มีเพียงเจ้าของดาบมากัตสึเท่านั้นที่จะชักดาบมากัตสึได้ นั่นคือคำพูดตรง ๆ ที่อามามิยะ ฮารูกิบอกกับหลินชีเย่
และความจริงก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ
หลินชีเย่มอง[เชือกดำ]ที่ถูกชักออกจากฝักในมือตนเอง ก็เริ่มเหม่อลอยขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
แปลว่าตอนนี้เขากลายเป็น...เจ้าของ[เชือกดำ]แล้วงั้นเหรอ?
ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?
ไม่รู้ทำไม แต่ช่วงเวลานี้หลินชีเย่กลับรู้สึกว่า "ดาบเนี่ยมันหาเรื่องง่ายจัง" ขึ้นมาล่ะ...
หลินชีเย่เก็บ[เชือกดำ]กลับเข้าฝัก แล้วรับ[เมโด]ที่ลุงเคียวสุเกะยื่นมาให้ เขาไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง แล้ววางฝ่ามือลงบนด้ามดาบ...
อาเคียวสุเกะยืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางสุขสบาย แต่ใจจริงภายในเริ่มตกใจแล้ว เขาจ้องมอง[เนตรมืดมน]ในมือหลินชีเย่ กลืนน้ำลายเงียบ ๆ
ฝ่ามือของหลินชีเย่ออกแรง
ชาง—!!
[เมโด]ถูกชักออกจากฝักครึ่งนิ้วเช่นกัน
หลินชีเย่อึ้งไป
อาเคียวสุเกะก็อึ้งไปด้วย
แม้แต่จิตวิญญาณดาบจินตัวน้อยก็อึ้งตามกัน
"อืม..." หลินชีเย่เปิดปากขึ้นอย่างไม่แน่ใจนัก "หรือว่าฉันชักเร็วไปหว่า มันยังไม่ทันตั้งตัว? หรือฉันลองชักใหม่อีกรอบดีไหม?"
หลินชีเย่สอด[เนตรมืดมน]กลับเข้าฝัก ไตร่ตรองอยู่สองวินาที แล้วชักออกมาอีกครั้ง!
ชาง—!
ใบดาบถูกชักออกมาอย่างราบรื่น ไม่มีแม้แต่ความต้านทานนิดเดียว
หลินชีเย่: ...
แววตาที่อาเคียวสุเกะมองหลินชีเย่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขากวาดสายตามองดาบคู่ที่ถูกชักออกจากฝักทั้งสองเล่ม ความตกใจที่ไม่เคยมีมาก่อนปรากฏขึ้นในดวงตา