ฟื้นคืนวิถีอักษร ขอร้องล่ะ อย่าท่องกลอนอีกเลย

ตอนที่ 2 แรงสะเทือนจากบทเพลงทหาร!

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“หืม!? ระบบโผล่มาจริง ๆ ด้วย!?”

เย่เทียนชะงักไป

เดิมทีเขาคิดว่าตนทะลุมิติมาเกิดใหม่ แต่คงไม่ได้โชคดีเหมือนตัวเอกคนอื่น ๆ ทว่าไม่คาดคิดเลยว่าจะปลุกระบบขึ้นมาได้จริง ๆ

สมแล้วที่การทะลุมิติกับระบบเป็นของคู่กัน

ไม่นานนัก กรอบสิ่งของเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเย่เทียน

ภายในกรอบมีชุดของขวัญสำหรับผู้เริ่มต้นกะพริบแสงจาง ๆ ส่องสว่างไปทั่วบริเวณอย่างเลือนราง

เย่เทียนแทบไม่ลังเล เปิดมันออกทันที

เสียงแจ้งเตือนใสดังกังวานขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า

“ท่านได้รับ【โลหิตมังกรพันปี】!”

“ท่านได้รับ【พู่กันเทพหม่าเหลียง】!”

“ท่านได้รับเหล้ายาทาแก้ฟกช้ำ 20 ขวด!”

“ท่านได้รับหญ้าใบพันใบ 20 ต้น!”

“ท่านได้รับแต้มคุณสมบัติที่ยังไม่ได้จัดสรร 1 แต้ม!”

……

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนใสกังวาน เย่เทียนก็ชะงักไปก่อนจะยินดีขึ้นมา ไม่คิดเลยว่าชุดของขวัญสำหรับผู้เริ่มต้นจะล้ำค่าเพียงนี้

ไม่ต้องพูดถึงสิ่งอื่น แค่【พู่กันเทพหม่าเหลียง】กับ【โลหิตมังกรพันปี】ก็เพียงพอให้เขามีพลังต่อสู้แข็งแกร่งขึ้นในพริบตาแล้ว

จากนั้นเย่เทียนก็กวาดสายตามองไป

【โลหิตมังกรพันปี】: โลหิตมังกรเทพผู้บำเพ็ญมานานพันปี ช่วยให้ผู้ใช้มีสายเลือดมังกร พลัง +100 แต้ม!

【พู่กันเทพหม่าเหลียง】: ของวิเศษของหม่าเหลียงเทพพู่กัน หนึ่งในสมบัติเทพ ช่วยเพิ่มพลังของบทกวีและร้อยแก้ว ขยายขอบเขต 30% เพิ่มอานุภาพ 30%!

เพียงกวาดตาดู เย่เทียนก็อดสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้

ต้องยอมรับว่าคุณสมบัติของพู่กันเทพหม่าเหลียงน่าหวาดหวั่นเกินไปจริง ๆ

ลองคิดดูสิ หากเย่เทียนถือ【พู่กันเทพหม่าเหลียง】ไว้ แล้วเขียนลงบนกระดาษข้อสอบว่า “พ้นฟ้าดินอันลึกล้ำเหลืองดำ ข้าจักเป็นผู้ครองศาสตรา” บทกวีอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้จะมีอานุภาพน่าหวาดหวั่นเพียงใด!?

แน่นอนว่าเย่เทียนรู้ดีว่า ด้วยพลังในตอนนี้ เขาคงทำเช่นนั้นไม่ได้แน่

ข่มความตื่นเต้นในใจไว้ เย่เทียนกำลังจะเอ่ยถาม ระบบก็ราวกับล่วงรู้ความคิดของเขา

“ผู้ใช้ไม่จำเป็นต้องกังวล ระบบนี้มีขึ้นเพื่อรับใช้ผู้ใช้โดยเฉพาะ”

“เพียงผู้ใช้ยกระดับโชคชะตาของสายธารวรรณศิลป์ตะวันออกอย่างต่อเนื่อง ก็จะสามารถใช้แต้มโชคชะตาเพิ่มพูนพลังของตน และแลกเปลี่ยนสมบัติวิเศษกับศาสตราเทพนานาชนิดได้”

“ทุก ๆ 50 แต้มโชคชะตา สามารถแลกแต้มคุณสมบัติได้ 1 แต้ม!”

