สีหน้าเจียงอี้เปลี่ยนฉับพลัน เขายื่นมือจะคว้าโทรศัพท์ «ยัยตัวแสบ เล่นตุกติกกับฉันเหรอ»
เจียงชีเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว เธอกระทืบลงบนรองเท้าหนังขัดมันของเขาอย่างแรง
เจียงอี้ร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนเซถอยหลังไปหลายก้าว
«อัดเสียงอัปโหลดขึ้นคลาวด์อัตโนมัติแล้ว» เจียงชีแกว่งโทรศัพท์ในมือ «ถ้านายขยับเข้ามาอีกก้าว ฉันส่งให้ลู่ฉือเดี๋ยวนี้เลย»
สีหน้าเจียงอี้เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว สุดท้ายก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันถาม «ตกลงเธอต้องการอะไร»
«ง่ายมาก อย่าช่วยซ่งชิวอินหาเรื่องกวนหมิงเซี่ยอีก» เจียงชีหุบยิ้ม สายตาที่มองโทรศัพท์เต็มไปด้วยความนัย «ไม่อย่างนั้น นายก็รู้ว่าจะเจออะไร»
«ฝากไว้ก่อนเถอะ!»
เจียงอี้จ้องเธอเขม็ง ก่อนหันหลังเดินฉับ ๆ จากไป
ที่จริงเจียงชีเองก็ไม่มั่นใจ ต่อให้ลู่ฉือรู้เรื่องนี้ ก็คงแค่ดุเจียงอี้สองสามคำแล้วจบ เพราะเด็กคนนั้นเดิมทีก็เป็นคนที่ลู่ฉือจะมีก็ได้ไม่มีก็ได้
อีกอย่าง คุณปู่กำลังจะเข้ารับการผ่าตัด เธอไม่อยากเอาเรื่องนี้ไปทำให้ท่านกังวล เรื่องก็ผ่านมานานแล้ว ตระกูลลู่กับตระกูลเจียงสนิทสนมกันมาก ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะทำให้ร้าวฉานได้
ตอนนั้นเอง กวนหมิงเซี่ยถ่ายทำเสร็จกลับมา เธอถามอย่างสงสัย «เมื่อกี้เธอคุยอะไรกับเจียงอี้เหรอ เขาหน้าตาบูดบึ้งแล้วก็เดินไปเลย»
เจียงชีเก็บโทรศัพท์อย่างใจเย็น «หมอนั่นมันสมควรโดนด่า ฉันดุไปสองสามคำก็สงบปากสงบคำแล้ว»
กวนหมิงเซี่ยอุทานด้วยความประหลาดใจ «แม้แต่ผู้กำกับยังต้องไว้หน้าเขาตั้งสามส่วน ทั้งกองถ่ายไม่มีใครกล้าแหย่คุณชายเจียง มีแต่เธอนี่แหละที่กล้าต่อกรกับเขา»