระซึ่งเดิมอยู่ในอันดับ 500 กลับเริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ไต่ขึ้นสู่อันดับที่สูงกว่าเดิมบนบัญชีวรรณศิลป์!
เพียงชั่วพริบตา ผลงานท่องเที่ยวอิสระก็ไต่จากอันดับ 500 ขึ้นสู่อันดับ 450!
จากนั้นก็ไต่จากอันดับ 450 ขึ้นสู่อันดับ 350!
ที่สำคัญที่สุดคือ ความเร็วในการไต่ขึ้นของผลงานท่องเที่ยวอิสระไม่ได้ลดลง กลับยิ่งรวดเร็วขึ้นอีก จากอันดับ 350 ไปถึง 200 แล้วก็ 150!
เหล่านักเรียนและอาจารย์หวังได้แต่มองความเร็วในการไต่ขึ้นของผลงานท่องเที่ยวอิสระด้วยความตื่นตะลึง อ้าปากค้างราวกับยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง!
ต้องรู้ว่า แค่ติดอันดับ 500 บนบัญชีวรรณศิลป์ก็เพียงพอจะยืนยันแล้วว่าศักยภาพด้านนี้ของเย่เทียนไม่ธรรมดา แต่ตอนนี้...กลับพุ่งขึ้นไปถึงอันดับ 150 ในคราเดียว...
นั่นคือสถานที่ซึ่งมีผลงานมากมายจากสายธารวรรณศิลป์ตะวันตกถือกำเนิดขึ้น แม้แต่อาณาจักรมังกรก็มีเพียงสองคนเท่านั้นที่เข้าไปอยู่ในอันดับนั้นได้!
“ยินดีด้วย! ท่านทำให้ผู้คนตกตะลึง โชคชะตาของสายธารวรรณศิลป์ตะวันออกเพิ่มขึ้น 15 แต้ม!”
“ยินดีด้วย! ท่านทำให้ผู้คนตกตะลึง โชคชะตาของสายธารวรรณศิลป์ตะวันออกเพิ่มขึ้น 15 แต้ม!”
“ยินดีด้วย! ท่านทำให้ผู้คนตกตะลึง โชคชะตาของสายธารวรรณศิลป์ตะวันออกเพิ่มขึ้น 15 แต้ม!”
……
“ยินดีด้วย! ท่านทำให้ผู้คนตกตะลึง โชคชะตาของสายธารวรรณศิลป์ตะวันออกเพิ่มขึ้น 20 แต้ม!”
ขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตะลึง เสียงแจ้งเตือนใสกังวานก็ดังขึ้นข้างหูเย่เทียน
เมื่อได้ยินเสียงนั้น เย่เทียนก็ตื่นเต้นดีใจจนแทบบรรยายไม่ถูก ไม่นึกเลยว่าแต้มโชคชะตาจะเพิ่มขึ้นรวดเร็วถึงเพียงนี้
แต่ลองคิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล เพียงการปรากฏของบทความสะเทือนโลกชิ้นนี้ ก็เพียงพอจะทำให้ชาวอาณาจักรมังกรนับไม่ถ้วนมองเห็นความหวัง การที่โชคชะตาของสายธารวรรณศิลป์เพิ่มขึ้นจึงเป็นเรื่องสมควรแล้ว!
ขณะที่เย่เทียนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงแจ้งเตือนใสกังวานอีกเสียงก็ดังขึ้นฉับพลัน:
“ยินดีด้วย! เนื่องจากโชคชะตาของสายธารวรรณศิลป์ตะวันออกเพิ่มขึ้น ร่างกายของท่านจึงได้รับการยกระดับ สำเร็จเป็น【กายาขงจื๊อแต่กำเนิด】แล้ว!”
“ภายใต้【กายาขงจื๊อแต่กำเนิด】 ความสามารถทุกด้านของท่านเพิ่มขึ้น 30% และเปิดใช้งาน【เนตรวรรณศิลป์】! สามารถมองเห็นเส้นสายของสายธารวรรณศิลป์แห่งฟ้าดิน รวมถึงพลังแห่งสายธารวรรณศิลป์ได้!”
ท่ามกลางเสียงอันใสกังวาน เย่เทียนรู้สึกได้ว่าดวงตาของตนเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง คมกริบยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา
ที่น่าพรั่นพรึงยิ่งกว่าคือ เมื่อกวาดตามองไปรอบ ๆ เขากลับมองเห็นความเข้มข้นของสายธารวรรณศิลป์ในตัวแต่ละคนได้ บางคนพลังวรรณศิลป์อ่อนจางจนดำมืด ขณะที่บางคนพลังวรรณศิลป์กลับรุ่งโรจน์เอ่อล้นอย่างต่อเนื่อง!
เมื่อมองดูตนเอง ความเข้มข้นของพลังวรรณศิลป์ในกายกลับคล้ายมังกรเทพทะยานฟ้า พุ่งตรงขึ้นสู่หมู่เมฆ!