มณฑลเตี้ยน ภูเขาเจ๋อหลง หมู่บ้านเจ๋อหลง จางรุ่ยเหวินและพวกก้าวเข้าไปในหมู่บ้าน ทันทีที่เห็นคนกลุ่มนี้ ชายฉกรรจ์ทั่วทั้งหมู่บ้านต่างหยิบเครื่องมือเหล็กที่วางอยู่ข้างกายขึ้นมา ทว่าเมื่อนับรวมกันแล้วกลับมีเพียงไม่กี่สิบชิ้นเท่านั้น
ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังรวบรวมความกล้าเผชิญหน้ากับจางรุ่ยเหวินและพวก
ไม่นานนัก ชายชราคนหนึ่งก็เดินออกมา ดวงตาทั้งสองเป็นประกาย จ้องจางรุ่ยเหวินเขม็ง ก่อนถามด้วยภาษาท้องถิ่นว่า “พวกเจ้าเป็นใคร มาที่ภูเขาเจ๋อหลงของพวกเราด้วยเหตุใด?”
จางรุ่ยเหวินสนทนากับชายชราด้วยภาษาท้องถิ่นเช่นกัน พร้อมหยิบเครื่องหมายประจำสายของตระกูลจางออกมา มันคือป้ายหยกชิ้นหนึ่ง เขาโยนป้ายหยกให้ชายชรา
“คนตระกูลจางกำลังทำธุระ พวกเราต้องข้ามภูเขาเจ๋อหลง”
ชายชรารับป้ายหยกมา แล้วยกขึ้นส่องกับดวงอาทิตย์ ทันใดนั้น เงาของกิเลนตัวหนึ่งก็ปรากฏบนพื้น นี่คือความพิเศษของป้ายหยกชิ้นนี้ ภายนอกสลักไว้เพียงอักษรคำว่า ‘จาง’ กับชื่อของเจ้าของป้าย แต่ในตำแหน่งที่มองไม่เห็นนั้น มีการสลักภาพกิเลนด้วยวิธีแกะสลักแบบจม เมื่อหันป้ายเข้าหาแสงอาทิตย์หรือแหล่งกำเนิดแสง เงาของกิเลนก็จะปรากฏขึ้น
ผู้แกะสลักป้ายนี้คือคนตระกูลจางคนหนึ่งในหมู่บ้านฉีหลิน และคาดว่าทั่วทั้งประเทศคงมีเพียงเขาคนเดียวที่ทำได้
แต่เรื่องเหล่านั้นไม่สำคัญ เพราะคนตระกูลจางมักเก็บตัวลึกลับ อีกทั้งสถานที่ที่พวกเขาปรากฏตัวก็มักเป็นป่าลึกบนภูเขา จึงคุ้นเคยกับหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ในป่าลึกเช่นเดียวกัน บางครั้งยังเคยช่วยเหลือผู้คนที่นั่นด้วย ด้วยเหตุนี้ ชาวบ้านจึงรู้ว่าคนตระกูลจางมีอยู่ และรู้วิธีแยกแยะพวกเขา
“ใต้เท้า ต้องการให้พวกเราหาคนนำทางให้หรือไม่? การล่องเรือผ่านภูเขาเจ๋อหลงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” ชายชราเอ่ยถาม
“ไม่ต้อง พวกเราเข้าไปกันเองได้” จางรุ่ยเหวินโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“ขอรับ ใต้เท้า”
จากนั้นชายชราก็หันไปตะโกนเรียกชาวบ้าน พวกเขาพลันหลีกทางให้เป็นช่องหนึ่ง
จางรุ่ยเหวินและพวกเดินทางมาถึงริมแม่น้ำ ที่นี่คือทางน้ำซึ่งมุ่งสู่ถ้ำใต้น้ำแห่งหนึ่งในภูเขาเจ๋อหลง
พวกเขาหาวัสดุจากบริเวณนั้นมาสร้างแพไม้ไผ่หลายลำ แล้วก็พากันล่องเข้าไปในถ้ำใต้น้ำอย่างอาจหาญ
เนื่องจากทางน้ำภายในถ้ำเชื่อมต่อกันตลอด พวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องพาย เพียงคอยระวังไม่ให้แพชนโขดหินใต้น้ำหรือผนังผาก็พอ
ระหว่างที่ล่องไปเรื่อย ๆ ไม่นานพวกเขาก็พบตุ๊กตาหินรูปร่างมนุษย์กลุ่มหนึ่งห้อยหัวลงมาจากเพดานถ้ำ
“ผู้นำตระกูล สถานการณ์ไม่ชอบมาพากลขอรับ”
“ไม่ต้องสนใจ ด้วยอำนาจข่มขวัญจากสายเลือดกิเลนของพวกเราที่แผ่ออกมา พวกมันไม่กล้าโผล่ออกมาหรอก” จางรุ่ยเหวินกล่าวอย่างดูแคลน
ต้องรู้ว่าสายเลือดกิเลนของเขาเหนือกว่าจางฉี่หลิงในทุกยุคสมัยอย่างมาก รวมถึงเสี่ยวเกอในยุคนี้ด้วย ต่อให้รวบรวมคนตระกูลจางในยุครุ่งเรืองที่สุดเข้าด้วยกัน ก็ยังเทียบจางรุ่ยเหวินในตอนนี้ไม่ได้ สายเลือดกิเลนของเขาเป็นสายเลือดกิเลนอันบริสุทธิ์ มิใช่สายเลือดเทียมอย่างที่คนตระกูลจางมีอยู่ในปัจจุบัน
