“ตลอดเวลาปีกว่า ๆ นี้ นายยังสูญเสียความฝันที่จะได้พบหน้าน้องสาวไปอีกหลายครั้ง” ลู่หลีกล่าว “พอออกจากเกมแล้ว อย่าลืมกินยาให้ตรงเวลา แล้วก็รีบเข้านอนล่ะ”
“ถ้าเอาแต่หนีเพราะความกลัว สุดท้ายก็จะพลาดอีกครั้ง”
มุมปากของจี้เซวียนกระตุกเล็กน้อย ดูเหมือนเขาอยากฝืนยิ้มเยาะตัวเอง ทว่าใบหน้ากลับแข็งค้างจนทำไม่ได้ “เกมเป็นของปลอม แล้วในฝันจะเป็นเรื่องจริงได้ยังไง? อย่าบอกนะว่าโลกนี้มีผีจริง ๆ แถมยังมาบอกฝันได้...”
จี้เซวียนยังพูดไม่ทันจบ ก็สบเข้ากับสีหน้าแตกต่างกันไปของผู้เล่นทั้งหลาย บางคนเผลอมองกำไลข้อมือ บางคนพยักหน้าให้เขาเงียบ ๆ
“จะมีได้ยังไง...” จี้เซวียนหัวเราะหยัน แต่เมื่อเห็นแววตาของเหล่าผู้เล่นที่ไม่ได้เสแสร้ง ความสงสัยในใจก็เริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อย
ครั้งหนึ่งเขาเคยยืนกรานในช่องสนทนากับน้องสาวที่กลัวผีว่าไม่มีวิญญาณอยู่จริง แต่ตอนนี้กลับมองลู่หลีด้วยความหวังและคาดหวังอยู่เล็กน้อย ก่อนถามว่า “มีผีจริง ๆ เหรอ?”