เบียวไซเห็นไวรัสของตนถูกอันชิงอวี๋ขังอยู่ภายในนั้น ใบหน้าจึงมืดครึ้มลงทันที
แน่นอน ในฐานะผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์ หมอกกระจายนี้ไม่ใช่เป็นเพียงเครื่องมือเดียวของเขา
โรคภัยนั้นมีวิธีฆ่าคนถึงหนึ่งหมื่นแบบ
เขาชูแขนขึ้น กำลังจะทำอะไรสักอย่าง ร่างหนึ่งในชุดฮั่นเปาสีน้ำเงินเข้มก็พุ่งทะลุหมอกสีม่วงออกมา แล้วลงมายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเขาเงียบ ๆ เหมือนสายฟ้า
เจียหลันกดปุ่มบนกล่องดำ หอกยาวสีทองหนึ่งเส้นพุ่งออกจากกล่องดำ ตกมาอยู่ในมือของเธออย่างมั่นคง
หญิงสาวกำ[เทียนเชวี่ย]แน่น เส้นผมดำพลิ้วไหวเบา ๆ ตามลม ดวงตาจ้องมองเบียวไซ จิตรบสู้ลุกโชน
“มาสิ” เธอพูดพลางยิ้ม “ลองดูซิ ว่าไวรัสของนายจะฆ่าฉันได้ไหม”
ตึง!
เท้าทั้งสองของเธอกระแทกพื้นอย่างแรง ร่างพุ่งออกไปเหมือนสายฟ้า หอกยาวสีทองในมือชี้ไปยังเบียวไซหนึ่งจุด เสาแสงสีทองสายหนาพุ่งทะยานออกมา เจาะทะลุท้องฟ้ายามราตรีอันเงียบงัน ส่องสว่างมุมหนึ่งของความมืด
……
อีกฟากหนึ่ง
ชูไซมองสมรภูมิที่เละเทะจนแทบจำอะไรไม่ได้ คิ้วขมวดเล็กน้อย
ปลายแขนเสื้อของเธอสะบัดเบา ๆ กลางอากาศ แมลงพิษนับไม่ถ้วนก็คลานออกมาจากร่างของเธอ ลามออกไปรอบ ๆ ด้วยความเร็วน่าตกใจ และในวินาทีที่พวกมันกำลังจะแทรกตัวเข้าไปในสมรภูมิ เสียงดีดนิ้วที่แตกสนิทก็ดังขึ้น
แป๊ะ!
อากาศรอบด้านถูกแยกและอัดออกจากกันอย่างรวดเร็ว
ประกายไฟแตกกระจายเป็นจุด ๆ
วินาทีถัดมา ลูกไฟที่ร้อนแรงดุจดวงอาทิตย์กำลังลุกไหม้ก็บานสะพรั่งใต้ห้วงฟ้ายามค่ำ ฝูงแมลงพิษที่กองอยู่เต็มพื้นถูกกลืนหายไปในทะเลเพลิงทั้งหมด!