ลั่วเจียไป๋บอกลู่หลีอย่างตื่นเต้นว่า “บนเตียง ใต้หมอน เจอมือถือเครื่องหนึ่ง”
ในห้องชั้นบนพบไอเทมเข้าแล้ว ห่อขนมที่เกือบถูกฉีกจนขาดพลันคลายกังวล ก่อนจะฉีกเปิดแล้วโยนใส่ร่างสีดำที่สัตว์ประหลาดแยกตัวออกมา
โจวฉู่เจี๋ยพยุงกำแพงไว้ ร่างกายบิดงอจนแทบไม่เหมือนมนุษย์เพื่อหลบหนี นิ้วมือที่เพิ่งโยนขนมไปยังคงสั่นระริก
เมื่อพ้นอันตราย เขาขยี้ตา คิดว่าเป็นเพราะเมื่อครู่เพ่งสมาธิอย่างหนักจนภาพตรงหน้ามืดลง
พอหันไปมอง ก็พบว่าแสงแดดนอกหน้าต่างกำลังเลือนหายไป
แสงสว่างส่วนใหญ่ในห้องชั้นล่างมาจากหน้าต่างที่แสงลอดผ่านได้ ส่วนไฟในห้องสลัวจนแทบไม่ต่างจากไม่มี
เมื่อเวลาผ่านไป ภายในห้องก็มืดลงเรื่อย ๆ
เมื่อสัตว์ประหลาดกลับเข้าสู่สภาวะล่าอีกครั้ง ทัศนวิสัยของผู้เล่นก็จะถูกรบกวนจากแสง ทำให้แยกไม่ออกว่าร่างสีดำที่แทบกลืนไปกับพื้นอยู่ตรงไหน
เผลอเหยียบเข้าได้ง่ายมาก และอาจถึงตาย
“กร๊อบ”
สัตว์ประหลาดลากถุงขนมไปด้วย รอยแยกพร่างพรายบนพื้นหลอมรวมกลับเข้าที่อย่างรวดเร็ว ก่อนมันจะกลับไปกินอาหารตรงริมหน้าต่าง
ลู่หลีเดินผ่านโจวฉู่เจี๋ยที่หมดแรงนั่งหอบอยู่บนพื้น แล้วตรงไปยังเตียงที่มีข้าวของระเกะระกะ