ชีวิตลับ ๆ ของชายวัยกลางคนที่ไม่แก่ไม่เฒ่า!

ตอนที่ 1 ชีวิตเรื่อยเปื่อยของหนุ่มใหญ่ผู้ไม่แก่!

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

พิมพ์เองทุกตัวอักษร ไม่เอาเอไอ (จริง ๆ คือใช้ไม่เป็น)

เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งล้วน ๆ อย่าเอาไปโยงกับเรื่องจริง ชื่อคนชื่อสถานที่ยิ่งกว่าของปลอม อย่าคิดเชื่อมโยงให้มากความ!

โลกมนุษย์ไม่ใช่แดนบริสุทธิ์ ต่างคนต่างมีความทุกข์ เส้นทางที่ผ่านมาเต็มไปด้วยความระทม ส่วนความสุขอิสระรออยู่ข้างหน้า!

นักเขียนตัวน้อยมีความรู้ล้นเหลือจนเหลืองอร่าม เรียนรู้มากมายจนรถทั้งห้าคันด่ากราด

ขอทุกท่านโปรดระวังความปลอดภัย อย่าอ่านตอนกินข้าว และอย่าลืมใส่หูฟังเมื่อนั่งยานพาหนะ

จับที่นั่งให้มั่น เตรียมตัวออกเดินทาง!

เนื้อเรื่องมีดังนี้—

“หยางเผิง ฉันขอร้องล่ะ ต่อไปอย่ามาตามตื๊อม่อไฉ่ลูกสาวบ้านเราอีกเลย ได้ไหม?”

ใบหน้าเหี่ยว ๆ เสแสร้งทำเป็นหวังดีของเหอฉิน ‘แม่ยายเก่า’ วนเวียนอยู่ในหัวหยางเผิงไม่หยุด แต่เขากลับไม่รู้สึกอะไรแล้ว

เพราะเขาตายแล้ว แถมตายได้ไม่สงบเอาเสียเลย!

หยางเผิงในสภาพวิญญาณโปร่งแสงเฝ้ามองกระบวนการที่คนงมร่างเขาขึ้นมาจากแม่น้ำตั้งแต่ต้นจนจบ

บางคนยกขา บางคนจับเป้า ช่างเป็นภาพของคนหนึ่งมีภัยพิบัติ อีกแปดทิศช่วยกันเพิ่มความวุ่นวายเสียจริง

ช่วยคนกันจนอลหม่าน กรอกน้ำกันจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด

โลกกลายเป็นสีขาวดำ ราวกับหน้าปกหนังสือภาพสยองขวัญ

พูดตามตรง หยางเผิงยังงงอยู่เลย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ ตัวเองถึงตาย

ถึงชีวิตจะยุ่งเหยิงวุ่นวาย แต่เขาก็ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาตายเอาตอนนี้

ภรรยาใหม่เอี่ยม ลูกก็เกือบใหม่เอี่ยม…

เอาเถอะ นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้เขาหย่าแล้ว

พอนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ก็ทั้งน่าสงสารและน่าขัน

“ไปได้แล้ว อายุขัยของนายหมดลงแล้ว”

เสียงเย็นเยียบดังขึ้นราวกับมาจากส่วนลึกของวิญญาณ ทำหยางเผิงสะดุ้งเฮือก

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร มีร่างสองร่างปรากฏขึ้นด้านหลัง ลอยอยู่กลางอากาศเหมือนเขา

คนหนึ่งสวมชุดขาวหมวกขาว มีคำว่า ‘พบโชคลาภ’ เขียนอยู่ อีกคนสวมชุดดำหมวกดำ มีคำว่า ‘ใต้หล้าสงบสุข’ เขียนอยู่

ชุดที่จำง่ายสุด ๆ แบบนี้ทำให้รู้ชื่อของทั้งคู่ได้ทันที

ท่านเจ็ดเซี่ยปี้อัน ท่านแปดฝานอู๋จิ้ว

“เอ่อ… คุณทั้งสอง…อาจารย์ ผมยังพอกู้ชีพได้ไหม?”

