ในเวลาเดียวกัน ณ บ้านพักในเขตที่พักอาศัยของหน่วยงาน ครอบครัวโจวหวายจือก็กลับมาถึงบ้านตระกูลเสิ่นในที่สุด ตอนเขาหยิบกุญแจออกมาไขประตูตามความเคยชิน กลับพบว่าลูกบิดถูกเปลี่ยนไปแล้ว
“หวายจือ เป็นอะไรไป?” หวังจืออวิ้นเหนื่อยจนขาสั่น ยืนแทบไม่ไหว ซ้ำยังอุ้มหวังเสี่ยวเป่าที่หนักถึง 15 กิโลกรัมเอาไว้ ทำให้เสียงที่เปล่งออกมาแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรง
“เสิ่นซวงหนิงเปลี่ยนลูกบิดประตูแล้ว” โจวหวายจือหงุดหงิดจนยกเท้าถีบประตูเหล็กอย่างแรง ก่อนจะขว้างกุญแจในมือลงพื้นด้วยความโมโห
เสียงเอะอะของคนตระกูลโจวดึงดูดความสนใจจากเพื่อนบ้าน ทุกคนต่างพากันออกมาจากห้องครัวเพื่อดูเรื่องสนุก
“อ้าว! ฉันนึกว่าใคร ที่แท้ก็หมาป่าเลี้ยงไม่เชื่องกับผู้หญิงหน้าด้านนี่เอง โดนซวงหนิงไล่ออกมาแล้ว ยังกล้ากลับมาอีกหรือ?”
“ฉันว่านะ เมื่อคืนคงโดนซ้อมเบาไป ถึงได้กล้าพาผู้หญิงคนนี้กลับมาด้วย”
“ครอบครัวนี้หน้าด้านจริง ๆ ไม่เคยเจอใครหน้าหนาเท่านี้มาก่อนเลย”
พอหลี่อวี้เฟินได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็เดือดดาลจนแทบระเบิด เธอเท้าเอวขึ้นเสียงสูง ชี้หน้าคนที่ยืนมุงพลางด่ากราด
“พวกปากไม่มีหูรูด อย่ามาพ่นคำพูดสกปรกแถวนี้! เอะอะก็ใส่ร้ายป้ายสีคนอื่น พวกเธอว่างกันนักหรือไง ถึงได้เอาแต่นั่งนินทาลับหลัง ไปจัดการเรื่องผู้ชายกับเรื่องในบ้านตัวเองให้ดีก่อนเถอะ แล้วค่อยมาเที่ยวพูดจาเหลวไหลที่นี่!”
ก่อนหน้านี้ตอนโจวหวายจือไม่อยู่บ้าน เธอกับลูกสาวต้องโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง จึงถูกพวกปากมากเหล่านี้กดขี่ด่าทอ แต่ตอนนี้เขาอยู่ข้าง ๆ แล้ว ในใจเธอย่อมมีความมั่นใจขึ้นหลายส่วน
หวังจืออวิ้นเองก็ถูกคำพูดของเพื่อนบ้านที่ยืนมุงแทงใจ เธอฝืนกล้ำกลืนความคับแค้น ยกมือเช็ดน้ำตาพลางสะอื้นเอ่ยขึ้น