พร้อมกับเสียงของระบบ แผงคุณสมบัติส่วนบุคคลขนาดใหญ่ก็พลันปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเย่เทียน

ชื่อ: เย่เทียน

สถานะ: นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้าย โรงเรียนมัธยมอันดับสามเมืองหยาง

อาชีพ: นักปราชญ์แห่งวิถีขงจื๊อ

ขอบเขต: ขั้นเริ่มต้น

พลัง: 5

ความว่องไว: 5

สติปัญญา: 5

วาจาเป็นหอกกระบี่: 1 (เพียงเอ่ยปาก ก็แปรเปลี่ยนเป็นหอกยาวและกระบี่บิน สังหารผู้คนได้)

วาจาศักดิ์สิทธิ์: 1 (อาศัยเพียงบทกวีและร้อยแก้ว ก็สังหารศัตรูและปราบคู่ต่อสู้ได้)

พู่กันเทพหม่าเหลียง: 1 (เมื่อจรดพู่กัน ราวกับมีเทพช่วย บันดาลลมเรียกฝนได้ทุกสิ่ง)

พลังเที่ยงธรรมอันองอาจ: 1 (เปี่ยมด้วยคุณธรรม ผีร้ายยากจะเข้าใกล้)

คุณธรรมทั้งหกของวิญญูชน: 1 (เคล็ดวิชาหลักในการบำเพ็ญของผู้ศึกษาวิถีขงจื๊อ ช่วยให้หยั่งรู้กฎการดำเนินของสรรพสิ่ง มองทะลุและคำนวณสรรพสิ่งได้!)

แต้มคุณสมบัติที่ยังไม่ได้จัดสรร: 1

โชคชะตาของสายธารวรรณศิลป์ตะวันออก: 1

ต้องบอกว่าตัวเลขบนแผงคุณสมบัตินั้นเรียบง่ายยิ่ง โดยเฉพาะคุณสมบัติที่มีเพียงราว 5 แต้ม ยิ่งชวนให้พูดไม่ออก

แต่สิ่งที่เย่เทียนสนใจมากกว่าคือคุณสมบัติอย่าง【วาจาเป็นหอกกระบี่】 【วาจาศักดิ์สิทธิ์】 และ【พลังเที่ยงธรรมอันองอาจ】

เขามองเห็นชัดเจนว่าด้านหลังคุณสมบัติเหล่านี้บนแผงส่วนบุคคลมีเครื่องหมาย “+” เล็ก ๆ อยู่ เห็นได้ชัดว่าสามารถเพิ่มพูนได้

เมื่อเย่เทียนเลื่อนสายตาไปยังเครื่องหมาย “+” ข้อความแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นทีละข้อความ

“ต้องการจัดสรรแต้มคุณสมบัติให้【วาจาเป็นหอกกระบี่】 (ระดับ 1) หรือไม่?”

“เมื่อจัดสรรแล้ว 【วาจาเป็นหอกกระบี่】 (ระดับ 2): เพิ่มอานุภาพของวาจาเป็นหอกกระบี่ 20% แปรเป็นหอกยาวและดาบกระบี่ที่จับต้องได้ เพื่อสังหารศัตรู”

“ต้องการจัดสรรแต้มคุณสมบัติให้【วาจาศักดิ์สิทธิ์】 (ระดับ 1) หรือไม่?”

“เมื่อจัดสรรแล้ว 【วาจาศักดิ์สิทธิ์】 (ระดับ 2): เพิ่มอานุภาพของบทกวีและร้อยแก้วที่แปรเป็นฉาก 20% มีโอกาสแปรเป็นของจริง!”

……

“ต้องการจัดสรรแต้มคุณสมบัติให้【คุณธรรมทั้งหกของวิญญูชน】 (ระดับ 1) หรือไม่?”

“เมื่อจัดสรรแล้ว 【คุณธรรมทั้งหกของวิญญูชน】 (ระดับ 2): เคล็ดวิชาหลักในการบำเพ็ญของผู้ศึกษาวิถีขงจื๊อ ช่วยให้หยั่งรู้กฎการดำเนินของสรรพสิ่ง มองทะลุและคำนวณสรรพสิ่งได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น! ความเร็วในการหยั่งรู้เพิ่มขึ้น 20%!”

หลังเห็นข้อความแจ้งเตือนเหล่านี้ เย่เทียนก็เข้าใจวิธีการทำงานของระบบในที่สุด

พูดง่าย ๆ ก็คือ เขาต้องก่อความครึกโครมให้มากมาย เพื่อเสริมโชคชะตาของสายธารวรรณศิลป์ตะวันออก แล้วจึงเพิ่มคุณสมบัติด้านต่าง ๆ ของตนให้แข็งแกร่งขึ้น

เดิมทีเย่เทียนยังรู้สึกหดหู่เล็กน้อยที่ผู้คนในอาณาจักรมังกรแห่งทวีปตะวันออกของโลกนี้ถูกสายธารวรรณศิลป์ตะวันตกปิดกั้น จนมองว่าทุกสิ่งของตะวันตกดีกว่า

แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะปลุกระบบปราชญ์ขงจื๊อที่ถูกใจตนถึงเพียงนี้ขึ้นมาได้

เย่เทียนไม่ได้รีบร้อนใช้แต้มคุณสมบัติ 1 แต้มที่ยังไม่ได้จัดสรร เขากวาดตามองไปรอบ ๆ

