เจียงชีเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินออกมาที่ลานบ้าน โทรศัพท์ของกวนหมิงเซี่ยก็ตามมาติด ๆ
“เป็นไงบ้าง?” น้ำเสียงของกวนหมิงเซี่ยเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นอยากรู้อยากเห็น “เขาโมโหจนฟาดงวงฟาดงา แล้วตีก้นเธอแรง ๆ หรือเปล่า?”
เจียงชีได้แต่ยกมือกุมหน้าผากอย่างเอือมระอา ก่อนตอบส่ง ๆ อย่างใจเย็น “เปล่า เขาเพิ่งพูดกับฉันได้ประโยคเดียว ก็โดนฉันด่ากราดใส่จนหน้าหงาย จากนั้นก็สำนึกผิด คุกเข่าขอให้ฉันยกโทษให้อย่างสำนึกเสียใจ ฉันเลยตบหน้าเขาฉาดหนึ่งแล้วเดินจากมาอย่างสง่างาม ราวกับมีปณิธานแน่วแน่บางอย่าง”
ปลายสายหัวเราะจนตัวโยน “แต่งเรื่องเข้าไปเถอะ ใครจะไปแต่งเก่งสู้เธอได้ล่ะ? คนหน้าตายอย่างเขาจะยอมก้มหัวให้ใครง่าย ๆ เหรอ?”
เจียงชีตอบหน้าตาเฉย “เรื่องจริงนะ หลอกเธอขอให้เป็นลูกหมาเลย”
สิ้นเสียง แตรรถก็ดังแสบแก้วหูขึ้นมา
ลู่ฉือนั่งอยู่หลังพวงมาลัย รอจนเริ่มหมดความอดทน เขาตะโกนเรียกเธอ “มัวชักช้าอะไรอยู่? เดี๋ยวน้ำมันก็หมดถังพอดี”
เจียงชีรีบขานรับ “มาแล้ว!”
จากนั้นก็พูดกับปลายสาย “คนขับรถที่บ้านเร่งแล้ว วางก่อนนะ”
กวนหมิงเซี่ย “……”
สมัยนี้ยังมีคนขับรถที่กล้าเร่งเจ้านายด้วยหรือ?
เจียงชีเดินไปที่รถ สายตาเหลือบเห็นรอยบุบบนฝากระโปรงรถเด่นชัด ความหวาดหวั่นเมื่อคืนยังคงติดอยู่ในใจ
เมื่อคืนเธอบ้าไปแล้วหรือไง?
ทำไมถึงใจร้อนขนาดนั้น?
ถ้าเผลอขว้างโดนลู่ฉือ คนทั้งตระกูลลู่คงไม่ปล่อยเธอไว้แน่
ถ้าโดนซ่งชิวอิน ลู่ฉือก็คงไม่ปล่อยเธอไว้เหมือนกัน
ถ้าโดนคนเดินถนน เธอเองก็คงไม่ให้อภัยตัวเอง
โชคดีที่โดนแค่ฝากระโปรง เจียงชีจึงถอนหายใจโล่งอก
“ไม่ใช่ว่าบอกว่าจะเอาไปซ่อมหรือไง? ทำไมยังขับอยู่ หรือว่าล้มละลายจนไม่มีรถใช้แล้ว?”
มุมปากลู่ฉือยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเอื่อยเฉื่อย “เก็บหลักฐานความผิดของใครบางคนไว้ไง ถ้าออกไปข้างนอกแล้วมีคนถาม ฉันก็จะบอกว่าเธอเป็นคนทำ”