บทที่ 1 สอบติดแล้วบอกเลิก
ร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่งในอำเภอหวงหยวน หลี่ซิวหย่วนมองปฏิทินที่แขวนอยู่ข้างกำแพงด้วยสีหน้าเหม่อลอย
วันที่ 23 มีนาคม 2005!
ตัวเองเนี่ยนะ...เกิดใหม่?
ตรงหน้าเขา หญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ นั่งตัวตรง ใบหน้าเต็มไปด้วยคอลลาเจน ดูออกว่าเพิ่งเรียนจบมหาลัย ในความใสซื่อแฝงไว้ด้วยความอ่อนแอ ตอนนี้ทำท่าทางน่าสงสาร
"ซิวหย่วน ฉันรู้ว่านายเป็นคนดีมาก บุญคุณที่พวกนายมีต่อครอบครัวฉัน ฉันจดจำไว้ในใจ ตื้นตันใจมาก แต่เรื่องความรักมันฝืนกันไม่ได้ เราเลิกกันเถอะ!" หญิงสาวชื่อหลินจิ้งหย่า เป็นแฟนของหลี่ซิวหย่วน
บทสนทนาที่คุ้นเคยทำให้หลี่ซิวหย่วนดึงสติกลับมาจากความตะลึง มองไปที่หลินจิ้งหย่า
แม้ว่าชาติก่อนจะเคยผ่านเหตุการณ์นี้มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่เมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ ในใจของหลี่ซิวหย่วนก็ยังอดไม่ได้ที่จะเต็มไปด้วยโทสะ
เขากับหลินจิ้งหย่าคบกันตั้งแต่เทอมหนึ่งปีหนึ่ง ฐานะครอบครัวของหลินจิ้งหย่ายากจนมาก ตอนเทอมสองปีหนึ่ง ครอบครัวหลินเกิดเรื่อง หลินจิ้งหย่าไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมด้วยซ้ำ เป็นหลี่ซิวหย่วนที่เอาเงินกินอยู่ของตัวเองมาจ่ายค่าเทอมให้หลินจิ้งหย่า
ด้วยเหตุนี้ ตลอดสี่ปีในมหาลัย มีสามปีครึ่งที่หลี่ซิวหย่วนซึ่งเดิมทีฐานะครอบครัวก็พอใช้ได้ ต้องไปทำงานพิเศษในวันเสาร์อาทิตย์ เสื้อผ้าดีๆ สักตัวก็ไม่กล้าซื้อ ร้านอาหารสักมื้อก็ไม่กล้าไป ได้กินแต่ข้าวโรงอาหาร
แต่กลับทำให้หลินจิ้งหย่าตลอดสี่ปีในมหาลัย ใช้ชีวิตในโรงเรียนได้อย่างสุขสบาย
ช่วงฝึกงานหลังเรียนจบ หลี่ซิวหย่วนมีที่ฝึกงานที่ดีมากซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจใหญ่ ถ้าทำผลงานดีก็อยู่ต่อได้ แต่ตอนนั้นพ่อของหลินจิ้งหย่าป่วยเข้ารพ.ที่ตัวเมือง แม่ก็รีบร้อนจนพลัดตกขาหัก หลินจิ้งหย่ากลับบ้านมาดูแลแม่ หลี่ซิวหย่วนจึงดูแลพ่อของหลินจิ้งหย่าอย่างไม่ลังเล
แล้ววิ่งรอกระหว่างรพ.กับที่ทำงาน ทำให้พลาดเรื่องงาน จนไม่ได้อยู่ต่อที่รัฐวิสาหกิจในตัวเมือง แถมค่ารักษาพยาบาลก็เป็นหลี่ซิวหย่วนที่ขอเงินพ่อแม่ตัวเอง
คบกับคนนี้ เรียกว่าเกือบเอาชีวิตไปครึ่งหนึ่งแล้วมั้ง
"ซิวหย่วน เราไม่เหมาะกันจริงๆ เลิกกันเถอะ ต่อไปนายอย่ามายุ่งกับฉันอีก" หลินจิ้งหย่าพูดต่อ น้ำเสียงอ่อนแอ แต่คำพูดนั้นแหลมคมดั่งพิษงู
"ไม่เหมาะ?" หลี่ซิวหย่วนขึ้นเสียง เปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้น "ตอนเธอเรียนมหาลัยไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม ฉันเอาเงินกินอยู่มาจ่ายค่าเทอมให้เธอ ทำไมตอนนั้นไม่บอกว่าไม่เหมาะ?"
