โรงพยาบาลจิตเวชทวยเทพ
ภายในลานกว้างสะอาดตา นิคส์กำลังนั่งเหม่อบนเก้าอี้โยกพร้อมกอดแจกัน
เด็กหนุ่มสวมเสื้อกาวน์เดินผ่านทางเดิน ถือยาหลายขวดมาหยุดข้างกายเธอ
"ตามาดูแลฉันแล้วสินะ ทานาทอส ลูกของฉัน" นิคส์หันมองหลินชีเย่พร้อมรอยยิ้ม
หลินชีเย่นั่งลงข้างนาง ตอบรับในลำคอ
"ได้เวลากินยาแล้ว"
เขาเทยาจากขวด จัดเรียงเป็นกองเล็กๆ วางบนมือนิคส์
"เด็กดี กินยาก่อนนะ"
นิคส์ไม่ลังเล ยัดยาทั้งหมดเข้าปากแล้วมองหลินชีเย่ด้วยสายตาอ่อนโยน
"ทานาทอส ลูกมีเรื่องกังวลใจหรือ"
หลินชีเย่นิ่งไป เขาไม่คิดว่านิคส์ผู้ป่วยจิตเวชจะมองเขาออกภายในแวบเดียว ลังเลครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า
"ก็ประมาณนั้น"
"มีอะไรให้ฉันช่วยได้บ้าง"
"น่าเสียดาย เรื่องนี้ท่านช่วยไม่ได้" หลินชีเย่ส่ายหน้า
เรื่องหนีออกจากบ้านแล้วทุกข์ใจอยู่คนเดียวแบบนี้ คนนอกจะช่วยได้อย่างไร
นิคส์ดูผิดหวัง แต่แล้วเหมือนนึกอะไรได้ กล่าวว่า
"ถ้าอย่างนั้น ทานาทอส ฉันจะให้ของขวัญลูก"
"ของขวัญ?" หลินชีเย่อึ้งไป
"ใช่ ฉันจะให้กำไลข้อมือของฉันแก่ลูก ต่อจากนี้ลูกพกไว้กับตัว ก็จะ..." นิคส์ใช้มือลูบข้อมือตัวเอง...
ลูบอีกที