หลินชีเย่พยักหน้า แล้วถามต่อ “แล้วคนอื่น ๆ ล่ะ”
“อายุของพวกเขายังเด็กเกินไป อาจารย์ทั้งหลายจึงฝากไว้ฝึกต่อในตำหนิปริศนานั้น ที่แห่งนั้นมีม่านพลังกั้นในตัว พวกเราต้องรอจนอายุ 17 ปี ถึงจะออกจากมาได้ด้วยตัวเอง”
วันเกิดของฟางโม่ต่างจากวันที่[เขตแดนเทพโลกีย์]เปิดเมื่อ 15 ปีก่อนเพียงหนึ่งวัน ตามหลักแล้วเขาควรเป็นเด็กที่อายุมากที่สุดในกลุ่ม การที่เขาเป็นคนแรกที่ออกจากตำหนินั้นมาจึงเป็นเรื่องสมควร
“แล้วเทพแห่งต้าเซี่ยล่ะ ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน” หลินชีเย่ถามคำถามที่อยากถามที่สุดในใจออกมา
ฟางโม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า
“ผมก็ไม่รู้…… หลังพาพวกเราเข้าไปในตำหนิปริศนานั้น อาจารย์ทั้งหลายก็จากไป ล่าสุดเมื่อผมอายุครบ 17 ปีและเดินออกจากตำหนิมา ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของพวกท่าน แม้แต่ภาพสีทองที่ปรากฏท่ามกลางขุนเขา ก็หายไปแล้วด้วย
เหลือเพียงถ้ำสำนักของพวกเราเท่านั้น”
“หายไป?”
หลินชีเย่อึ้งงัน
เมื่อคิดตามเวลา ฟางโม่กับพวกฝึกในพื้นที่ปริศนานั้น 3 ปี ภายนอกคงผ่านไปหนึ่งปี นั่นแปลว่าตั้งแต่หนึ่งปีก่อน ตอนที่เทพแห่งต้าเซี่ยพาเด็ก ๆ เข้าไปในพื้นที่ปริศนา เขาก็พาสวรรค์หายไปพร้อมกันแล้วงั้นเหรอ?
ช่วงเวลานี้ หลินชีเย่นึกถึงคำพูดที่เส้าผิงเกอเคยบอกเขาตอนอยู่ที่ฐานที่มั่นของทีมซ่างจิงขึ้นมาอีกครั้ง
“เทพแห่งต้าเซี่ย ไม่ได้อยู่ในต้าเซี่ยอีกแล้ว”
ตลอดหนึ่งปีนี้ พวกเขาพาสวรรค์ไปที่ไหนกันแน่?