"ตอนพ่อเธอป่วยเข้ารพ. เพื่อดูแลพ่อเธอ ฉันยอมทิ้งโอกาสฝึกงานดีๆ ขนาดนั้น ทำไมตอนนั้นไม่บอกว่าไม่เหมาะ? แล้วตอนนี้มาบอกว่าไม่เหมาะ?"
เมื่อได้ยินหลี่ซิวหย่วนพูดถึงเรื่องนี้ หลินจิ้งหย่าก็โกรธจนเสียหน้า น้ำเสียงก็แหลมขึ้น "ฉันบอกแล้วไงว่าสิ่งดีๆ ที่นายทำให้ฉัน ฉันซาบซึ้งใจมาก แต่ความซาบซึ้งกับความรักมันคนละเรื่องกัน ตอนนี้ฉันไม่ได้รักแล้ว ไม่ได้เหรอ?"
หลี่ซิวหย่วนในชาติก่อนไม่คิดเลยว่าหลินจิ้งหย่าจะไร้หัวใจถึงเพียงนี้ ตัวเองทุ่มเทไปตั้งมากมาย แต่หลินจิ้งหย่ากลับสลัดทิ้งได้อย่างเด็ดขาดถึงขนาดนี้ สำหรับการทุ่มเทของเขา ก็แค่คำว่า "ซาบซึ้งใจ" ก็จบ ไม่พูดถึงเรื่องอื่นเลย
นี่มันยิ่งกว่าละครน้ำเน่าอีก ละครยังต้องมีบทที่หญิงสาวรู้สึกบุญคุณล้นพ้นไม่มีทางตอบแทน ชาติหน้าขอเกิดเป็นวัวเป็นม้าตอบแทน!์
แต่หลินจิ้งหย่ากลับมีแค่คำว่าซาบซึ้งใจในใจ สี่คำเบาๆ แต่มันคือการทุ่มเทสี่ปีของเขา!
"เหอะๆ" หลี่ซิวหย่วนหัวเราะเย็นชา "ที่ว่าไม่ได้รักแล้วน่ะ ก็เพราะเธอสอบได้ที่หนึ่งข้อเขียน กำลังจะสอบติด ได้งานราชการมั่นคงแล้ว เลยรังเกียจฉัน ไม่ใช่แบบนั้นเหรอ?"
เรื่องนี้ต้องย้อนไปเมื่อเดือนก่อน ตอนนั้นทั้งสองกำลังจะพูดถึงเรื่องแต่งงาน แต่หลินจิ้งหย่าบอกว่าจะลองสอบข้าราชการดู
แล้วยังสัญญากับหลี่ซิวหย่วนว่า "เราสองคนสอบติดก็ไปทำงาน ถ้าสอบไม่ติดก็ไปเปิดร้านด้วยกัน เป็นร้านสามีภรรยา ยังไงไม่ว่าจะสอบติดหรือไม่ติด ก็แต่งงานกัน"
แต่นางกลับไม่ได้พูดถึงว่าถ้าคนหนึ่งสอบติด อีกคนสอบไม่ติดควรทำยังไง
ผลปรากฏว่าหนึ่งเดือนต่อมา คะแนนข้อเขียนออกมา ตำแหน่งที่หลินจิ้งหย่าสมัครรับสิบคน หลี่ซิวหย่วนสอบข้อเขียนได้ที่หนึ่ง ไม่ต้องดูคะแนนสัมภาษณ์ก็รู้ว่าสอบติดแน่นอน
ส่วนหลี่ซิวหย่วน ตำแหน่งที่สมัครรับคนเดียว เขาสอบข้อเขียนได้ที่ห้า ไม่มีสิทธิ์เข้าสัมภาษณ์ด้วยซ้ำ ถือว่าสอบตก
