ลุงเคียวสุเกะมองตามร่างของทั้งสองคนที่หายวับไปจากที่เดิม ดวงตาเปื้อนร่องรอยความตกใจ
"เจ้าอ้วนเมื่อกี้นั่น..." ลุงเคียวสุเกะก้มหน้าลงมอง[เมโด]ที่เอวตัวเองซึ่งสั่นสะท้านไม่หยุด คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
ในฐานะผู้ครองดาบของเมโด เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าโงะไซกำลังหวาดกลัว
จิตวิญญาณดาบอย่างจินตัวน้อยก็หวาดกลัวเช่นกัน
เจ้าอ้วนนั่นไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงแค่ก่อนจากไปหันมามองที่นี่เบา ๆ หนึ่งครั้ง เมโดแทบหลุดจากมือบินเข้าไปอยู่ในมือของเขาซะแล้ว
โชคดีที่อีกฝ่ายดูเหมือนไม่มีเจตนาจะแย่งดาบของเขา เพียงพาเสิ่นชิงจู๋บินตรงขึ้นไปยังพิภพบริสุทธิ์
"นั่นมันสัตว์ประหลาดอะไรกันแน่..."
ลุงเคียวสุเกะบ่นพึมพำกับตัวเอง
ขณะที่ลุงเคียวสุเกะยังงงอยู่นั้น แผนที่อิเล็กทรอนิกส์ขนาดยักษ์ที่แขวนอยู่กลางสวนสาธารณะกะพริบวูบ กลายเป็นจอหิมะรบกวนอันน่ารำคาญ
ผู้คนที่กำลังเดินเล่นอยู่ในสวนเห็นเช่นนั้นต่างหยุดยืนงุนงง เงยหน้ามองจอยักษ์จอนั้น
ลุงเคียวสุเกะแทบไม่แคร์เรื่องนี้ แต่พอหันศีรษะไป เขาก็พบว่าไม่ใช่แค่จอกลางสวนนี้ จออิเล็กทรอนิกส์ทุกจอที่เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตทั่วทั้งโตเกียว กลายเป็นจอหิมะหมด
จอโฆษณายักษ์ในห้าง แผนที่อิเล็กทรอนิกส์ตามทางแยก โทรทัศน์ที่แขวนหน้าร้าน จอแสดงตารางรถที่สถานี รวมถึงมือถือ แท็บเล็ต คอมพิวเตอร์ของผู้คน... จออิเล็กทรอนิกส์ทุกจอกลายเป็นหิมะเต็มจอเหมือนทีวีโบราณ