บ้านตระกูลหม่าพักอยู่ในตึกแถวของที่พักพนักงาน ซึ่งไม่มีห้องครัว แต่ละครอบครัวจึงก่อเตาถ่านทำอาหารกันตรงระเบียงทางเดิน
ตอนนี้บรรดาป้า ๆ น้า ๆ ที่กำลังเตรียมทำอาหารต่างก็ลดมือลงโดยไม่รู้ตัว แอบเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวจากบ้านตระกูลหม่า
ซ่งเมี่ยวแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นท่าทางเหมือนอยากพูดแต่ไม่กล้าพูดของคนเหล่านั้น สีหน้าเป็นปกติขณะเดินมาตลอดทาง
เพิ่งมาถึงหน้าประตู เธอก็ได้ยินเสียงสะอื้นฮัก ๆ ของหม่าอวี้ฉินดังมาจากข้างใน
เธอผลักประตูเข้าไป
“เมี่ยวเมี่ยว ลูกไปไหนมา อวี้ฉินบอกว่าออกไปตามหาลูก แล้วเผลอตกแม่น้ำ ลูก...”
คนพูดคือหลี่เหวินชิว แม่ของเจ้าของร่างเดิม แม้ใบหน้าจะไม่ได้โดดเด่นสะดุดตาอะไรนัก แต่ผิวขาวเย็นทั่วร่างทำให้แม้จะอายุสี่สิบกว่าแล้ว เธอก็ยังเป็นคนที่สะดุดตาที่สุดในหมู่คนทั้งหลาย
ซ่งเมี่ยวพอมีความรู้เรื่องการดูโหงวเฮ้งอยู่บ้าง กระดูกคิ้วของหลี่เหวินชิวสูง แต่คิ้วกลับบาง แสดงว่าเธอเป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเอง แต่เก็บงำเก่ง ไม่ชอบเปิดเผยความคิดที่แท้จริง
เพียงสบตากันแวบเดียว ซ่งเมี่ยวก็มองออกว่าอีกฝ่ายเป็นคนอ่อนโยนแค่เปลือกนอก แต่แท้จริงแล้วเห็นแก่ตัวอย่างยิ่ง
“ฉันซักผ้าอยู่ที่ห้องซักล้าง ไม่ได้ไปริมแม่น้ำสักหน่อย แล้วเธอจะไปตามหาฉันที่นั่นทำไม?”
ซ่งเมี่ยวเบ้ปากเยาะหยัน ก่อนพูดด้วยเสียงดังพอให้คนในบ้านได้ยิน
“ไม่แน่ว่าบางคนอาจไปทำอะไรที่ริมแม่น้ำก็ได้ แต่กลับพยายามโยนความผิดมาให้ฉันเสียอย่างนั้น ไม่ดูบ้างเลยว่าปกติเราสองคนสนิทกันแค่ไหน
ความสัมพันธ์แบบนี้ยังจะไปตามหาฉันที่ริมแม่น้ำอีก ช่างเหมือนพังพอนมาอวยพรไก่จริง ๆ”
เสียงร้องไห้ของหม่าอวี้ฉินหยุดชะงัก ในใจโกรธจนแทบตาย แต่ก็พูดถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของการไปริมแม่น้ำไม่ได้ จึงได้แต่ขุ่นเคืองอยู่เงียบ ๆ
หลี่เหวินชิวเองก็ถูกคำพูดของซ่งเมี่ยวทำเอาพูดไม่ออก พอนึกถึงสายตาแปลก ๆ ของเพื่อนบ้านระหว่างทางกลับจากเลิกงานก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา ไม่รู้ว่าเดี๋ยวจะอธิบายกับสามีอย่างไร
“เมี่ยวเมี่ยว แม่บอกลูกตั้งหลายครั้งแล้วว่าลูกกับพี่สาวเป็นครอบครัวเดียวกัน ถ้าชื่อเสียงของพี่เขาเสียหาย แล้วลูกจะพลอยดีไปด้วยหรือไง?”
