น้าสาวรับขวดมาไว้ในมือ พลังวิญญาณพันรอบฝาขวดหมุนเป็นวงกลม ฝาก็ปลิวเปิดออก
เธอไม่ได้ดื่มทันที แต่เอียงปากขวด เทหยาดหยดหลอมวิญญาณออกมาเกือบครึ่งขวด รับไว้ด้วยวิญญาณแล้วพลิกข้อมือ หยาดหยดหลอมวิญญาณก็กลายเป็นหมอกละเอียดกระจายกลางอากาศ ล่องลอยไปยังกำแพงผี ตกลงบนวิญญาณที่ว่างเปล่าเฉื่อยชาเหล่านั้น
ดวงตาของหลินซุ่ยอานเบิกโพลง หยาดหยดหลอมวิญญาณนั้นคือสิ่งที่เก็บไว้ให้น้าสาว เธอสะดุ้งอยากห้าม แต่เสียงกลับคารงคอราวกับตัน จะห้ามอะไร? วิญญาณในกำแพงผีเหล่านี้ก็ล้วนเป็นชาวเดียวกัน ที่กำลังสละตนเพื่อทางการ
น้าสาวมองท่าทางลั้ลลำบากของเธอแล้วยิ้มน้อย จากนั้นจึงเทหยาดหยดหลอมวิญญาณหยดสุดท้ายลงปาก เงยหน้ากลืนลงคอ
หลังกลืนลงไป ด้วยตาเปล่าก็เห็นได้ว่าเส้นร่างของวิญญาณกระจ่างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หลินซุ่ยอานคลายใจ หัวใจที่แขวนลอยก็กลับมาอยู่ในที่ของมัน
ซ่งจินซูไม่เคยหยุดถ่ายทอดพลังวิญญาณ จนแน่ใจว่าสภาพวิญญาณของอีกฝ่ายมั่นคงแล้ว จึงค่อยถอนมือกลับ วิญญาณอื่น ๆ ก็หยุดทีละตน ยืนเงียบ ๆ ล้อมรอบอยู่ข้าง ๆ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรก่อน
หลินซุ่ยอานมองน้าสาวด้วยดวงตาเป็นประกาย ทั้งตื่นเต้น ทั้งคาดหวัง ชั่วขณะหนึ่งกลับไม่รู้จะพูดอะไรดี
"อันอัน" ท้ายที่สุดเป็นวิญญาณที่เอ่ยขึ้นก่อน ทวงชื่อของหลินซุ่ยอานอีกครั้ง
"ฉันอยู่นี่" หลินซุ่ยอานรับคำทันที