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวเปลี่ยนแปลงไปอย่างมหาศาล

โดยเฉพาะเมื่อมี【คุณธรรมทั้งหกของวิญญูชน】 เขาก็มองเห็นจุดอ่อนของนักเรียนรอบข้างนับไม่ถ้วนได้อย่างง่ายดาย

แต่ไม่นานเย่เทียนก็เข้าใจขึ้นมา

【คุณธรรมทั้งหกของวิญญูชน】 ทั้งพิธี ดนตรี กวีนิพนธ์ และตำรานั้น ล้วนเป็นศาสตร์ที่ผู้ศึกษาวิถีขงจื๊อต้องฝึกฝนอยู่แล้ว เมื่อมีทักษะเหล่านี้ การมองทะลุสรรพสิ่งย่อมเป็นเรื่องง่ายดาย

และเมื่อระบบนี้เกี่ยวข้องกับโชคชะตาของสายธารวรรณศิลป์ตะวันออก ยิ่งเขาก่อความครึกโครมมากเท่าไร ก็ยิ่งได้รับแต้มคุณสมบัติมากขึ้นเท่านั้น

ดังนั้น ในบรรดาคุณสมบัติทั้งหลาย การจัดสรรแต้มให้วาจาศักดิ์สิทธิ์ย่อมสร้างแรงสะเทือนแก่ผู้อื่นได้มากที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เย่เทียนก็จัดสรรแต้มสุดท้ายที่ยังไม่ได้ใช้ให้【วาจาศักดิ์สิทธิ์】โดยไม่ลังเล!

“ยินดีด้วย! คุณสมบัติ【วาจาศักดิ์สิทธิ์】ของท่านเพิ่มขึ้นเป็นระดับ 2 แล้ว!”

“เมื่อ【วาจาศักดิ์สิทธิ์】อยู่ในระดับ 2 อานุภาพของบทกวีและร้อยแก้วที่แปรเป็นฉากจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น! ขอบเขตครอบคลุมสนามฟุตบอลได้ครึ่งสนาม!”

เมื่อเห็นว่าขอบเขตมีอานุภาพน่าหวั่นเกรงถึงเพียงนี้ แม้เย่เทียนจะคาดการณ์ไว้ในใจอยู่แล้ว ก็ยังอดเบิกตากว้างไม่ได้

แต้มคุณสมบัติที่ยังไม่ได้จัดสรรนี้ช่างมีอานุภาพน่าหวั่นเกรงจริง ๆ

ถ้ามีสักหลายร้อยแต้ม เขาคงไร้เทียมทานในโลกนี้ได้ในพริบตาเลยไม่ใช่หรือ!?

เย่เทียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะทอดสายตาลงบนกระดาษข้อสอบเวทมนตร์ในมือ

โจทย์ข้อแรกง่ายมาก

โปรดเติมคาถาเรียกธาตุน้ำมาช่วยต่อสู้ (2 คะแนน)

ตอนนี้นักเรียนรอบข้างแทบทุกคนตอบข้อนี้เสร็จแล้ว เห็นได้ชัดว่าเป็นข้อสอบพื้นฐานที่ง่ายมาก

แต่เย่เทียนไม่ได้คิดจะเขียนคาถาเวทมนตร์ เขากลับเขียนลงบนกระดาษข้อสอบว่า

“เมฆเหนือทะเลชิงไห่มืดครึ้มเหนือภูผาหิมะ!”

“โดดเดี่ยวกลางด่าน ไกลสุดตาเห็นประตูอวี้เหมิน...”

บทกวีที่เย่เทียนเขียนคือบทเพลงทหารของหวังชางหลิง กวีเอกแห่งราชวงศ์ถัง ซึ่งเขาจดจำได้จากชาติก่อน

บทกวีถ่ายทอดความมุ่งหมายอันแรงกล้าของผู้ประพันธ์ที่ยังไม่สมหวัง และความปรารถนาจะปกป้องบ้านเมือง ไม่ยอมให้ชนเผ่าหูข้ามเทือกเขาอินซานมาได้

ใครจะคิดว่า ตอนที่เขาเพิ่งเขียนถึงทะเลชิงไห่ กลับยังไม่มีปรากฏการณ์ผิดปกติใด ๆ เกิดขึ้น

แต่ทันทีที่อักษรสามคำว่า “ภูผาหิมะมืดครึ้ม” ปรากฏขึ้น

สายลมบ้าคลั่งหลายสายก็พัดโหมกวาดวนขึ้นมาท่ามกลางเสียงคำราม!

ทันใดนั้น เหนือท้องฟ้า

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ทะเลสีครามกว้างใหญ่และภูผาหิมะที่กำลังจะแหลกสลายก็ปรากฏขึ้น

แรงกดดันมหาศาลถาโถมจนบรรดานักเรียนทั้งโรงเรียนมัธยมเมืองหยางแทบหายใจไม่ออก!

ปรากฏการณ์ผิดปกติที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันทำให้นักเรียนจำนวนมากอดเงยหน้าขึ้นมองไม่ได้!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป