“เหล่าเทพที่บุกทะลุเข้ามาใน ‘ฉากจิตใจ’ ของฉันน่ะ มีไม่น้อย แต่ที่จะเดินทางมาได้ง่ายดายขนาดนี้……เป็นครั้งแรกเลยล่ะ”
ท่าปราชญ์เฉินส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ แล้วค่อย ๆ ยกกาน้ำชาในมือขึ้น รินน้ำชาลงในถ้วยเปล่าหน้าตัวไอซิสจนเต็ม
น้ำชาร้อนจัดเทลงในถ้วยเคลือบ กลิ่นไอลอยฟุ้ง ใบชาเขียวขจีหมุนวนเบา ๆ ในถ้วย ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของชา
“สิ่งมีชีวิต ย่อมค้นหาทางรอดเสมอ” ไอซิสกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
นางหันหน้าไปมองลานบ้านสไตล์จีนที่มีทัศนียภาพแปลกตานอกหน้าต่าง แล้วชี้นิ้วเรียวงามไปยังก้อนหินเตี้ยก้อนหนึ่งที่ปกคลุมด้วยหญ้าเขียว “แม้รอยแตกในก้อนหินแข็งกระด้างนี้จะแคบเพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานการหล่อเลี้ยงของชีวิตได้”
จบประโยค ด้านข้างถ้วยชาในมือของท่าปราชญ์เฉินก็งอกหน่ออ่อนสีเขียวขึ้นมาอย่างเหลือเชื่อ
ท่าปราชญ์เฉินมองตาค้าง
ถ้วยเคลือบใบนี้ไม่มีรอยแตกแม้แต่รอยเดียว แต่หลังหน่ออ่อนงอกออกมา รอยร้าวบาง ๆ ก็เริ่มแผ่ขยายจากโคนต้น และยิ่งหน่ออ่อนเติบโตขึ้น รอยร้าวก็ยิ่งถี่ขึ้นเรื่อย ๆ……
ปัง——!
ไม่กี่วินาทีต่อมา ถ้วยชาในมือของท่าปราชญ์เฉินก็ระเบิดออก หน่ออ่อนนั้นเติบโตจนใหญ่เท่านิ้วโป้ง ร่วงหล่นลงพื้นเบา ๆ
น้ำชาร้อน ๆ หกใส่ฉายของท่าปราชญ์เฉินจนเปียกเป็นบริเวณกว้าง เขาจ้องมองเศษถ้วยชาสองสามชิ้นในมืออย่างเงียบงัน แววตาสะท้อนความขมขื่น
“นี่คือชุดชาที่ฉันชอบที่สุดก้อนนี้แท้ ๆ……”
“โอ๋ งั้นก็ต้องขอโทษด้วยนะ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของไอซิสยิ่งสดใสขึ้นไปอีก