หลังจากคะแนนข้อเขียนออกมา หลินจิ้งหย่าก็อ้างว่าจะเตรียมตัวสอบสัมภาษณ์ หายหน้าไปกว่าครึ่งเดือน พอเจอหน้ากันอีกทีก็มาขอเลิก วันนี้ถึงกับตามมาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวของที่บ้าน มาขอเลิกต่อหน้าพ่อแม่ของเขา ทำให้เขาอับอาย
"ดี ถ้านายคิดกับฉันแบบนี้ งั้นฉันจะพูดแบบตรงๆ ให้ฟัง ใช่ ฉันรังเกียจนายแล้ว รถออดี้ที่จอดอยู่ข้างนอกเห็นมั้ย? แฟนใหม่ฉัน พ่อเป็นรองอธิบดีกรมอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ ตัวเขาเองก็ทำงานในหน่วยงานรัฐ อนาคตไกล คำพูดเขาแค่คำเดียวก็ทำให้ร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กๆ ของนายปิดได้"
"นายจะเอาอะไรมาสู้? แค่สอบข้าราชการยังไม่ติดสัมภาษณ์เลย หรือจะให้ฉันแต่งงานกับนาย อยู่กับร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กๆ นี่ไปตลอดชีวิตน่าอายๆ รับความจริงซะ ไม่ว่านายจะยอมรับหรือไม่ ตอนนี้เราอยู่คนละโลกกันแล้ว!"
หลินจิ้งหย่าฉีกหน้ากากออกจนหมดสิ้น แม้ในชาติก่อนจะเคยเห็นมาก่อน แต่ท่าทางแบบนี้ก็ยังทำให้หลี่ซิวหย่วนรู้สึกแปลกหน้าเหลือเกิน ชั่วขณะนั้น แม้แต่ความสนใจที่จะพูดกับหลินจิ้งหย่าก็ไม่มี
สมัยเรียนมหาลัย หลินจิ้งหย่ามักจะเสแสร้งทำตัวเป็นดอกบัวขาว หลี่ซิวหย่วนไม่เคยคิดเลยว่าคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาสี่ปี แฟนที่เขาทุ่มเททุกอย่างให้ จะเป็นคนแบบนี้
"เธอไปเถอะ ฉันตกลงเลิก" หลี่ซิวหย่วนไล่
นี่มันเพิ่งครึ่งเดือนเองนะ หาคนใหม่ได้แล้ว ถ้าไม่ตกลงอีก สงสัยหัวตัวเองคงจะงอกเขียวมั้ง...
แต่ในใจของหลี่ซิวหย่วนก็เต็มไปด้วยความขมขื่นและจนใจ ไม่อยากแม้แต่จะพูดคำหยาบอีก กลัวว่าต้องมายุ่งกับผู้หญิงแบบนี้จริงๆ แล้วจะพาลให้พ่อแม่เดือดร้อนเรื่องปากท้อง... ความรู้สึกหมดหนทางแบบนี้ ฝังลึกอยู่ในใจ และเขาสาบานว่าชาตินี้ เขาจะดิ้นรนไต่เต้าขึ้นไปให้สูงสุด จะไม่ยอมให้ใครมาข่มขู่ตัวเองแบบนี้อีก!