สายเลือดของคนตระกูลจางเป็นสิ่งที่บรรพบุรุษของพวกเขาสร้างขึ้นหลังสัมผัสกับหยกอุกกาบาต แล้วศึกษาหยกอุกกาบาตควบคู่ไปกับราชันแมลงกินซาก ก่อนปรับเปลี่ยนจนกลายเป็นสายเลือดพิเศษชนิดหนึ่ง พวกเขาเพียงใช้กิเลนเป็นภาชนะรองรับสายเลือดเท่านั้น แก่นแท้แล้วไม่ได้เกี่ยวข้องกับเทพอสูรกิเลนเลยแม้แต่น้อย พวกเขาเพียงเลือกกิเลนมาเป็นตราเผ่าเท่านั้น
ทว่าสายเลือดกิเลนของจางรุ่ยเหวินและพวกในตอนนี้เกี่ยวข้องกับเทพอสูรกิเลนอย่างแท้จริง ด้วยเหตุนี้ สายเลือดจึงมีความสามารถเพิ่มขึ้นมากมาย อีกทั้งยังเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายจนถึงระดับน่าหวาดหวั่น
ในหมู่บ้านตอนนี้ แม้แต่ผู้แข็งแกร่งที่สุดรองจากจางรุ่ยเหวินก็ยังหลบกระสุนได้ ทั้งยังเร่งความเร็วให้ทะลุเสียงได้ในชั่วพริบตา เพียงแต่สภาวะที่ฝืนขีดจำกัดเช่นนี้ คนอื่นนอกจากจางรุ่ยเหวินจะประคองไว้ได้ไม่ถึงห้าวินาที
ที่สำคัญคือสภาวะนี้สิ้นเปลืองพละกำลังอย่างยิ่ง ไม่ต่างจากตอนที่พวกเขาอัญเชิญกิเลนมาต่อสู้ จึงใช้ได้เพียงเป็นไพ่ตาย ไม่อาจใช้โจมตีตามปกติได้
เพราะทุกคนปลดปล่อยสายเลือดกิเลนออกมาอย่างเต็มที่ ฝูงผึ้งหมูน้ำในตุ๊กตาหินจึงไม่กล้าขยับส่งเดช พวกเขาจึงผ่านตุ๊กตาหินไปได้อย่างปลอดภัย
ตลอดทางไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ แม้แต่ผึ้งหมูน้ำและปลากินคนที่ปรากฏในเรื่องราวเดิมก็ไม่โผล่มา ในที่สุดพวกเขาก็ออกจากถ้ำใต้น้ำ มองเห็นป่าดิบชื้นที่ถูกขุนเขาโอบล้อมเบื้องหน้า และมีหมอกพิษสีขาวลอยขึ้นเป็นระยะ ป่าทึบแห่งนี้ปิดล้อมจนมิดชิด จางรุ่ยเหวินส่งเสียงจึ๊ปาก เขาเกลียดความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะเช่นนี้ที่สุด
แต่ไม่มีทางเลือก พวกเขาทำได้เพียงเดินหน้าต่อ
เมื่อเข้าไปในป่าดิบชื้น หมอกพิษสีขาวราวกับสัมผัสได้ถึงผู้บุกรุก มันพุ่งเข้าใส่จางรุ่ยเหวินและพวก ก่อนกลืนพวกเขาเข้าไปในม่านหมอก
ทว่าพวกเขามีสายเลือดกิเลนแท้จริง จึงไม่หวั่นต่อพิษใด ๆ ที่มีอยู่ในโลกปัจจุบัน ทั้งยังต้านทานยาส่วนใหญ่ที่ก่อผลไม่พึงประสงค์ต่อร่างกายได้ เช่น ยาสลบและยาปลุกกำหนัด
ดังนั้นสำหรับพวกเขา หมอกพิษสีขาวนี้ก็เป็นเพียงหมอกสีขาวเท่านั้น อย่างมากก็แค่ทำให้รู้สึกไม่สบายตัว แต่ไม่อาจทำอันตรายต่อร่างกายได้เลย
หลังจากนั้นทุกอย่างก็ง่ายขึ้นมาก ด้วยอำนาจข่มขวัญจากสายเลือดกิเลน ตลอดเส้นทางไม่มีสิ่งมีชีวิตใดกล้ามาหาเรื่องพวกเขา
ต้องรู้ว่านี่คือสายเลือดกิเลนอันบริสุทธิ์ มิใช่สายเลือดประหลาดที่คนตระกูลจางสร้างขึ้นจากหยกอุกกาบาตกับราชันแมลงกินซาก
ด้วยเหตุนี้ จางรุ่ยเหวินและพวกจึงไม่จำเป็นต้องลงมือทำอะไร เพียงเดินทางต่อไปก็พอ
จางรุ่ยเหวินเดินทางต่อเนื่องทั้งกลางวันกลางคืน ไม่นานพวกเขาก็มาถึงสุสานโบราณของอ๋องเซี่ยนได้อย่างราบรื่น
เมื่อมองสถาปัตยกรรมอันวิจิตรตระการตาเบื้องหน้า พวกเขาคล้ายจะลืมไปชั่วขณะว่าสถานที่แห่งนี้คือสุสาน จางรุ่ยเหวินเป็นคนแรกที่ได้สติกลับคืนมา
“ระบบ มาถึงสุสานอ๋องเซี่ยนแล้ว ภารกิจถือว่าสำเร็จหรือยัง?”
