จ้าวคงเฉิงตะลึงงันไปชั่วขณะ
เขาไม่คิดจริงๆ ว่าวัยรุ่นธรรมดาๆ คนหนึ่งที่อยู่ตรงหน้า จะพูดจาแบบนี้ได้ และมีความคิดที่โตเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้...
ถึงตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่า ที่พยายามปลุกปั้นความรู้สึกร้อนแรงและคิดว่าตัวเองเป็นฮีโร่ของเด็กหนุ่มทั่วไปนั้นช่างน่าขำสิ้นดี
หลินชีเย่ ไม่ใช่นักเรียนมัธยมปลายธรรมดาๆ
หลินชีเย่ลุกขึ้นยืน เดินตรงไปที่ประตู ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยุดฝีเท้า
"ขอบคุณที่บอกอะไรให้ฉันหลายอย่าง สัญญารักษาความลับ ฉันจะเซ็น"
พูดจบ เขาก็ผลักประตูออกไป
ครั้งนี้ จ้าวคงเฉิงนั่งนิ่งอยู่ที่ขอบเตียง ร่างกายค่อยๆ ยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับจะลุกไปรั้งเขาไว้ แต่หยุดไปสักครู่ แล้วก็ทรุดตัวนั่งลงอย่างหมดเรี่ยวแรง
เขารู้ว่าหนุ่มน้อยคนนี้สำคัญแค่ไหน เขาก็รู้ว่าตัวเองมีภารกิจต้องพาเด็กคนนี้กลับไป แต่...
เขาทำไม่ได้
...
"เซียวชีเอ๋ย กลับมาแล้วเหรอ? วันนี้ทำไมไม่ใส่ชุดนักเรียนล่ะ?"
"คุณป้า ผมเช้านี้ตื่นสาย รีบจนลืมใส่"
"เด็กคนนี้... ไม่ใส่ชุดนักเรียน ครูไม่ดุเหรอ?"
"โดนว่าแค่สองประโยค ไม่เป็นไรครับ"
"เฮ้อ เซียวชีเอ๋ย เพิ่งย้ายมาโรงเรียนใหม่ อย่าทำให้ครูประทับใจไม่ดีล่ะ ต้องทำอะไรให้รอบคอบหน่อยนะ"
"รู้แล้วครับคุณป้า"
"ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง? เขาไม่รังแกใครใช่ไหม?"
"ไม่มีครับ เราเข้ากันได้ดีด้วยซ้ำ เขายังส่งผมกลับบ้าน ผมก็เดินไปส่งพวกเขาอีกที"
"งั้นก็ดี งั้นก็ดี"