ภูเขาจิวหัว
เสียงสวดพร่างพราวไปทั่วบริเวณ กลิ่นไม้จันทน์ลอยละล่อง
ร่างหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม สะพายดาบตรงไว้ที่เอว ก้าวเดินขึ้นบันไดหินที่ทอดตรงขึ้นสู่ยอดเขา ทีละก้าว ทีละก้าว มุ่งไปยังวัดพุทธที่ปกคลุมไปด้วยเสียงสวดแห่งนั้น
เมื่อก้าวขึ้นบนแผ่นหินแผ่นสุดท้าย เขาก็ชะลอฝีเท้าลงอย่างช้า ๆ
หน้าประตูวัดที่เก่าแก่และสง่างาม เย่ฟ่านยืนนิ่งเงียบอยู่นาน ท้ายที่สุดก็ย่อมเท้าก้าวเข้าไปในวัด
“เย่ฟ่าน”
จั่วชิงที่รออยู่ในวัดนานแสนนานเห็นเย่ฟ่าน จึงลุกขึ้นจากบันไดหน้ามหาศาลา คิ้วขมวดมุ่ง
เขาอ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เย่ฟ่านยกมือขึ้นห้ามไว้ แล้วถามขึ้นอย่างสงบ
“ของที่ว่า นำมาครบหรือยัง”
ริมฝีปากของจั่วชิงสั่นเคลือบ ครู่หนึ่งจึงพยักหน้า “นำมาแล้ว……”
“อาจารย์ของฉันคงยังไม่ออกจากบำเพ็ญใช่ไหม”
“พระอาจารย์จินชานยังคงซ่อมแซมแก่นแท้ของสวรรค์ ไม่อยู่ที่นี่”
“ดี”
เย่ฟ่านพยักหน้า สายตาจ้องมององค์พระประธานในมหาศาลา สูดลมหายใจลึก แล้วเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ
“ปิดภูเขาเถิด ใครต่อใคร……ห้ามเข้ามาข้างในเด็ดขาด”
“เย่ฟ่าน ฉันว่า……ถ้านายจะทำแบบนี้จริง ๆ ก็ควรรออีกหน่อยสิ!” จั่วชิงพูดไม่ยอมหยุด
เย่ฟ่านส่ายหน้า “รอไม่ได้แล้ว หลังจากหลอมร่างเป็นธรรม วิญญาณจะถูกดูดซับเข้าไปในกฎ และหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกฎของโลกใบนี้……ตามการคำนวณ ตั้งแต่วินาทีที่วิญญาณเริ่มหลอมรวมกับกฎ ไปจนถึงตอนที่จมดิ่งจนสิ้นซาก กระบวนการนี้ใช้เวลามากที่สุดไม่เกิน 24 ชั่วโมง