“โฮสต์ต้องกำจัดอ๋องเซี่ยนและนำไข่มุกมู่เฉินมาให้ได้ จึงจะสำเร็จภารกิจและรับรางวัลได้”
“กำจัดอ๋องเซี่ยนหรือ? อ๋องเซี่ยนหลอมรวมกับไท่ซุ่ยไปแล้วไม่ใช่หรือ?”
“โฮสต์ โลกใบนี้ไม่ได้เป็นเพียงโลกนิยายธรรมดา และไม่ได้เป็นเพียงโลกภาพยนตร์ธรรมดาเช่นกัน แม้เนื้อเรื่องเดิมอาจดำเนินไปคล้ายกับนิยายและภาพยนตร์ที่ท่านเคยเห็น แต่เมื่อได้เผชิญด้วยตนเอง ท่านจะพบว่าโลกใบนี้ไม่เรียบง่ายเลย”
หลังฟังคำตอบ จางรุ่ยเหวินก็ไม่พูดอะไรต่อ เขาพาคนอื่น ๆ เริ่มทำลายกลไกในสุสานอ๋องเซี่ยน เพื่อหาทางค้นหาตำแหน่งของอ๋องเซี่ยน
เมื่อทำลายกลไกไปมากขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดจางรุ่ยเหวินก็พบห้องฝังศพที่อ๋องเซี่ยนอยู่ ทว่าห้องนี้แท้จริงแล้วก่อตัวขึ้นจากไท่ซุ่ยขนาดมหึมา การมาถึงของพวกเขานำอากาศจำนวนมากเข้ามา จึงปลุกไท่ซุ่ยที่หลับใหลมานานให้ตื่นขึ้น
ผนังห้องฝังศพเริ่มอ่อนนุ่มลงทีละน้อย ผนังสีดำสนิทที่เคยแข็งกระด้างค่อย ๆ กลายเป็นผนังเนื้อขนาดมหึมาที่ขยับได้
จางรุ่ยเหวินขมวดคิ้วแน่น กวาดตามองรอบด้าน แต่กลับไม่พบโลงศพอย่างในเรื่องราวเดิม แน่นอนว่าจึงไม่มีหลุมที่ใช้เก็บร่างของอ๋องเซี่ยนเช่นกัน
ขณะที่จางรุ่ยเหวินกำลังสงสัยว่าร่างของอ๋องเซี่ยนอยู่ที่ใด จู่ ๆ คนในตระกูลคนหนึ่งก็ตะโกนเสียงดังว่า “ผู้นำตระกูล! รีบดูเร็ว!”
จางรุ่ยเหวินเงยหน้าขึ้นทันที เห็นเงาร่างนับไม่ถ้วนปรากฏอยู่ภายในผนังเนื้อ คนเหล่านั้นดูเหมือนพยายามทะลวงผนังออกมา แต่ความเหนียวและยืดหยุ่นของผนังเนื้อเหนือกว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้มาก
ที่สำคัญที่สุด ตามเรื่องราวเดิม ในเวลานี้ไท่ซุ่ยควรจะขยายจนเต็มห้องฝังศพ และบีบให้ทุกคนภายในต้องหนีออกไป
ทว่าตอนนี้ไท่ซุ่ยกลับดูราวกับกลืนจางรุ่ยเหวินและพวกลงไปในท้อง แม้แต่ทางเดินที่พวกเขาใช้เข้ามาในตอนแรกก็หายไปแล้ว
คนตระกูลจางลองโจมตีเพื่อทะลวงออกไปเช่นกัน แต่ผลลัพธ์ย่อมคาดเดาได้ ผนังเนื้อนี้ดูเหมือนมีความสามารถพิเศษในการดูดซับแรงจากภายนอก การโจมตีของพวกเขาจึงคล้ายชกลงบนปุยนุ่น ไม่ก่อผลใด ๆ
“ผู้นำตระกูล!”
“อย่าเพิ่งตื่นตระหนก ตัวจริงกำลังจะออกมาแล้ว” จางรุ่ยเหวินจ้องเงาดำร่างหนึ่งภายในผนังเนื้อเขม็ง