บุคลิกขี้น้อยใจที่หล่อหลอมมาจากชีวิตอันอึดอัด ทำให้ก่อนพูดเขามักจะหาคำเรียกที่เหมาะสมก่อนเสมอ

อีกอย่าง นี่เป็นครั้งแรกที่ตาย เขาไม่มีประสบการณ์ พออ้าปากก็ชะงักไปทันที สุดท้ายเลยเลือกใช้คำยกย่องที่คนทั่วไปใช้กัน

แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ผล สายตาของหัวหน้าชุดขาวยิ่งเย็นชาลงไปอีก

“พี่ชาย นายตายแล้ว เรื่องทางโลกมนุษย์ไม่เกี่ยวกับนายอีกต่อไป”

คนพูดคือเจ้าดำรอง น้ำเสียงไร้ความรู้สึก

“งั้นให้ผมกลับไปแป๊บหนึ่งได้ไหม? ประวัติการเข้าชมในมือถือยังไม่ได้ลบเลย”

พอนึกถึงประวัติการเข้าชมที่เต็มไปด้วยฮอร์โมนของตัวเอง หยางเผิงก็รู้สึกกระอักกระอ่วน เขาไม่อยากตายไปแล้วยังถูกคนเอาไปนินทา

อย่างไรเสีย การเติบโตของผู้ชายก็ขาดการหล่อหลอมจากหนังโป๊ไม่ได้ ต้องเรียนรู้ให้มาก ถึงจะติดอาวุธให้ตัวเองด้วยความรู้ได้

จากมือใหม่กลายเป็นมือโปร อย่างน้อยก็ต้องมีข้อมูลเด็ด ๆ สัก 1 เทราไบต์

มือถือของเขาอยู่ในกระเป๋า ส่วนกระเป๋าตกอยู่บนสะพาน ถ้ามันตกลงแม่น้ำไปด้วยก็คงไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนี้แล้ว

“หึ ๆ…”

พร้อมกับเสียงหัวเราะเบา ๆ ของเจ้าดำรอง โซ่ดำสนิทเส้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นรอบคอหยางเผิงอย่างไร้ที่มา เย็นยะเยือกจนถึงกระดูก

จากนั้นร่างของเขาก็ลอยไปข้างหน้าอย่างผิดกฎฟิสิกส์ ไม่มีไอเซียนล่องลอย มีแต่ไอผีชวนขนลุก

เอาเถอะ ดูเหมือนท่านนิวตันจะควบคุมอีกโลกหนึ่งไม่ได้!

วันนี้เดิมทีเขาตั้งใจไปหาอดีตภรรยาเพื่อคุยเรื่องคืนดี แต่กลับถูกเหอฉินแม่ยายกับม่อเหว่ยน้องเมียขวางไว้ตั้งแต่หน้าประตู

รอยยิ้มอ่อนโยนที่เคยพูดอยู่เสมอว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน บัดนี้กลับกลายเป็นคมมีดคำพูดอันแหลมคมและใจร้าย

แม่ลูกคู่หนึ่ง คนหนึ่งเล่นบทตัวร้าย อีกคนเล่นบทคนดี แสดงละครสองหน้าได้ถึงขั้นขึ้นเวทีงานตรุษจีนได้เลย

“หยางเผิง นายกับม่อไฉ่ไปกันไม่ได้แล้ว อย่าถ่วงชีวิตเธออีกเลย ได้ไหม? ฉันคุกเข่าขอร้องนายก็ได้”

นี่คือคำพูดบาดใจของเหอฉินแม่ยาย ผู้ใหญ่ที่ไหนจะมาคุกเข่าให้เด็กกว่า!

