เจียงชีเหลือบมองลู่ฉือที่เอาแต่นิ่งเงียบ ไม่รอให้เขาตอบก็หันหลังเดินจากไป «ฉันไม่มีอารมณ์สุนทรีย์มานั่งดูละครเวทีที่ทำลายโลกทัศน์จนจบหรอกนะ แถมยังต้องเสียเวลาไปงานเลี้ยงขอบคุณของคนอื่นอีก»
ลู่ฉือกลับคว้าข้อมือเธอไว้ แล้วบอกคนอื่นๆ ว่า «พวกคุณไปกันเถอะ ผมเหนื่อยแล้ว จะกลับบ้านก่อน»
ซ่งชิวอินยังอยากรั้งเขาไว้ «อาฉือ...»
ลู่ฉือลากเจียงชีเดินออกไปแล้ว ทิ้งคำพูดไว้ให้เจียงอี้เพียงประโยคเดียว «อย่าลืมไปส่งเธอกลับ»
ภายในรถเงียบกริบราวกับป่าช้า
สวีหย่วนจับพวงมาลัยแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ในกระจกมองหลัง ลู่ฉือกับเจียงชีนั่งกันคนละฝั่ง เบาะว่างตรงกลางกว้างพอจะนั่งเพิ่มได้อีกหลายคน
เจียงชีก้มหน้านิ่ง ผิดวิสัยที่ปกติเธอไม่เคยเงียบ
ในใจเธอปั่นป่วนไม่เป็นสุข
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงเหน็บแนมลู่ฉือไปสองสามประโยคแล้ว
«ทำไมไม่ไปหาความสำราญข้างนอกแล้วล่ะ?»
«ปกติชอบไปไม่ใช่เหรอ?»
แต่ตอนนี้ในหัวเธอมีแต่คำพูดของเหออวิ๋นฟานที่ว่า «คุณท้องหรือเปล่า?»
ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนใจ
ประจำเดือนเธอมาไม่สม่ำเสมอ แถมช่วงนี้ก็ยังไม่มาอีก
เธอตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจดู
ลู่ฉือเหลือบมองเธอ เห็นเธอหดตัวอยู่ชิดประตู เว้นระยะห่างจากเขาราวกับอยู่กันคนละฟากฟ้า น้ำเสียงของเขาเย็นชา «ตอนนี้ไม่ง่วงแล้วหรือไง? เมื่อกี้ดูละครเวทีจนหลับคอพับคออ่อน ตั๋วใบเดียวคงเอาไปใช้ฝันหมดแล้วมั้ง»
เจียงชียังไม่เงยหน้า «ถ้ามันสนุก ฉันจะหลับได้ยังไง»
«แล้วทำไมคนอื่นไม่หลับ มีแต่คุณที่หลับ?»
«พวกเขาไม่อยากหลับมั้ง อีกอย่างฉันนอนแล้วไปขวางใครหรือไง ถ้าคุณลู่เห็นฉันแล้วขัดหูขัดตา จะพาฉันไปทำไมกันล่ะ ชอบจับผิดคนอื่นจริงๆ»
พูดจบเจียงชีก็เงียบสนิท หันไปมองนอกหน้าต่างอย่างงอนๆ
เอาแต่เอาเธอไปเปรียบกับคนอื่น พูดเหมือนเธอแย่ไปเสียทุกอย่าง
สวีหย่วนที่กำลังขับรถกำพวงมาลัยแน่นขึ้น
ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าท่านประธานกำลังโดนเมินใส่อยู่ฝ่ายเดียวกันนะ?
หลังได้บทเรียนจากครั้งก่อน เขาตัดสินใจเป็นใบ้ไปตามเดิมดีกว่า
รถเพิ่งจอดสนิท เจียงชีก็ผลักประตูลงไปอย่างไม่รอช้า ก่อนจะวิ่งปรู๊ดเข้าไปในคฤหาสน์