ในลานซ้อมในร่มที่กว้างใหญ่ ทหารใหม่กว่า 600 คนนอนเรียงรายอยู่บนพื้นอย่างเป็นระเบียบ
ครูฝึกหลายคนยืนล้อมรอบลานซ้อม มองหน้ากันสักครั้งแล้วพยักหน้า ก่อนก้าวเดินไปยังทหารใหม่ที่หลับใหลแต่ละคน แล้วเหวี่ยงเท้าเตะสวนทวารหนัก ๆ จนสะดุ้งตื่น
“ตื่นได้แล้ว!”
“ยังจะนอนอีกเหรอ? ตะวันขึ้นเต็มฟ้าแล้ว!”
“ทุกคนลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้! นึกว่าที่ไหน? บ้านคนชราเหรอ?”
“……”
ตามเสียงตะโกนของครูฝึก ทหารใหม่กว่า 600 คนที่นอนแผ่อยู่ค่อย ๆ รู้สึกตัว ต่างลุกนั่งขึ้นด้วยสีหน้างงงวย มองไปรอบ ๆ แล้วก็อึ้งตื้อไปชั่วขณะ……
ฉันเป็นใคร? ที่นี่ที่ไหน? ทำไมฉันถึงอยู่ตรงนี้?
ไม่ใช่ว่าโบสถ์เทพโบราณบุกมาแล้วเหรอ? ครูฝึกไม่ใช่ว่าล้มตายไปหมดแล้วเหรอ? ต้าเซี่ยไม่ใช่ว่าใกล้จะล่มสลายแล้วเหรอ?!
อะไรกันเนี่ย?
ในหมู่ฝูงชน ติ้งฉงเฟิงที่หมดสติอยู่ก็ถูกครูฝึกเตะตื่นเช่นกัน เขานั่งตั้งไท้ที่เดิมนานถึงสิบวินาที สมองถึงได้เริ่มหมุนต่อ
โบสถ์เทพโบราณบุก ครูฝึกโดนกวาดล้าง ประชุมที่หอประชุม ปะทะข้าศึกชี้ชะตาครั้งสุดท้าย……แล้วพี่เสิ่นก็สวมหน้ากากจิ้งจอก?!
เมื่อนึกถึงภาพที่เห็นลาง ๆ ก่อนหมดสติ แล้วกวาดตาไปมองครูฝึกทั้งหลายที่ชีวิตชีวาเช่นนี้ ติ้งฉงเฟิงเหมือนคลายปมอะไรบางอย่างออก ปากที่ควบคุมไม่อยู่ก็แหยะออก……
โคตรเละ โดนหลอกซะแล้ว!!
……
ชั้นสองของลานซ้อมในร่ม
หยวนกังและคนอื่น ๆ มองทหารใหม่ที่ค่อย ๆ รู้สึกตัวด้านล่าง แล้วถอนหายใจยาวเหยียด