“ไปกันไม่ได้เหรอ?” แม้แต่หยางเผิงที่เคยซื่อจนชินก็ยังเผลอขึ้นเสียง “ตอนที่ให้ฉันออกเงิน ทำไมไม่เห็นพูดว่าไปกันไม่ได้? ตอนดึก ๆ ที่ให้ฉันพาพวกคุณสองคนไปโรงพยาบาล ทำไมไม่พูดว่าไปกันไม่ได้ล่ะ?”

ถ้าคำพูดของแม่ยายจอมมารยาททำให้หยางเผิงรู้สึกทั้งน้อยใจทั้งโกรธ คำพูดของม่อเหว่ยน้องเมียก็ทำให้เขาโกรธล้วน ๆ

“หยางเผิง นายเอาหน้ามาจากไหนถึงให้แม่ฉันคุกเข่าให้? ไอ้คนไร้ประโยชน์อย่างนายยังมีสิทธิ์อะไรมาตามตื๊อพี่สาวฉันอีก?”

ม่อเหว่ยตัวไม่สูง แต่นิสัยใจร้อน เขากระโดดขึ้นมาชี้หน้าด่าหยางเผิงทันที

หยางเผิงตกจากที่สูงตอนช่วยม่อเหว่ยน้องเมียทำงาน แม้ภายนอกจะดูไม่มีอะไร แต่เส้นประสาทบริเวณอุ้งเชิงกรานกลับเสียหายอย่างไม่อาจฟื้นคืน

ผลกระทบที่เห็นชัดที่สุดคือสมรรถภาพทางเพศเสียหาย ใช้ชีวิตคู่ได้ไม่เต็มที่

คำพูดของม่อเหว่ยทำให้บาดแผลที่เขาจงใจมองข้ามถูกกรีดซ้ำอีกครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้น อาการบาดเจ็บของเขาก็เกี่ยวข้องกับน้องเมียคนนี้มาก หยางเผิงจึงเดือดดาลจนขาดสติ ชกเปรี้ยงใส่ทันที

ถึงหยางเผิงจะเป็นหมอที่นั่งทำงานในสำนักงาน แต่ตัวสูงถึง 180 เซนติเมตร แถมยังแข็งแรง จัดการม่อเหว่ยที่เตี้ยกว่าเขาครึ่งศีรษะได้สบาย

ตอนที่เรื่องกำลังจะบานปลาย เพื่อนบ้านก็เข้ามาห้าม ทั้งสองฝ่ายจึงแยกย้ายกันไปโดยไม่มีใครพอใจ

ความกระตือรือร้นเต็มเปี่ยมกลับถูกสาดด้วยน้ำเย็น ระหว่างทางกลับเขาอารมณ์ขุ่นมัวไม่หาย จึงแวะไปนั่งสงบสติอารมณ์ริมแม่น้ำกลางทาง

ตอนที่ยืนอยู่บนสะพานมองคนตกปลา รถบรรทุกสีแดงคันหนึ่งที่เสียหลักก็พุ่งเข้ามา

มีเด็กสาวยืนอยู่กลางถนน ดูเหมือนจะตกใจจนยืนนิ่งไม่ขยับ

หยางเผิงก้าวเข้าไปโดยไม่ทันคิด คว้าแขนเด็กสาวแล้วเหวี่ยงเธอไปที่ข้างทาง

แต่ตัวเขาเองกลับถอนตัวไม่ทันเพราะแรงกระทำตอบโต้ กระจกมองข้างของรถบรรทุกเฉี่ยวศีรษะจนเขาเซไปชนราวกั้น ก่อนจะตกหัวทิ่มลงไปในแม่น้ำ

ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติก็คงไม่เป็นไร หยางเผิงว่ายน้ำเก่งพอตัว