หลินจิ้งหย่าลุกขึ้นยืน มองหลี่ซิวหย่วนอย่างระมัดระวัง เตือนว่า "ในเมื่อตกลงเลิกแล้ว ต่อไปนายก็อย่ามายุ่งกับฉันอีก"
หลี่ซิวหย่วนได้ยินก็พยักหน้า "เธอสบายใจได้ ฉันจะกลับไปยุ่งกับเธออีก ฉันมันหมา"
ตัวเองในชาติก่อน อ้อนวอนง้อแทบตาย คิดว่าจะได้รับความสงสารจากนาง แต่สุดท้ายกลายเป็นว่า หลินจิ้งหย่าเกือบจะแจ้งความว่าเขาคุกคาม
ชาตินี้เมื่อสวรรค์ให้โอกาสเขาเกิดใหม่ แน่นอนว่าจะไม่ทำแบบชาติก่อนอีก
หลินจิ้งหย่าออกไปขึ้นรถออดี้จากไป ตลอดเวลา ไอ้คุณชายบ้านรองอธิบดีในรถก็ไม่เคยลงมาจากรถเลย บางทีในสายตาของเขา คนแบบหลี่ซิวหย่วนคงไม่คู่ควรแม้แต่จะให้เขาปรากฏตัว
ตอนนี้ จางชิวเหอ แม่ของหลี่ซิวหย่วนออกมาจากครัวด้านหลัง ถอนหายใจแล้วปลอบว่า "เสี่ยวหย่วน ลูกน่าจะรั้งไว้มากกว่านี้ ถ้ามีปัญหาอะไร คุยกันให้เคลียร์ก็ดีแล้ว นี่ก็ถึงขั้นจะแต่งงานกันแล้ว ทำไมจู่ๆ ถึง..."
หลี่ซิวหย่วนจนใจ "แม่ นี่มันไม่ใช่ความเข้าใจผิดนะครับ นี่มันชัดๆ เลยว่าเธอกำลังจะได้งานราชการมั่นคง แล้วก็ดูแคลนผม"
จริงๆ แล้ว เหตุผลนี้จางชิวเหอกับสามีหลี่เจี้ยนกั๋วเองก็รู้ดี ไม่งั้นเหตุการณ์เมื่อกี้ พวกเขาคงไม่หลบอยู่ในครัวเงียบๆ ตอนนี้ก็แค่ปลอบลูกชาย ทุ่มเทไปมากมาย แฟนที่คบกันสี่ปีจนจะแต่งงานบอกเลิก ก็คงทำร้ายจิตใจลูกไม่น้อย
ที่จริง หลี่เจี้ยนกั๋วกับจางชิวเหอสองสามีภรรยาคาดเดาไม่ผิด ชาติก่อน ตอนที่หลินจิ้งหย่าจู่ๆ ก็บอกเลิก มันส่งผลกระทบหนักมากจริงๆ ต่อหลี่ซิวหย่วน แถมยังพลาดโอกาสมีค่าไป จนลำไส้แทบขาดใจ
จางชิวเหอมองลูกชาย ในตาฉายแววเจ็บปวด "กลับไปพักผ่อนเถอะ ปรับตัวให้ดี ปีนี้สอบไม่ได้ ปีหน้าก็สอบใหม่ได้ ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ทำตามแผนเดิมไปค้าขาย พ่อกับแม่หลายปีมานี้ยังเก็บเงินได้บ้าง สนับสนุนลูกได้..."
หลี่ซิวหย่วนส่ายหน้า มองแม่แล้วยิ้มสดใส "แม่ครับ การสอบระดับมณฑลปีนี้ยังไม่จบนะครับ ตอนนี้แค่ข้อเขียนรอบแรกจบ ยังไม่เริ่มสัมภาษณ์เลย ฟ้ายังไม่กำหนด ทุกคนคือม้ามืด!"
หลี่ซิวหย่วนพูดจบก็ลุกขึ้นโบกมือกลับบ้าน ทิ้งให้แม่นั่งอึ้งบนเก้าอี้ มองสามีหลี่เจี้ยนกั๋วถามว่า "เจี้ยนกั๋ว เสี่ยวหย่วนหมายความว่ายังไง? ไม่ใช่ว่าโดนกระตุ้นจนสติหลุดไปแล้วนะ?"
ไม่แปลกที่จางชิวเหอจะสงสัย นางก็เคยหาข้อมูลเรื่องกฎการสอบข้าราชการเหมือนกัน ตำแหน่งนี้รับแค่คนเดียว ลูกชายสอบข้อเขียนได้ที่ห้า ไม่มีโอกาสสัมภาษณ์เลย ยังจะมีโอกาสได้อีกยังไง?
หลี่เจี้ยนกั๋วได้ยินก็ขมวดคิ้ว ในตาเต็มไปด้วยความกังวลอย่างลึกซึ้ง...