“แม่เป็นห่วงเกินไปแล้ว ฉันแซ่ซ่ง ส่วนเธอแซ่หม่า ต่อให้คนอื่นไม่โง่ก็คงไม่เอาฉันไปเปรียบกับเธอหรอก”
หลี่เหวินชิวรีบขัดคำพูดของเธอ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“ลูกคนนี้พูดอะไรเหลวไหล ฉันแต่งงานกับพ่อของลูกแล้ว ตอนนี้พวกเราต่างหากที่เป็นครอบครัวเดียวกัน ดีด้วยกัน ร้ายด้วยกัน”
ซ่งเมี่ยวเลิกคิ้ว ก่อนเปลี่ยนสีหน้าทันที
“เขาไม่ใช่พ่อฉัน พ่อฉันคือซ่งถิงชวน”
สีหน้าของหลี่เหวินชิวเปลี่ยนไปในพริบตา
“ลูกยังกล้าพูดถึงเขาอีก ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือไง!”
ขณะนั้นเอง หม่า กวงเลี่ยงก็กลับมา แม้บนใบหน้าจะยังประดับรอยยิ้มซื่อ ๆ อย่างที่เห็นเป็นประจำ แต่แววตากลับมืดครึ้ม
“กลับมาแล้วเหรอ วันนี้คงร้อนแย่เลยสินะ!”
หลี่เหวินชิวรีบก้าวเข้าไปหาอย่างอ่อนโยน ช่วยปลดกระดุมชุดทำงานของหม่า กวงเลี่ยง ถอดออกแล้วแขวนให้เรียบร้อย จากนั้นก็บิดผ้าขนหนูเปียกยื่นให้เขาอย่างเอาใจใส่
“รีบเช็ดหน้าเถอะ เดี๋ยวอากาศเย็นลงค่อยล้างหน้าอีกที ข้าวใกล้เสร็จแล้ว”
เมื่อภรรยาคนสวยปรนนิบัติเสร็จสรรพ ความมืดครึ้มในแววตาของหม่า กวงเลี่ยงก็จางลงเล็กน้อย เขาเหลือบมองซ่งเมี่ยวราวกับไม่ได้ตั้งใจ
“ฉันยังไม่ค่อยหิว วันนี้เกิดอะไรขึ้น?”
แม้เขาไม่ได้พูดตรง ๆ แต่หลี่เหวินชิวก็เข้าใจความหมายของสามี
“ตอนบ่ายเมี่ยวเมี่ยวซักผ้าอยู่ที่ห้องซักล้าง อวี้ฉินหาเธอไม่เจอก็เลยคิดว่าเธอไปริมแม่น้ำ สุดท้ายเลยเผลอตกลงไปในแม่น้ำ
ต่อมามีผู้ชายที่เดินผ่านมาแถวนั้นช่วยขึ้นมา ตอนนั้นคนในที่พักพนักงานเห็นกันไม่น้อย คำพูดที่ลือกันก็ไม่ค่อยดีนัก”
หลี่เหวินชิวคิดว่าตัวเองเล่าอย่างยุติธรรมไม่เข้าข้างใคร แต่หม่า กวงเลี่ยงกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น
เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของลูกสาวในห้อง แววตาที่เพิ่งคลายความมืดครึ้มก็กลับมาขุ่นมัวอีกครั้ง ทว่าเขาไม่ได้แสดงความเห็นอะไร
“คุณไปทำกับข้าวเถอะ ฉันจะไปดูอวี้ฉิน”
