ดวงตาของเฉาหยวนกวาดผ่านผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ที่ยืนหน้าตัวตนด้วยสีหน้าซีดเผือด ก่อนจะวางฝ่ามือลงบนด้ามดาบตรงอย่างเงียบสงบ
ฝ่ามือออกแรง ดาบตรงถูกชักออกจากฝัก!
เชี้ยง——!
ทันทีที่ดาบตรงถูกชักออก เปลวเพลิงพลังอาถรรพ์สีดำมืดไร้จุดสิ้นสุดก็ลุกโชนขึ้นจากเบ้าตาของเฉาหยวน แผ่ปกคลุมทั่วทั้งร่างภายในพริบตา ส่วนพลังอาถรรพ์ที่เหลือก่อตัวขึ้นเป็นฉลองพระองค์สีราตรีที่ลุกไหม้ระริกอย่างช้า ๆ คลุมไหล่เขาไว้
ดุดัน เหี้ยมโหด แต่คำรามด้วยความเป็นใหญ่ไร้ผู้เสมอ
กลางสายฝน
เขากำดาบไว้ในมือขวา สวมคลุมพระองค์พลังอาถรรพ์ ดวงตาแดงชาดปานเลือด!
มุมปากเขาโค้งขึ้นเป็นเส้นโค้งเยือกเย็น เหมือนรอยยิ้มเหยเกที่พยายามข่มไว้ แต่การข่มอย่างที่ว่านั่นกลับไม่ทำให้ใครรู้สึกโล่งอก เลยตรงข้าม ยิ่งทำให้ขนลุกซู่จนหนามทั้งตัว!
วินาทีที่สัมผัสได้ถึงสังขารแบบนั้น ทุกคนบนจานบินสีเงินต่างหัวใจสั่นคลอน
ผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่สะดุ้งเพราะท่วงท่าของเฉาหยวนทำให้นึกถึงฝันร้ายเมื่อสองปีก่อน ตอนที่พวกตนถูกเฉาหยวนที่กลายเป็นปีศาจกดลงกับพื้นและกรีธาทุบทำลาย แม้พลังของเฉาหยวนตอนนี้จะอ่อนด้อยกว่าครั้งนั้นมากมาย แต่เงาบาดแผลในใจกลับคงเดิมราวกับเมื่อวาน
ส่วนหลินชีเย่และพวกรู้สึกสั่นสะเทือน เพราะพวกเขาค้นพบว่า……
สิ่งที่แผ่ออกจากร่างของเฉาหยวน คือแรงกดดันระดับ "อนันต์"
เขาบรรลุ "อนันต์" แล้วงั้นรึ?
ในบรรดาทุกคน มีเพียงอันชิงอวี๋เท่านั้นที่ไม่รู้สึกประหลาดใจ
เขาจ้องมองเฉาหยวนที่พลังอาถรรพ์พุ่งทะยานสู่ฟ้า ก้าวเดินถือดาบเข้ามาอย่างสงบนิ่ง แล้วเบ้แว่นขึ้นเล็กน้อย