ลู่ฉือรับหมอนเอาไว้ได้อย่างสบาย ๆ ก่อนเลิกคิ้วพูดว่า “คนที่ทำตัวลามกคือคุณต่างหาก เมื่อคืนทั้งร้องไห้ทั้งโวยวายเหมือนคนบ้า ถ้าผมไม่ลำบากลำบนลากคุณกลับมา ตอนนี้คุณคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองไปนอนอยู่ข้างถนนเส้นไหน”
เจียงชีเกาหัวฟูยุ่งราวกับรังนก พยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออก
เธอเดินไปส่องกระจกที่โต๊ะเครื่องแป้ง พอเห็นสภาพตัวเองก็สะดุ้ง “ถึงอย่างนั้นคุณก็ฉวยโอกาสตอนฉันเมาไม่ได้สิ! แค่ปล่อยฉันไว้ในห้องรับแขกก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?”
ลู่ฉือเอนพิงหัวเตียงอย่างสบายอารมณ์ “คุณเอาแรงมหาศาลอย่างกับวัวมาลงกับผมหมด พออาบน้ำให้คุณเสร็จ ผมก็หมดแรงแล้ว”
เจียงชีเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ ผู้ชายคนนี้จะอ่อนแอขนาดนั้นเชียวหรือ?
ห้องรับแขกก็อยู่ไม่ไกลแท้ ๆ
จู่ ๆ เธอก็สังเกตเห็นใบไม้หลายใบที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง จึงหยิบขึ้นมาพินิจ “นี่อะไร? คุณชอบสะสมใบไม้ด้วยเหรอ?”
ลู่ฉือเลิกผ้าห่มลงจากเตียง แล้วพูดเนิบ ๆ ว่า “เมื่อคืนตรงหน้าบาร์ คุณยืนกรานว่าใบไม้พวกนี้เป็นเงินของคุณ ยัดใส่กระเป๋าแล้วไม่ยอมให้ทิ้งเด็ดขาด”
เจียงชีส่ายหน้ารัว ๆ “เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!”
ความจริงเมื่อคืนตอนลู่ฉืออุ้มเธอออกจากบาร์ เธอดิ้นจนกระโดดลงมา พอเห็นใบไม้ร่วงบนพื้นก็ทำตาเป็นประกาย ร้องลั่นว่า “เงินของฉันทั้งนั้น! ห้ามใครแย่งนะ!” จากนั้นก็ยัดใส่กระเป๋าตัวเองอย่างบ้าคลั่ง
เจียงชีจำเรื่องราวไม่ได้ แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่าเรื่องขายหน้าแบบนี้เธอทำได้แน่
ถ้าเถียงไป ลู่ฉือคงโยนภาพจากกล้องวงจรปิดมาแฉ แล้วตบหน้าเธออีกแน่