ปัญญาชนหนุ่มสามคนถูกแบ่งไปไถพรวนดิน
การไถพรวนต้องใช้ไถเหล็ก เป็นงานที่ต้องออกแรงมาก ปกติผู้ชายในหมู่บ้านเป็นคนทำ
หยางไฉ่เสีย ภรรยาหัวหน้ากอง รับผิดชอบกลุ่มถอนหญ้า เพื่อป้องกันไม่ให้พวกปัญญาชนแยกไม่ออกว่าธัญพืชชนิดไหนเป็นชนิดไหน เธอจึงพาพวกเขาไปดูก่อนว่าต้นกล้าข้าวโพดหน้าตาเป็นอย่างไร และวัชพืชหน้าตาเป็นอย่างไร
ต้นไหนใช้จอบได้ ต้นไหนต้องก้มลงถอนด้วยมือ
พวกเขามองคนอื่นทำงานอยู่พักหนึ่ง แล้วจึงลงมือทำตาม
แต่ละคนได้แปลงหนึ่งร่อง พอทำถึงปลายร่องก็หันกลับมาทำต่อได้
ร่องแปลงดินทอดยาวมาก จนพวกปัญญาชนแค่เงยหน้ามองก็รู้สึกสิ้นหวัง
ยิ่งไปกว่านั้น สมัยนี้ยังไม่มีการใช้ยากำจัดวัชพืชแพร่หลาย หญ้าในไร่จึงมีมากกว่าต้นกล้าเสียอีก
มองผ่าน ๆ แทบแยกไม่ออกเลย
“เช้านี้มีงานแค่นี้ ทำเสร็จก็เลิกงานได้!”
พอได้ยินว่าทำเสร็จก็เลิกงาน ซ่งเมี่ยวก็สวมหมวกฟาง ใครจะสนกันล่ะ เธอก้มหน้าก้มตาลงมือทำทันที
ความเร็วของเธอไม่มากนัก แต่จับจอบได้มั่นคงดี
ทว่าพอจ้องต้นกล้าข้าวโพดนานเข้า เธอกลับเริ่มแยกไม่ออกว่าต้นไหนเป็นวัชพืช
เหมือนเวลามองตัวหนังสือตัวเดิมนาน ๆ จนค่อย ๆ เริ่มสงสัยว่าตัวเองเขียนผิดหรือเปล่า
“โธ่เอ๊ย ยัยเด็กผลาญของ นั่นมันต้นข้าวโพด เธอถอนทิ้งเป็นหญ้าได้ยังไง!”
โจวซิ่วหลานจ้อง “วัชพืช” ที่ถูกถอนทิ้งอยู่นาน ในที่สุดก็เชื่อว่าตัวเองถอนผิดจริง ๆ จึงหน้าแดงไปหมด
“ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจ...”
ป้าคนนั้นมองต้นกล้าที่ถูกถอนทิ้ง พลางบ่นพึมพำ
“โธ่เอ๊ย ผลาญของจริง ๆ ต้นนี้พอถึงฤดูใบไม้ร่วงก็จะออกฝักข้าวโพดแล้ว เธอจอบลงไปทีเดียวก็ทำให้ข้าวหายไปตั้งหนึ่งชั่งเชียวนะ