เหออวิ๋นฟานเป็นเพื่อนอีกคนของลู่ฉือ มีอาชีพเป็นทนายความ
“เจียงชี? มายืนอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?” เหออวิ๋นฟานมองกล่องของขวัญในมือเธออย่างสงสัย “จะไปร่วมงานวันเกิดคุณปู่เจียงเหรอ?”
เมื่อเห็นเจียงชีพยักหน้า เขาก็ยิ้มพลางผายมือเชื้อเชิญ “ขึ้นรถสิ ผมขับผ่านทางนั้นพอดี เดี๋ยวไปส่ง”
เจียงชีลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะเปิดประตูขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับ
เธอรู้สึกดีกับเหออวิ๋นฟาน เขาดูเป็นสุภาพบุรุษอ่อนโยน วางตัวกับผู้คนได้อย่างมีมารยาท
แม้จะรู้จักกันไม่มาก แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ไร้มารยาทเหมือนเจียงอี้
ภายในรถอบอวลด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้ เหออวิ๋นฟานวางมือข้างหนึ่งบนพวงมาลัยแล้วถามขึ้นลอย ๆ “ลู่ฉือกับอีกสองคนไปก่อนแล้วเหรอ?”
เจียงชีตอบรับ “อืม” ก่อนถามอย่างแปลกใจ “รู้ได้ยังไง?”
“เจ้าเด็กเจียงอี้บ่นอยู่ในกลุ่มน่ะ” เหออวิ๋นฟานหัวเราะเบา ๆ “พอดีผมอยู่แถวทางแยกใกล้ ๆ เลยแวะมารับคุณ”
เจียงชีนึกถึงภาพเจียงอี้โมโหจนแทบคลั่ง เถียงก็เถียงเธอไม่ชนะ ได้แต่บ่นกระปอดกระแปดในกลุ่มราวกับเมียหลวงช่างตัดพ้อ มุมปากเธอจึงยกขึ้นเล็กน้อย “ขอบคุณนะ งั้นแตงกวาน้อยนั่นคงเอาฉันไปนินทาลับหลังอีกแล้วสินะ?”
“อย่าไปถือสาเขาเลย เขาก็แค่เด็กไม่รู้จักโต” เหออวิ๋นฟานพยายามช่วยพูดแก้ต่างให้
“ไม่เป็นไรหรอก” เจียงชีพูดเสียงเรียบ “ยังไงต่อไปเราก็คงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว”
เหออวิ๋นฟานหันมามองเธอ “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
“ไม่มีอะไร” เจียงชีมองทิวทัศน์ที่เคลื่อนถอยหลังอยู่นอกหน้าต่าง เห็นได้ชัดว่าไม่อยากพูดต่อ