“คุณป้าหวัง ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด! สหายหวังจืออวิ้นแค่มาส่งอาหารกลางวันให้ผม อากาศร้อนเกินไปจนเธอเป็นลมแดด ผมก็แค่หวังดีเข้าไปช่วยพยุง ระหว่างเราไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น”
พอโจวหวายจือได้ยินว่าจะไปแจ้งตำรวจ สีหน้าก็พลันลนลาน รีบเดินเข้าไปอธิบายทันที
แจ้งตำรวจไม่ได้เด็ดขาด ถ้าเรื่องนี้ถูกบันทึกลงในประวัติ ต่อไปเขาคิดจะเลื่อนตำแหน่งและก้าวหน้าในหน้าที่การงานก็คงต้องสะดุดเพราะรอยด่างพร้อยนี้
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังจืออวิ้นก็ก้มหน้ากัดริมฝีปาก ดวงตาคลอไปด้วยหยาดน้ำตา มองทุกคนอย่างหวาดหวั่นพลางอธิบายอย่างทำอะไรไม่ถูก
“ใช่แล้วค่ะ! ฉันกับพี่หวายจือไม่มีอะไรกันจริง ๆ ฉันซาบซึ้งที่เขารับฉันไว้ เลยอยากทำอะไรตอบแทนเขาบ้างเท่านั้น”
“แล้วเรื่องที่เขาให้เงินเดือนเธอสามปีล่ะ?” คุณป้าหวังหัวเราะเยาะ ก่อนโต้กลับอย่างไม่ไว้หน้า
สีหน้าของหวังจืออวิ้นซีดเผือดลงเรื่อย ๆ เธอยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ดวงตาที่มีน้ำตาคลอมองโจวหวายจือเพื่อขอความช่วยเหลือ
โจวหวายจือสบตาเธอแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกัดฟันพูดขึ้น “เงินนั่นผมเป็นคนจะให้จืออวิ้นเอง สามีเธอสละชีพอย่างกล้าหาญ ผมจะดูแลครอบครัวผู้เสียสละให้มากหน่อยก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือ?”
พอนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็ยิ่งหงุดหงิด ที่แท้หลังจากวุ่นวายกันมาตั้งนาน เสิ่นซวงหนิงกลับงอนเขาเพราะเรื่องเงิน เขาจงใจหันไปมองเสิ่นซวงหนิงแล้วพูดเสียงดัง
“อีกอย่าง ผมเป็นหัวหน้าครอบครัว เงินนี่ได้มาจากแรงงานของผม เป็นเงินเดือนของผมเอง ผมอยากให้ใครก็ให้ได้ ต่อให้เป็นภรรยาผมก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย”
“ในเมื่อคุณชอบเอาเงินไปให้หวังจืออวิ้นนัก ก็ไปใช้ชีวิตกับเธอเลยสิ อยู่บ้านของฉัน ใช้เงินของฉัน แล้วยังอยากให้ฉันช่วยเลี้ยงชู้ให้อีก ฝันไปเถอะ!”