กู้ฉางเกินเห็นว่าไม่มีอะไรน่าสนใจให้ดู จึงหมุนตัวเดินจากมา
ไม่นานนัก เขาก็มาถึงยุ้งฉางตงเฉิง — ยุ้งฉางลู่มี่ ท้องร้องโครกครากด้วยความหิว เขาเดินตรงไปหาผู้ดูแลจ้าวเฉวียน
ที่จ้าวเฉวียนนั่งตำแหน่งหัวหน้าคุมคนงานในยุ้งฉางลู่มี่ได้ ไม่ใช่เพราะความสามารถ แต่เป็นเพราะส่งเมียตัวเองขึ้นเตียงเถ้าแก่ยุ้งฉาง ลับหลังใคร ๆ ก็หัวเราะเยาะว่าเขาใส่หมวกเขียวให้ตัวเอง แต่เขากลับย่ามใจนัก คิดว่าเป็นหนทางสู่เบื้องบน
ผู้ดูแลจ้าวพอเห็นกู้ฉางเกิน หน้าบึ้งลงทันที "ฉางเกิน แกเป็นอะไรไป วันนี้มาสายขนาดนี้?"
กู้ฉางเกินเงยหน้ามองเขา ตรงไปตรงมา "ผู้ดูแลจ้าว วันนี้ผมมาเพื่อบอกว่า ผมไม่ทำงานนี้แล้ว"
"ไม่ทำแล้ว?" จ้าวเฉวียนทำหน้าประหลาดใจ "ทำไมล่ะ? ก่อนหน้านี้ก็ทำดีอยู่ไม่ใช่เหรอ?"
"งานก็ดีครับ แต่ที่คุณจ่ายเป็นเงินกระดาษหมดเลย" กู้ฉางเกินแบมือ "เงินมันไม่มีค่า ซื้อข้าวไม่ได้ กินไม่อิ่ม จะเอาแรงที่ไหนมาทำงาน? ผมเลยว่าจะหาทางอื่น"
ผู้ดูแลจ้าวฟังแล้วร้อนใจ รีบคว้าแขนเขาไว้ "อย่าใช้อารมณ์สิ แกไม่มีฝีมือ ไม่มีเส้นสาย มีแต่แรงกาย ไม่ทำที่นี่แล้วจะไปหากินที่ไหน?"
เขาหวงกู้ฉางเกินจริง ๆ
หมอนี่แรงเยอะจนน่ากลัว คนเดียวทำได้แปดคน แต่ค่าแรงกลับคิดแค่สองคน ในบัญชีลงไว้ว่าจ้างแปดคน ค่าแรงส่วนต่างหกคนนั้นเข้ากระเป๋าจ้าวเฉวียนหมด ถ้ากู้ฉางเกินไป ผลประโยชน์ง่าย ๆ ก้อนนี้ของเขาก็จะขาดสะบั้น