ชิวเส้าจวินขมวดคิ้วน้อย ๆ หางตาเหลือบเห็นกล้องถ่ายทำ จึงไม่กล้าอยู่ตรงนั้นต่อ เขาหันกลับไปที่ครัว หามุมที่มองเห็นทั้งคู่ได้ แล้วเริ่มหั่นขนมปัง
ในห้องนั่งเล่น เฉินอี้หันไปมองเธอ
ผมของเธอสยายอยู่ด้านหลัง สวมเสื้อสีชมพูอ่อนกับกระโปรงกางเกงสีขาวนวล สะพายกระเป๋าใบเล็กสีชมพู ดวงตาเป็นประกายขณะมองเขา
เฉินอี้เดินลงบันไดมา “มีอะไรเหรอ?”
“นี่ให้” โจวซีหยิบขนมผีเสื้อขนาดเท่าฝ่ามือออกจากกระเป๋าใบเล็ก
“อ๊ะ ขอบใจนะ ได้มาจากไหนเหรอ?” เฉินอี้กำลังหิวพอดี จึงรับมาแล้วเดินไปนั่งบนโซฟา ก่อนฉีกห่อออก
หลังจบช่วงทำกิจกรรมอิสระเมื่อวาน ทีมงานรายการสุดแสบก็จู่ ๆ บังคับให้แขกรับเชิญส่งขนมทั้งหมดให้พวกเขา เมื่อกี้เขาอยากหาอะไรรองท้องสักหน่อยก็ยังไม่มีให้กิน
“เมื่อเช้าฉันออกไปข้างนอก แล้วเจอภารกิจสุ่ม รางวัลเป็นขนมผีเสื้อสองชิ้น” โจวซีหยิบออกมาอีกชิ้นแล้วฉีกห่อ
เธอได้มาก็อยากกินทันที
แต่ก็อายที่จะนั่งกินต่อหน้ากล้องคนเดียว เลยอยากหาคนคุ้นเคยมานั่งกินด้วย
คนที่เธอสนิทมีแค่พวกผู้หญิงกับเฉินอี้
เฉิงลู่กำลังออกกำลังกาย ส่วนพอไปที่ครัวก็ได้ยินเถาเจียอีบอกว่าเธอกินอาหารรสอ่อน
โชคดีที่ได้เจอเฉินอี้
โจวซีกินขนมผีเสื้อจนหมดอย่างมีความสุข
เถาเจียอีเดินออกมา วางจานอาหารสองใบลง “พวกเธอห้ามแอบกินนะ”
“วางใจได้” เฉินอี้ทำท่าโอเค
เถาเจียอียิ้ม แล้วหันไปปรับเปียทั้งสองข้างหน้ากระจก
เฉินอี้ละสายตากลับมา กำลังจะกินต่อก็เห็นโจวซีจ้องเถาเจียอีไม่วางตา
พอเถาเจียอีเดินกลับเข้าครัว โจวซีก็เอ่ยชมเสียงเบา “สวยจังเลย”
“อะไรนะ?”
“เจียอีน่ะ โดยเฉพาะผม น่ารักมากเลย อิจฉาจัง” เธอเอียงคอมองตัวเองบนกระจก แล้วถอนหายใจเบา ๆ
เฉินอี้เอนตัวเล็กน้อย มองเถาเจียอีในครัว
ผมสองข้างหลังหูม้วนเป็นมวยคล้ายโบ ส่วนด้านล่างปล่อยผมลอนเป็นเกลียวลงมาสองช่อ ประณีตมากจริง ๆ