ซูจิ้งเหยาสวมผ้าคลุมหน้า เดินทอดน่องไปตามถนนอันคึกคักพลุกพล่าน รูปร่างอรชรอ่อนช้อย ฝีเท้าแผ่วเบา
ครานี้เหมียวอวิ้นกับเหมียวเสวี่ยติดตามอยู่ข้างกายนาง ส่วนเบื้องหน้าเป็นจวินเจ๋อเฉินกับหลิงเยวี่ย ทั้งสองสนิทสนมแนบชิด ดูประหนึ่งสามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียวกำลังเดินเที่ยวอย่างสุขสงบ
ทว่าระหว่างเดินเที่ยว จวินเจ๋อเฉินมักหันกลับมามองซูจิ้งเหยาเป็นระยะ
แต่บนถนนผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัด ตรงหัวมุมแห่งหนึ่ง ซูจิ้งเหยาอาศัยจังหวะที่คนพลุกพล่าน ค่อย ๆ เลือนหายไปท่ามกลางฝูงชน
แม้ยามออกมาจวินเจ๋อเฉินจะพาองครักษ์ลับติดตามมามากมาย ทว่าหน้าที่หลักขององครักษ์เหล่านั้นคือคุ้มกันความปลอดภัยขององค์รัชทายาท ไหนเลยจะจับตาซูจิ้งเหยาอยู่ตลอดเวลา
หลังจากนางจากมาอย่างเงียบเชียบ ก็อาศัยความคล่องแคล่วเลี้ยวลดไปตามตรอกซอกซอย จนมาถึงมุมอันเปลี่ยวแห่งหนึ่ง
ที่นั่นมีรถม้าคันหนึ่งจอดอยู่ ภายนอกดูธรรมดา ทว่าภายในหรูหราอย่างยิ่ง
ในรถม้าปูพรมงดงามราคาแพง บนโต๊ะวางผลไม้สดตามฤดูกาล ส่งกลิ่นหอมชวนลิ้มลอง
เมื่อลี่จิ้งเห็นนางเข้ามา ก็ลุกขึ้นช้า ๆ แล้วไปนั่งข้างหนึ่ง
ซูจิ้งเหยามองลี่จิ้งอย่างเฉยเมย ก่อนเอนกายอย่างเกียจคร้านบนเก้าอี้ยาวตรงกลาง ท่วงท่าผ่อนคลายสบายอารมณ์ ทว่ากลับแฝงความสง่างามอันยากจะพรรณนา
“นายท่าน องค์รัชทายาทกับไท่จื่อเฟยน่าจะเที่ยวต่ออีกพักใหญ่ กว่าพวกเขาจะรู้ว่าท่านไม่อยู่ แล้วส่งคนมาตาม คงต้องใช้เวลาอีกสักระยะ”
“ข้าจะให้คนจับตาความเคลื่อนไหวของพวกเขาอย่างใกล้ชิด นายท่านไปพักที่ศาลาหม้อฟ้าก่อนดีหรือไม่”
เดิมทีนายท่านสั่งให้เขารออยู่ที่ศาลาหม้อฟ้า แต่ลี่จิ้นต้องการมารับนางด้วยตนเอง
“อืม”
ซูจิ้งเหยาพยักหน้าเล็กน้อย
จากนั้นก็สั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ส่งคนไปจับตาความเคลื่อนไหวของซื่อจื่อแห่งอู่โหวโหว่อย่างใกล้ชิด”
“ขอรับ นายท่าน”
สายตาของลี่จิ้งจับอยู่บนร่างซูจิ้งเหยา แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
เขาไม่เข้าใจจริง ๆ นายท่านเป็นคุณหนูสูงศักดิ์แห่งจวนซู หากไม่ต้องการเป็นพระชายารองขององค์รัชทายาท ย่อมต้องหาทางแก้ไขได้แน่