เขาทำราวกับมองไม่เห็นว่าซ่งเมี่ยวอยู่ในบ้านด้วย และเมินเธออย่างสิ้นเชิง
หม่า กวงเลี่ยงมีใบหน้ากลม ทำให้คนรู้สึกไว้วางใจได้ง่าย
แต่เขาเพียงมีรูปลักษณ์ซื่อ ๆ เท่านั้น เนื้อในกลับเจ้าเล่ห์คิดคำนวณ ทั้งยังขี้เหนียวมาก
สามีภรรยาคู่นี้ต่างก็เสแสร้งเก่ง คนหนึ่งทำเป็นอ่อนโยน อีกคนทำเป็นซื่อสัตย์
ช่างเหมาะสมกันดีจริง ๆ
ไม่รู้ว่าหม่า กวงเลี่ยงพูดอะไรกับหม่าอวี้ฉิน พอซ่งเมี่ยวตากผ้าเสร็จกลับมา อีกฝ่ายก็ไม่ร้องไห้แล้ว เอาแต่หลบอยู่ในห้องไม่ยอมออกมา
หม่า กวงเลี่ยงกับภรรยาคนก่อนทำงานอยู่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ ตึกแถวนี้ก็เป็นบ้านพักที่จัดสรรให้ในตอนนั้น มีพื้นที่ไม่ถึง 30 ตารางเมตร แบ่งออกเป็นสามห้อง ตอนนี้มีคนอยู่ห้าคน
สามีภรรยากับลูกชายคนเล็กอยู่ห้องหนึ่ง ส่วนหม่าอวี้ฉินกับซ่งเมี่ยวอยู่อีกห้องหนึ่ง ในบรรดาบ้านที่อยู่ในตึกแถวนี้ถือว่ากว้างขวางพอสมควร
มื้อเย็นเป็นโจ๊กข้าวผสมข้าวโพดกับหมั่นโถว และผัดมันฝรั่งกับผักกาดขาวใส่เนื้อหั่นแว่นหนึ่งจาน
หม่าอวี้ฉินอารมณ์ไม่ดีจึงไม่กิน ส่วนหม่าอวี้หมิง ลูกชายคนเล็กของทั้งคู่ พักอยู่บ้านคุณย่าหม่า มื้อนี้จึงมีแค่สามีภรรยากับซ่งเมี่ยว
เหมือนทุกครั้ง หลี่เหวินชิวเป็นคนตักโจ๊ก ชามแรกให้หม่า กวงเลี่ยง ชามที่สองให้ตัวเอง ส่วนชามที่สามจึงเป็นของซ่งเมี่ยว
ซ่งเมี่ยวมองโจ๊กทั้งสามชาม ชามของหม่า กวงเลี่ยงข้นที่สุด รองลงมาคือชามของหลี่เหวินชิว ส่วนชามของเธอใสที่สุด แทบจะไม่ต่างจากน้ำซาวข้าว
นี่แสดงให้เห็นสถานะของแต่ละคนในครอบครัวได้อย่างชัดเจน
ระหว่างกินมื้อเย็นไปได้ครึ่งทาง ซ่งเมี่ยวก็คีบเนื้อชิ้นแรกของคืนนี้
หลี่เหวินชิวเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วทันที
“เมี่ยวเมี่ยว เป็นผู้หญิงอย่าตะกละนัก เห็นเนื้อแล้วก็คีบใส่ชามตัวเองหมดแบบนั้น เดี๋ยวออกไปคนอื่นจะหาว่าไม่มีใครอบรม
พ่อทำงานเหนื่อยขนาดนั้น เนื้อต้องเก็บไว้บำรุงร่างกายให้เขาสิ ลูกกินผักกาดขาวก็พอแล้ว!”
