เรือนสี่ประสาน: เริ่มต้นปี 1948 กวาดทองคำ

ตอนที่ 13 ใช้เจี่ยจางซื่อเชือดไก่ให้ลิงดู

6 นาที· 1.5K คำ

วันนี้หลี่หมิงเซวียนตั้งใจจะสั่งสอนเจี่ยจางซื่อให้หลาบจำ ให้รู้เสียบ้างว่าความเจ็บปวดเป็นอย่างไร

“เจี่ยจางซื่อ ดูท่าเจ้าจะไม่พอใจพ่อข้าที่เมืองซื่อจิ่วเฉิงมากสินะ จะพูดต่อหน้าข้าอีกไหม?”

เจี่ยจางซื่อได้ยินเสียงคนพูดจากด้านหลังโดยไม่ทันตั้งตัว จึงหลุดปากตอบไปตามสัญชาตญาณว่า “พ่อเจ้าไม่ใช่ไอ้ผีขี้โรคนั่นหรือ ไอ้เด็กกำพร้าอย่างเจ้าน่ะ สักวันก็ต้องโดนคนจัดการเหมือนไอ้ผีพ่อของเจ้านั่นแหละ”

เจี่ยจางซื่อพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบหันกลับไป พบหลี่หมิงเซวียนกำลังมองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย

นางอดสะดุ้งในใจไม่ได้ แม้จะกล้ากล่าวร้ายตระกูลหลี่ แต่ก็พูดลับหลังมาตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกจับได้คาหนังคาเขาอย่างวันนี้

ความหยิ่งผยองบนใบหน้าของเจี่ยจางซื่อจางหายไปทันที แต่พอคิดอีกที นางจะไปกลัวเด็กอายุสิบหกปีทำไมกัน ความอับอายจึงแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ นางตะโกนว่า “ข้าพูดแล้วจะทำไม? เด็กอมมืออย่างเจ้ายังกล้าลงมือกับข้าหรือ? ข้าจะบอกให้ หลี่หมิงเซวียน อย่าคิดว่าพ่อเจ้าตายแล้วข้าจะสงสารเจ้า เจ้ายังไม่มีค่าพอหรอก!”

“ไม่มีค่าพอหรือ?”

หลี่หมิงเซวียนหัวเราะเย็นชา แววตาเย็นเยียบแทบจะทะลักออกมา “เจ้ากล่าวร้ายพ่อข้า แช่งให้ข้าตาย วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้รู้เองว่าคำไหนควรพูด คำไหนไม่ควรพูด!”

สิ้นเสียง หลี่หมิงเซวียนก็ยกมือฟาดเจี่ยจางซื่อฉาดใหญ่

เสียง “เพี๊ยะ” ดังสนั่นก้องไปทั่วลานกลางอันเงียบสงัด เจี่ยจางซื่อถูกตบจนเซถอยหลังไปสองก้าว ยกมือกุมแก้ม มุมปากมีเลือดซึมออกมาทันที แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป