“เขาเป็นลมไปแล้วเหรอ?”
เหนือท้องฟ้าโตเกียว จานบินยักษ์สีเงินลอยนิ่งอยู่เหนือชั้นเมฆ อันชิงอวี๋สวมชุดกาวน์สื่อสารวิจัยสีขาวยืนหยัดอยู่บนยอดสุดของจานบิน
สายลมแรงที่พัดโหวยหวิวในที่สูงทำให้ชายเสื้อคลุมของเขาสะบัดพลิ้วดังฟรุ้บฟรับ เขาสอดมือซ้ายไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมยาว มือขวากำมือถือไว้ ผมหน้าม้าปลิวสยายตามแรงลม เขาจ้องมองเมืองเล็ก ๆ อยู่เบื้องล่าง คิ้วขมวดเล็กน้อย
“ใช่ ตอนนี้ร่างของเขาเป็นสีเทาอมฟ้า ทั้งตัวแข็งเหมือนหิน อุณหภูมิกับอัตราการเต้นของหัวใจก็กำลังลดลงเรื่อย ๆ…” เสียงร้อนรนของลุงเคียวสุเกะดังมาจากปลายสาย “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ มีคำตอบอะไรไหม?”
อันชิงอวี๋ครุ่นคิดชั่วครู่ ค่อย ๆ หลับตาลง เริ่มค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวกับการทดลองสร้างเทพในสมอง
เจ็ดแปดวินาทีต่อมา เขาลืมตาขึ้น
“ฉันน่าจะรู้แล้ว” ดวงตาของอันชิงอวี๋เคร่งเครียดขึ้น “ตลอดการทดลองสิบกว่าปีที่ผ่านมา ผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์ฉีดสารกระตุ้นพลังแฝงแบบเร่งรัดลงไปในตัวเขา อายุขัยและชีวะของเขาถูกสารพวกนี้รีดไถอย่างบ้าคลั่ง ถ้าเป็นคนปกติ ประมาณว่าถูกกระตุ้นแบบนี้สามสี่ครั้งก็คงตายคามือไปแล้ว
แต่ในขณะเดียวกัน ผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์ก็ฉีดสารที่อุดมด้วยพลังชีวิตลงไปในตัวเขาจำนวนมาก เพื่อสร้างสมดุลเล็ก ๆ กับการสูญเสียพลังแฝง สมดุลแบบนี้ภายใต้การคลี่คลายของ ‘เลือดราชัน’ สามารถยกระดับความสามารถของตัวเขาเองได้อย่างมีเสถียรภาพ