สีหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนไป “ผม... ผมไม่ได้……”
“ยังจะขัดปาก?” อาจารย์หลี่กล่าวตำหนิเสียงดัง
ชายหนุ่มก็เงียบปาก
อาจารย์หลี่เอ่ยต่อ “มารยาทของนักเรียนแย่มาก! ลองดูสิว่าพวกเจ้าแต่งตัวกันมาแบบไหนกัน?”
“ต่างคนต่างใส่เสื้อผ้าประหลาด ใส่เสื้อเกราะหนังก็มี ห่มผ้าคลุมก็มี รองเท้าบูทสงครามก็มี แถมยังสวมปลอกแข้งกันไว้อีก”
สายตาของเขากวาดไล่ไปทั่วฝูงชน “โรงเรียนคือที่สำหรับเรียน ไม่ใช่ที่ให้พวกเจ้ามาโชว์การแสดงตลก!”
ขณะที่ครูใหญ่ยังกำลังตำหนิอยู่นั้น ลีเดียก้มมองลูกตุ้มดาวตกในมือตัวเอง โซ่ลูกตุ้มพันรอบข้อมือของเธอ มองยังไงก็ไม่ใช่ของที่นักเรียนควรพามาโรงเรียน
เธอขยับไปหาหลินซุ่ยอานครึ่งก้าว อาศัยตัวคนด้านหน้าบังสายตา แล้วยื่นลูกตุ้มดาวตกให้
“หลิน เก็บให้หน่อยสิ”
เธอกะพริบตาให้หลินซุ่ยอาน “ของเล่น”
หลินซุ่ยอานแทบหัวเราะออกมา รับมาแล้วเก็บลูกตุ้มดาวตกเข้าไปในมิติส่วนตัว
เซียร์เกย์เห็นดังนั้น ก็ยื่นกระบองเหล็กมาให้เช่นกัน “ของเล่นของผม ฝากไว้กับคุณด้วย”
“ได้”
โซเฟียยืนอยู่ข้าง ๆ มองการกระทำของทั้งสอง คิดแวบหนึ่ง แล้วก็ถอดธนูยาวจากหลัง ยื่นมาตรงหน้าหลินซุ่ยอาน
“หลิน รบกวนนะคะ ช่วยเก็บของฉันด้วยได้ไหม” เธอถือธนูไว้ในมือ สีหน้าดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก “ของชิ้นนี้มันโดดเด่นเกินไป”
หลินซุ่ยอานเงยหน้ามองเธอ โซเฟียกล้าส่งอาวุธประจำตัวที่ใช้เอาชีวิตรอดให้เธอถืองั้นเหรอ
“ไม่กลัวฉันหอบธนูหนีเลยเหรอ?”