เจียงชีลืมตาขึ้น ก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาของลู่ฉืออยู่ใกล้แค่เอื้อม ผมหน้าม้าที่ปรกหน้าผากของเขาถูกเธอตบเมื่อครู่จนยุ่งเล็กน้อย
“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” เธอเผลอขยับถอยหลัง
ลู่ฉือยกมือนวดขมับตรงที่ถูกตบ “นี่ห้องทำงานของผม โต๊ะของผม คุณถามผมเนี่ยนะ?”
เจียงชียกมือแตะแก้มข้างนั้น รู้สึกเหมือนมีอะไรเปียก ๆ “คุณเข้ามาใกล้ขนาดนั้นทำไม? คิดจะแอบโจมตีฉันเหรอ?”
“ผมดูว่าคุณน้ำลายหกใส่หนังสือผมหรือเปล่า กลัวใครบางคนจงใจแก้แค้น” สายตาของลู่ฉือกวาดผ่านหน้าหนังสือที่เปิดค้างไว้
เจียงชีรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี ก้มมองหนังสือแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีรอยน้ำลายจึงค่อยเถียงเสียงแข็ง “เป็นไปได้ยังไง!”
พูดจบ เธอก็รีบปิดหนังสือ โดยไม่ทันสังเกตว่ากระดาษแผ่นที่วาดไก่เหล็กไว้ถูกหนีบเข้าไปด้วย จากนั้นก็ยัดกลับเข้าชั้นหนังสือแล้วทำท่าจะเผ่นหนี
ลู่ฉือคว้าข้อมือเธอไว้ “จะหนีไปไหน? กินข้าวก่อน”
เจียงชีถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าบนโต๊ะมีข้าวกล่องเพิ่มมาอีกสองกล่อง
อ่านหนังสือมาตั้งสองชั่วโมง แถมยังนอนหลับไปอีก ง่วงท้องเธอก็หิวจริง ๆ จึงหยิบข้าวกล่องขึ้นมานั่งกินบนโซฟาอย่างไม่เกรงใจ
ลู่ฉือไม่ได้จับตะเกียบ กลับนั่งตรวจเอกสารอยู่หน้าโต๊ะทำงาน
เจียงชีแอบบ่นในใจ ตอนนี้กลับมาทำตัวเป็นคนบ้างานอีกแล้ว
ไม่เรียกฉันว่าหิวแล้วเหรอ
รีบเอามาให้เดี๋ยวนี้เลย
ตอนเที่ยงทำท่าเหมือนหิวจนจะตาย ถ้าไม่รีบเอามาให้
พอเธอกินเสร็จ ลู่ฉือถึงเปิดข้าวกล่องของตัวเอง “ช่วยเขี่ยต้นหอมออกให้หน่อย”
เจียงชีปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด “ไม่เอา”
ลู่ฉือเงยหน้าขึ้น “ไม่ใช่ว่าคุณถนัดเรื่องนี้ที่สุดเหรอ?”
เจียงชียิ้มมุมปาก “นั่นคิดราคาอีกแบบ”
“สองหมื่น” ลู่ฉือเข้าใจความหมายแล้วบอกราคาออกมา
พอได้ยินว่ามีเงินให้หา เจียงชีก็เดินไปหาเขาอย่างว่าง่าย หยิบตะเกียบขึ้นมาเริ่มเขี่ยต้นหอมออก ทว่าทำลวก ๆ กว่าเมื่อก่อนมาก
ลู่ฉือเคาะนิ้วลงบนโต๊ะสองสามทีเพื่อแสดงความไม่พอใจ “เขี่ยออกไม่หมดเลย สายตาไม่ดีนักก็รีบไปตัดแว่นซะ”
เจียงชีวางตะเกียบแล้วเลิกทำทันที ปล่อยตัวตามสบายอย่างเต็มที่ “บริการราคาแค่สองหมื่นก็ได้เท่านี้แหละ จะกินก็กิน ไม่กินก็ช่าง!”