เจียงชีเดินขึ้นไปถึงชั้นสาม พรมสีแดงซับเสียงฝีเท้าของเธอจนหมด พื้นที่กว้างขวางว่างเปล่าราวกับเพิ่งถูกปล้นมา
จำนวนชุดราตรีมีไม่มากเท่าชั้นสอง แต่ทุกชุดล้วนตัดเย็บจากวัสดุหรูหรามีระดับ
มองไปทั่วแล้วเห็นอยู่เพียงสี่คน
บางทีพวกเขาคงไม่อยากให้คนนอกเห็นฉากรักสามเส้าชวนดราม่าของตัวเอง
มีเพียงผู้จัดการร้านที่คอยบริการอยู่ข้าง ๆ อย่างนอบน้อม
ซ่งชิวอินกำลังถือชุดกี่เพ้าสีขาวอมฟ้าทาบกับตัวตรงหน้าลู่ฉือ น้ำเสียงหวานละมุนราวกับเคลือบน้ำผึ้ง
“อาฉือ คุณว่าชุดนี้เป็นยังไงบ้าง จะเรียบเกินไปหรือเปล่า?”
“สวยดี” ลู่ฉือเอนกายอยู่บนโซฟา ก่อนตอบสั้น ๆ
เจียงชีมองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกว่าช่างน่าขัน ผู้ชายคนนี้ไม่เคยไปเดินซื้อของกับเธอสักครั้ง
ทุกครั้งที่เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วถามว่าเขาว่าสวยไหม
คำตอบของเขาก็ไม่พ้น “ไม่สวย” “ขี้เหร่จะตาย” “ขาดเสื้อผ้าใส่หรือไง” “มีรสนิยมบ้างได้ไหม” หรือไม่ก็ “ถอดออกไปเลยดีกว่า”...
แต่กับสาวน้อยคนรักกลับตามใจเป็นพิเศษ ต่อให้ซ่งชิวอินเอากระสอบมาคลุมตัว เขาก็คงยังบอกว่าสวยดี
เจียงอี้เองก็ช่วยประจบประแจง หยิบชุดกระโปรงยาวสีชมพูดอกซากุระขึ้นมาอีกชุด “ชิวอิน ชุดนี้ก็สวยนะ!”
“งั้นฉันจะไปลองทั้งหมดเลย พวกคุณช่วยดูให้หน่อยนะ” ซ่งชิวอินหันมาเจอเจียงชี รอยยิ้มบนริมฝีปากพลันแข็งค้าง “เจียงชี ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?”
“ร้านนี้เป็นของคุณเหรอ?” เจียงชียิ้มหวานพลางเดินเข้าไปหา “หรือว่าประธานลู่ซื้อร้านนี้ไว้ให้คุณเป็นกรงนกแล้ว?”
ซ่งชิวอินเม้มริมฝีปาก “ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”
“อย่าไปสนใจเธอเลย นิสัยก็เป็นแบบนี้แหละ ทนเห็นคนอื่นได้ดีไม่ได้ เธอเลือกของเธอต่อเถอะ” เจียงอี้ปลอบอย่างเอาใจใส่