ซ่งเมี่ยวรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าใส่
หม่า กวงเลี่ยงทำงานอยู่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ จะซื้อเนื้อย่อมง่ายกว่าคนอื่นมาก ดังนั้นเนื้อจึงไม่ใช่ของหายากอะไรนักในบ้านตระกูลหม่า
“แม่ใส่เนื้อมาแค่ชิ้นเดียวเหรอ? ไม่อย่างนั้นแม่จะพูดได้ยังไงว่าฉันคีบใส่ชามตัวเอง ‘หมด’
แม่ก็เหมือนกันนะ อาหม่าทำงานอยู่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์แท้ ๆ แต่ทำกับข้าวที่บ้านกลับใส่เนื้อแค่ชิ้นเดียว ถ้าคนอื่นรู้เข้าต้องหัวเราะจนฟันร่วงแน่”
ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นในใจหลี่เหวินชิว เธอกำลังจะพูดต่อ แต่ถูกหม่า กวงเลี่ยงขัดขึ้นเสียก่อน
เขากดสีหน้า ขณะก้มหน้าตำหนิสั้น ๆ
“จะกินไหม? ไม่กินก็ออกไป!”
หลี่เหวินชิวหุบปากทันที ยกชามขึ้นดื่มโจ๊กต่อ
ซ่งเมี่ยวรู้ว่าเขาพูดให้ตัวเองฟัง แต่ในเมื่อไม่ได้เอ่ยชื่อ เธอก็ถือว่าเขาพูดถึงคนอื่น
กินเสร็จเธอก็กลับเข้าห้องทันที
พอหม่าอวี้ฉินเห็นเธอเข้ามา ก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที ดวงตาที่บวมแดงจากการร้องไห้จ้องเธอเขม็ง น้ำเสียงหนักแน่น
“คุณเป็นคนผลักฉัน!”
หลังความหวาดกลัวจากการตกน้ำค่อย ๆ จางหายไป ในที่สุดเธอก็คิดได้
“ใครผลักใครคนนั้นเป็นหมา เธอบอกว่าเป็นฉันแล้วฉันก็เป็นหรือไง? มีหลักฐานไหม?”
ซ่งเมี่ยวปฏิเสธ
เธอเตะต่างหาก ไม่ได้ผลักเสียหน่อย
มองหน้าหม่าอวี้ฉิน ซ่งเมี่ยวก็พอเดานิสัยคร่าว ๆ ของอีกฝ่ายได้ เป็นคนใจแคบ ปากร้าย แต่ก็ไม่ได้ฉลาดนัก
ไม่รู้ว่าคนแบบนี้กลายเป็นนางเอกในนิยายได้อย่างไร มีความเป็นไปได้สูงว่าผู้เขียนเองก็มีนิสัยแบบนี้เหมือนกัน
หม่าอวี้ฉินโกรธแต่ทำอะไรเธอไม่ได้ จึงได้แต่ขู่ทิ้งท้ายว่า “คอยดูเถอะ!” ก่อนจะหันหลังกลับไปกระแทกกระทั้นข้าวของ
ตอนนี้ยังหัวค่ำ ซ่งเมี่ยวแสร้งทำเป็นถือหนังสือเรียนพลิกอ่าน แต่ในหัวกลับกำลังนึกถึงเนื้อหาในนิยายต้นฉบับ
ในนิยายต้นฉบับ พรุ่งนี้เย็นคนตระกูลหวังจะให้แม่สื่อมาหาถึงบ้าน แต่เจ้าของร่างเดิมกลับไล่พวกเขาออกไปด้วยไม้กวาด
ทั้งสองครอบครัวจึงผิดใจกันอย่างหนัก หรือจะพูดให้ถูกก็คือ การปฏิเสธฝ่ายเดียวของซ่งเมี่ยวทำให้ทุกคนไม่พอใจ
ตอนนี้คนที่ตกน้ำแล้วได้รับการช่วยเหลือจากหวังต้ากังกลายเป็นหม่าอวี้ฉิน เนื้อเรื่องต้นฉบับเปลี่ยนไปแล้ว เธอจึงตั้งตารอเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้อย่างมาก
แต่พรุ่งนี้ยังมีเรื่องสำคัญกว่าการปล่อยให้หมากัดกันเอง
เธอต้องชิงโอกาสนั้นมาก่อน ตามช่วงเวลาที่ระบุไว้ในหนังสือ