เขาโตริมแม่น้ำ ท่าว่ายน้ำหมาแบบบ้าน ๆ ของเขาเรียกได้ว่าชำนาญสุด ๆ

ถึงจะชูเสาอากาศเล็ก ๆ ก็ยังนอนเล่นอยู่บนผิวน้ำได้

อย่าถามว่าทำไมถึงชูเสาอากาศเล็ก ๆ อีก ตอนนั้นว่ายน้ำกันแบบแก้ผ้าอยู่แล้ว

น่าเสียดายที่หลังจากหัวกระแทก เขาก็หมดสติไป ลมหายใจขาดห้วง จบชีวิตลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ระหว่างที่กำลังย้อนนึกถึงอดีต อยู่ ๆ เขาก็วูบไปโผล่ในตำหนักโบราณหลังหนึ่ง

มีคนหนึ่งนั่งอยู่บนที่สูงกลางตำหนัก สวมชุดคลุมลายงูเหลือมสีดำสนิท ในมือถือสมุดเก่าเหลืองเก่าขาด ๆ เล่มหนึ่ง

ดูสภาพแล้วเก่าจริง ๆ เหมือนหน้ากระดาษจะหลุดออกมาได้ทุกเมื่อ!

ด้านข้างตำหนักมีบานกระจกเร้นลับสีดำตั้งตระหง่านสูงจรดเพดาน ตอนหยางเผิงเข้ามาในตำหนัก กระจกก็ยิงแสงสีขาวสายหนึ่งออกมาครอบคลุมตัวเขา

แสงสีขาวแตะตัวแล้วก็หายไปทันที เขาไม่รู้สึกอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

จากนั้นคนที่นั่งอยู่บนที่สูงก็เงยหน้าขึ้นฉับพลัน สีหน้าไม่พอใจ

“พวกนายพี่น้องเป็นอะไรกันแน่ ถึงได้จับคนที่อายุขัยยังไม่หมดกลับมา?”

พอได้ยินคำพูดนี้ สองพี่น้องขาวดำก็ชะงักไปก่อน แล้วพร้อมใจกันมองไปยังกระจกเร้นลับ

แสงเงาในกระจกแปรเปลี่ยน อักขระไขว้ทับกัน!

พอคู่ขาวดำดูจบ สีหน้าก็เปลี่ยนไป ก่อนจะหันมามองหน้ากันด้วยความงุนงง

แววตาเต็มไปด้วยคำถาม: “ทำไมถึงจับผิดอีกแล้ว?”

หยางเผิงที่ยังมึนงงอยู่ ในใจมีม้าหญ้าดินโคลนวิ่งเป็นหมื่นเป็นพันตัว

ตายผิดคนแบบนี้มีหนึ่งในหมื่น ในใจนี่อยากสบถจนแทบทนไม่ไหว!

“จับคนตายผิดเหรอ?”

ตอนนี้เขาอยากสาปแช่งญาติผู้หญิงทุกคนของคู่ขาวดำ แต่คิดไปคิดมาก็เลือกเงียบไว้ดีกว่า

เขาไม่ใช่หนิงไฉ่เฉิน จะได้มีความสามารถไปมีอะไรกับผี

อีกอย่าง ตอนนี้เขาเป็นปลา ส่วนคนอื่นเป็นมีดเขียง

เป็นหมออย่างเขา เรื่องฉาวโฉ่แบบไหนก็เคยได้ยินมา ‘ถูกทำให้ตาย’ ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไร

สองคนนี้ดูเหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดี อย่าจับเขาทำเป็นตายผิดคนไปเสียล่ะ

แต่เรื่องที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นทำให้เขาสบายใจขึ้นอย่างสิ้นเชิง เขารู้แล้วว่าที่นี่ไม่ได้มืดมนเหมือนโลกมนุษย์

อย่างน้อยก็ยังมีกฎระเบียบ!

