เจียงไหลถอนหายใจยาว เธอมองไปที่ซวี่หมิงชู "ลืมไปแล้วก็ปล่อยให้ลืมไปเถอะ บางทีสำหรับเธอ การลืมอาจเป็นเรื่องดีก็ได้"
หลินซุ่ยอานไม่พูดต่อ เอียงศีรษะมองซวี่หมิงชูที่กำลังหดหู่
"ก่อนสงครามนิวเคลียร์ เธอเป็นนักศึกษาปีหนึ่ง ห้องเรียนคนเก่ง เอกคณิตศาสตร์ แบบอัจฉริยะตัวจริง"
ซวี่หมิงชูฟังแล้วรู้สึกสงสัย "ฉันเหรอ?"
"เธอแหละ" เจียงไหลพูด "ปีสอง ช่วงปิดภาคฤดูหนาว เธอถูกลักพาตัวที่สถานีขนส่งระยะไกล แล้วถูกขายเข้าไปในถิ่นภูเขา"
"อะไรนะ?" หลินซุ่ยอานตาค้าง
เจียงไหลเล่าข้อมูลที่รู้ต่อ "พอเกมจบ เรารับเธอออกมาตรวจร่างกาย ร่างกายทรุดหนักมาก กระเพาะ ตับ มดลูก ล้วนเป็นบาดแผลเก่าทั้งนั้น"
"ที่ยุ่งยากที่สุดไม่ใช่ร่างกาย"
หลินซุ่ยอานถาม "คือจิตใจ?"
"เธอบ้าไปแล้ว" เจียงไหลพูด "ไม่รู้จักใคร ไม่พูด ใครเข้าใกล้ภายในสามก้าว เธอจะหุบเข้าไปแอ้งแม้งที่มุมกำแพง"
"ทุกคนในบ้านนั้น ตั้งแต่ผู้ชาย คุณยาย ไปจนถึงเด็ก เธอกลัวหมด"
ซวี่หมิงชูงง นี่พูดถึงเธอเหรอ?
"ฉันจำไม่ได้" เธอพึมพำเสียงเบา
"จำไม่ได้ก็ถูกแล้ว พอหลังจากนั้นเราบังคับแยกเธอออกจากบ้านนั้น ทั้งพ่อค้าคน ทั้งผู้ซื้อ ไม่มีใครหนีรอด โดนลงโทษตามข้อหาสูงสุดหมด"
"แม้จะตัดสินแล้ว แต่บาดแผลที่เธอได้รับก็ไม่มีวันเยียวยาได้"
หลินซุ่ยอานมองซวี่หมิงชูแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองเจียงไหล "พี่เจียงไหล ตอนด่านรอบที่ 34 นั่น ฝันยาวหนึ่งชั่วชีวิต"