ในปีนั้นหลูเป่าโย่วอายุเพียงสิบขวบ ยังเป็นเด็กที่ไม่รู้จักโลกกว้าง การที่พ่อกลับบ้านมาอย่างกะทันหันทำให้เขารับมือไม่ถูก แต่พอเขาใกล้จะเริ่มยอมรับคนคนนั้นได้ หลูชิวก็จากไปเสียก่อน
การเดินทางครั้งนั้น หายไปอีกหลายปีโดยไม่กลับมาอีกเลย
หลูชิวทำให้ตระกูลหลูของพวกเขากลายเป็นครอบครัวที่คนทั้งสิบกิโลเมตรรอบข้างอิจฉา ชาวบ้านต่างเดากันไปต่าง ๆ ว่าหลูชิวต้องรวยจากการทำมาค้าขึ้น แต่เพราะเขาไม่กลับบ้านเป็นปี คำซุบซิบนินทาต่าง ๆ ก็เริ่มแพร่ระบาดขึ้นในหมู่บ้าน
บางคนว่าเขาไปเป็นนายทุนใหญ่ที่อื่น แต่งเอาภรรยาสาวคนใหม่ จะให้แม่ของหลูเป่าโย่วมาเป็นเมียน้อย บางคนว่าเขาไปทำเรื่องผิดกฎหมายได้เงินก้อนโต แต่กลัวตำรวจจับเลยไม่กล้ากลับบ้าน แถมยังมีคนว่าเขาติดหมายจับแล้ว เพราะมีคนเห็นเขาแอบซ่อนมีดกับปืนไว้ในบ้าน…
หลูเป่าโย่วตอนนั้นยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจเรื่องพวกนี้ แต่เขารู้สึกได้ว่า สายตาที่คนอื่นมองมาที่เขามันแปลก ๆ
อิจฉา? ริษยา? เยาะเย้ย? สมเพช?
บางทีอาจตั้งแต่ตอนนั้น เมล็ดพันธุ์ของความแค้นก็ถูกหย่อนฝังลงในใจของเขา ยิ่งโตขึ้น อารมณ์นั้นยิ่งถูกจุดประกายด้วยความหัวดื้อวัยรุ่น จนลุกโชนจนหยั่งรู้ไม่ถึง
หลูเป่าโย่วยืนอยู่หน้าประตูบ้านตึกแถวสองชั้นหลังเล็ก สีหน้าซับซ้อน
นับจากวันที่เขาหนีออกจากบ้านจนถึงตอนนี้ เวลาผ่านไปนานนักต่อนัก… ช่วงที่จากบ้านมา เขาเจอเรื่องมากมาย เคยเดินเข้าประตูของผู้พิทักษ์รัตติกาล เคยรู้จักการมีอยู่ของพวกเขา… และก็เพราะงั้นนี่แหละ เมื่อเขากลับมายืนตรงหน้าประตูบานนี้อีกครั้ง เขาพลันพบว่า มุมมองของเขาต่อเรื่องบางอย่างในอดีตมันเปลี่ยนไปแล้ว