เห็นคนที่นั่งอยู่บนที่สูงฟาดสมุดในมือลงบนโต๊ะยาวตรงหน้าอย่างแรง

“วิญญาณที่ยังมีชีวิตอยู่ ลบความทรงจำแล้วส่งกลับไปคืนชีพ พวกนายสองคนไปรับโทษเอง”

พูดจบก็โบกมือใหญ่ พัดพาลมเย็นวูบหนึ่ง ก่อนจะหายตัวไป

คู่ขาวดำมองหน้ากัน ถอนหายใจ แล้วเริ่มกระซิบกระซาบกัน

เหลือเพียงหยางเผิงที่เบื่อจนต้องมองไปรอบ ๆ อย่างไร้จุดหมาย

จังหวะหนึ่ง เขาสังเกตเห็นเหมือนมีอะไรอยู่ใต้เท้า

ก้มลงเก็บขึ้นมาดู กลับเป็นเศษกระดาษเหลืองเก่าชิ้นเล็ก ๆ

ยังไม่ทันได้มองให้ชัด เศษกระดาษก็กลายเป็นลำแสง หลอมรวมเข้าไปในร่างของเขา

หยางเผิงตกใจจนมือสั่น โซ่เหล็กรอบคอส่งเสียงกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง

“ทำอะไรน่ะ?”

พอได้ยินเสียงทางนี้ คู่ขาวดำก็หันกลับมาพร้อมกัน ดวงตาเรียวทั้งสี่ข้างฉายแววไม่พอใจ

หยางเผิงสะดุ้งเฮือก รีบยิ้มประจบ

“ไม่มีอะไรครับ ไม่มีอะไร เอ่อ…คุณทั้งสอง…สหาย”

คู่ขาวดำหรี่ตาลงพร้อมกัน: นายต่างหากที่เป็นสหาย ทั้งครอบครัวนายก็เป็นสหายกันหมด!

หยางเผิงตั้งใจจะถามเรื่องปล่อยเขากลับไป แต่พอเห็นสีหน้าของคู่ขาวดำที่มืดครึ้มยิ่งกว่าเดิม ก็รีบหุบปากทันที

เจ้าดำรองแค่นเสียง แล้วสะบัดโซ่ในมือ เดินเคียงคู่กับหัวหน้าชุดขาวออกไป

หยางเผิงที่ถูกโซ่ล่ามไว้ก็ลอยตามไปอย่างไร้น้ำหนัก ราวกับใบไม้ที่ปลิวตามลม!

ไม่นานนัก บ่อน้ำขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า บนขอบบ่อมีอักษรสามตัวเขียนไว้ว่า บ่อคืนชีพ!

แสงเรืองรองเลือนรางกลุ่มหนึ่งหมุนวนช้า ๆ อยู่ตรงปากบ่อ!

เจ้าดำรองหันกลับมาพูดกับหยางเผิงว่า “หยางเผิง อายุขัยนายยังไม่หมด กลับไปคืนชีพได้แล้ว”

พูดจบก็ไม่รอให้หยางเผิงตอบ ยื่นมือข้างเดียวผลักเขาเบา ๆ

น้ำเสียงแบบนี้ทำให้หยางเผิงนึกถึงคำพูดบางอย่างจากโลกเดิม: เปลี่ยนผลลัพธ์ได้ แต่อย่าหวังว่าจะได้ยินคำขอโทษ

ร่างไร้น้ำหนักของหยางเผิงลอยเข้าไปในวังวน โซ่เหล็กก็หายไปเอง

“แย่แล้ว ลืมลบความทรงจำ” นั่นคือเสียงของเจ้าดำรองที่ฟังดูหงุดหงิด

“ไม่ทันแล้ว แต่พลังเวียนว่ายตายเกิดน่าจะทำให้เลือนหายไปบางส่วน” น้ำเสียงของหัวหน้าชุดขาวก็ฟังดูไม่ค่อยดีเหมือนกัน

เสียงนั้นห่างไกลและพร่าเลือน ราวกับดังมาจากหลังม่านกั้นซ้อนกันหลายชั้น

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป