พอตัวกู้ฉางเกินเดินไปแล้ว สีหน้าเจี่ยฟู่กุ้ยก็หุบลงทันที เขาก่นด่าเสียงต่ำว่า “ไอ้กู้ฉางเกินนี่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเลยจริง ๆ”
อี้จงไห่ปลอบอยู่ข้าง ๆ ว่า “เจ่าเจีย ไหน ๆ ตัวเขาก็อยากไปบ่อนหาประสบการณ์เอง ก็ถือโอกาสนี้สั่งสอนเขาให้เข็ดเลยสิ เข้าไปในที่แบบนั้น แค่หมอนี่มันจะไปพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินอะไรได้”
เจี่ยฟู่กุ้ยตาเข้าใจขึ้นมาทันที หัวเราะแล้วพูดว่า “มิน่าล่ะ ถึงว่าทำไมเมื่อกี้แกถึงส่งสายตาห้ามฉันไว้ ที่แท้ก็คิดแผนนี้อยู่”
ทั้งสองสบตากัน ต่างคนต่างมีแผนในใจ เก็บไปหัวเราะเยาะเงียบ ๆ
ไม่นานนัก หลายคนในโรงอาหารก็ได้ยินบทสนทนานี้ ข่าวที่กู้ฉางเกินจะไปบ่อนก็ค่อย ๆ กระจายออกไป
ฝั่งเหอต้าชิงพอรู้เรื่องนี้เข้า ใจก็อยู่ไม่เป็นสุข แม้แต่ใจจะทำงานหรือทำกับข้าวก็ไม่มี ไม่นานนักก็เดินมาถึงหน้าโกดัง
กู้ฉางเกินเห็นเหอต้าชิงเดินมาก็รีบเข้าไปทักทายทันที “อาเหอ วันนี้มีเวลามาหาได้ไงครับ”
เหอต้าชิงสีหน้าเคร่งขรึม ถามด้วยน้ำเสียงเจือโกรธ “ฉางเกิน ข้างนอกเขาเมาท์กันว่านายจะไปพนัน จริงหรือเปล่า”
กู้ฉางเกินรู้ดีว่าข่าวมันไว ก็ไม่เสียแรงที่เขาจงใจปล่อยข่าวลมออกไป
เขามองเหอต้าชิง ตอบพร้อมรอยยิ้มว่า “อาเหอ ข่าวลือข้างนอกฟังแล้วเชื่อไม่ได้หรอกครับ ผมแค่พูดไปอย่างนั้นเอง อีกอย่างผมโตมาไม่เคยเห็นว่าบ่อนน่ะเป็นยังไง อย่างมากก็แค่เข้าไปดู”
คำโกหกคราวนี้ เกือบจะหลอกตัวเองให้เชื่อแล้ว