เมื่อรู้สึกถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของจั่วชิง ดวงตาของกวานไจ้และลู่อู๋เหวยก็เผยให้เห็นความประหลาดใจ
ขอบเขตของจั่วชิงตอนนี้คือจุดสูงสุดของระดับ "ไคลน์" แถมยังมีแนวโน้มที่จะก้าวเข้าสู่ระดับสุดยอดมนุษย์ด้วยซ้ำ ทั้งสองไม่คิดมาก่อนว่าหนุ่มน้อยหน้าตาธรรมดาคนนี้ที่เดินตามเย่ฟ่านอยู่ตลอด จะเป็นหนึ่งในผู้ท้าชิงตำแหน่งสุดยอดมนุษย์
กวานไจ้แปลกใจเล็กน้อย แต่ก็แค่นั้น
ช่องว่างระหว่าง "ไคลน์" กับสุดยอดมนุษย์ยังมีมากเกินไป แม้จั่วชิงจะเหลือเพียงครึ่งก้าว แต่ครึ่งก้าวนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย
"นายชนะฉันไม่ได้หรอก" กวานไจ้ส่ายหัว "ฉันไม่อยากต่อยนาย ฉันแค่อยากไปหาเย่ฟ่าน เพื่อเคลียร์กับมันต่อหน้าต่อตา"
"นายไปไม่ได้" จั่วชิงกล่าวอย่างหนักแน่น
"ทำไม?" กวานไจ้เริ่มโมโห
จั่วชิงหันหัวไปมองห้องพระที่ประตูใหญ่ปิดสนิทอยู่ในวัด แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ
"เพราะเขากำลังแลกชีวิตให้พี่ชายของนายอยู่!"
……
ภายในห้องพระ
เย่ฟ่านผู้จุดประกายด้วยเปลวเพลิงสีทองทั่วทั้งร่าง ดวงตาเปล่งประกายวาบ แม้บนร่างของเขาจะไม่มีร่องรอยบาดแผลแม้แต่น้อย แต่วิญญาณของเขากลับกำลังถูกสูบไหลจมหายไปด้วยความเร็วที่น่าตกใจ
ดวงตาของเขาปรากฏร่องรอยความเหนื่อยล้า เขาค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่งขัดสมาธิอยู่เบื้องหน้าโลงศพสีดำ หนังตาค่อย ๆ หลับลง
เขายกฝ่ามือขึ้น คว้าเศษลูกประคำสองสามชิ้น ประนมมือทั้งสองข้าง นั่งมั่นท่ามกลางกองเพลิง
เปลวเพลิงสีทองลุกโชนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ท่ามกลางแสงไฟ เสื้อผ้าบนร่างเย่ฟ่านแทบถูกไฟกลืนหายไปหมดสิ้น กองเพลิงเหล่านั้นเริ่มเลียลากร่างกายของเขา ดุจสัตว์ร้ายที่โหดเหี้ยมซึ่งกระหายเลือดเนื้อ ทุกครั้งที่ลิ้นไฟพ่องออกมา เนื้อผิวจำนวนมากก็ถูกเผาจนเป็นถ่าน แล้วร่วงหล่นลงมาทีละชิ้น ๆ