จงเย่าเหยาล้างหน้าแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เตรียมไปฝึกกระบี่ที่เรือนของศิษย์พี่ใหญ่โหยวหมิงเจี๋ย
เพราะซางจี๋โม่เก็บตัวฝึกตนอยู่เป็นประจำ พวกศิษย์จึงมักฝึกกระบี่ด้วยกัน คอยช่วยเหลือและกระตุ้นกันและกัน
นางเอกย่อมหวังว่าจะได้รับคำชี้แนะจากอาจารย์ด้วยตัวเองมากขึ้น แต่สำหรับจงเย่าเหยาที่รู้สึกกดดันทุกครั้งเมื่ออยู่กับอาจารย์แล้ว นางกลับคิดว่าสภาพเช่นนี้ดีจะตาย
“ศิษย์พี่ใหญ่ อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ” นางยิ้มพลางผลักประตูเรือนของโหยวหมิงเจี๋ยเข้าไป แต่แล้วก็ชะงักฝีเท้า
ซางจี๋โม่สวมชุดขาวราวหิมะ ยืนไพล่มืออยู่กลางลานเรือน
ดูท่าจะยังไม่ตื่นดี จงเย่าเหยายกมือขึ้นขยี้ตา
“ทำอะไรอยู่หรือศิษย์น้อง” เผิงฮุ่ยมาถึงพอดี พอเห็นนางยืนค้างอยู่หน้าประตูก็แตะไหล่ถาม “ทำไมไม่เข้าไปล่ะ?”
จงเย่าเหยาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ จำต้องเดินเข้าประตูไปพร้อมศิษย์พี่หญิง แล้วค้อมกายคารวะซางจี๋โม่อย่างเรียบร้อย “คารวะอาจารย์”
ไม่นานศิษย์พี่รองหมิงหยางอวี่กับเสาหลิงอวิ๋น นางเอกของเรื่องก็มาถึงตามลำดับ ทุกคนล้วนมีสีหน้ายินดี ยกเว้นจงเย่าเหยา
อาจารย์ที่เอาแต่เก็บตัวฝึกตนยอมชี้แนะพวกเขาด้วยตัวเอง นับเป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเสาหลิงอวิ๋นผู้หลงรักอาจารย์ สายตาที่นางมองซางจี๋โม่แทบจะถักทอเป็นเส้นใยได้อยู่แล้ว
จงเย่าเหยายืนก้มหน้าอยู่ในแถว ดวงตาไร้แววจ้องมองกระบี่ประจำกายของตน
ไม่รู้ทำไม ทั้งที่เมื่อคืนอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น นางยังพอเผชิญหน้ากับซางจี๋โม่ได้อย่างเป็นธรรมชาติ อย่างไรเสียก็ทำไปเพื่อภารกิจ
แต่พอเป็นตอนกลางวันแสก ๆ อีกฝ่ายสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยมิดชิด ไม่มีส่วนไหนเปิดเผยแม้แต่น้อย จงเย่าเหยากลับไม่กล้าสบตาเขาเสียอย่างนั้น
ภาพบางอย่างที่ไม่ควรปรากฏในเวลากลางวันหรือในที่สาธารณะ กลับผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่รู้จักกาลเทศะ
อ๊า น่าอายชะมัด จงเย่าเหยาหน้าแดงขึ้นเงียบ ๆ
เผิงฮุ่ยสังเกตเห็นสีหน้านางก็สะดุ้ง ก่อนถามด้วยความเป็นห่วง “ศิษย์น้อง หน้าแดงมากเลยนะ ไม่สบายหรือเปล่า?”